Elegy **

Na een ontbijt van tosties en bier op het Leidseplein, besloot ik bioscoop Cinecenter in te duiken om daar de kater een plekje te geven en rustig verder wakker te worden. De aandacht werd getrokken door de vermelding dat de film een bewerking van het boek "Dying Animal" van Nobelprijs-winnaar Philip Roth was. Elegy is na The Human Stain de tweede verfilming in korte tijd van één van de romans van Philip Roth.

Het tempo van de film paste in ieder geval uitstekend bij mijn lichamelijke en geestelijke gemoedstoestand. Verder vond ik de film nogal clichématig. Nu is het gekke met clichés dat ze meestal een kern van waarheid bevatten. Welbeschouwd zijn clichés gewoon te vaak herhaalde waarheden; waarheden die we eigenlijk liever niet willen horen of die we willen ontlopen. Elegy zit er vol mee en dat maakt de film zowel boeiend als vervelend.

Eerst het verhaal: David Kepesh (Ben Kingsley) is een beroemd boekrecencent op televisie en een populair docent literatuur in New York. Hij is al jaren vrijgezel en nu hij op leeftijd (60) komt, beginnen de zoveel geprezen vrijheid en onbetaalbare onafhankelijkheid te knagen. Volgens Kepesh is het huwelijk een gevangenis en leidt het (binnen een relatie) voortdurend moeten sluiten van compromissen tot verveling en ongeluk. Dit gaat goed totdat de mooie Consuela (Pénelope Cruz) in zijn klaslokaal verschijnt. Kapesh valt als een blok voor haar kinderlijke looks en charme. Als de twee (ondanks een leeftijdsverschil van meer dan 30 jaar) een relatie beginnen, komt hij heftig in conflict met zijn zelfopgelegde normen en meningen. Uiteindelijk winnen zijn twijfels het van hun geluk en door zijn bindingsangst loopt de prille relatie op de klippen. In het openbaar wijdt hij het mislukken aan het leeftijdsverschil maar diep van binnen weet hij beter; hij is te bang voor echte liefde en wat dat met hem zal doen.

Het zelfvoltrokken, gemiste geluk zou een schitterend thema en plot hebben opgeleverd, ware het niet dat de Amerikanen er toch weer een onwaarschijnlijke en hoopvolle wending aan moeten geven. Jammer want de film zit vol met mooie overpeinzingen, literaire zijsprongetjes en gedachtenkronkels over de rol die vrouwen in het leven van een man kunnen spelen. Terwijl de aftiteling over het scherm rolde verliet ik enigszins katerig de filmzaal, mezelf afvragend of dat nu door de drank van de avond ervoor, of van de film kwam.

De Getemde Feeks

Al weken van tevoren geboekt en daardoor verkeerd getimed. Terwijl vrijdagavond op de IJ-oevers de Uit-Markt losbarst zit ik in de Stadsschouwburg om nu eindelijk eens De Getemde Feeks (of zoals op alle posters te lezen valt "Het Temmen van de Feeks") te aanschouwen. Echt verkeerd was het nu ook weer niet; in plaats van een massaal concert hadden wij luxe plaatsen en lieten het stuk over ons heen denderen.

De Getemde Feeks is voor ieder toneelgezelschap een gevaarlijk (lees omstreden) stuk want de vrouw onvriendelijkheden vliegen je om de oren in deze Moeder aller Rom-Kom's. Wat ik ervan vond? Zo moet het! Of in ieder geval: zo zie ik mijn Shakespeare's graag; vlot, modern, lekkere/heftige muziek, een spectaculair modern decor en toch het (oorspronkelijke) stuk in stand houden. Dikke complimenten voor de gemaakte keuzes. Halina Reijn is (voor mij) de beste actrice om de Feeks te vertolken en Hans Kesting als Petruchio (die het als enige aandurft de Feeks Katherina te trouwen) een prima tegenspeler.

In het kort: Het stuk gaat over twee zussen; de ene is lieftallig en talentvol, de ander scherp van tong, fel en weerbarstig. Hun vader besluit dat de jongste (Bianca) niet mag trouwen voordat de oudste (Katherina) een man heeft. Hierop besluiten twee aanbidders van Bianca, Katherina aan de man te helpen. Zoals bij de meeste Shakespeare stukken is het verhaal betrekkelijk eenvoudig maar vergt het toch enige inspanning (en voorbereiding) om het stuk goed te kunnen volgen en optimaal van het mooie taalgebruik te kunnen genieten. Ook hier staat het bol van de persoonsverwisselingenen, vermommingen, en vele bijrollen.

In de ruim twee uur die het stuk duurt komt er een enorme (haast orgastische) energie vrij met veel gestamp, geschreeuw en het nodige gooi- en smijtwerk. Na afloop is het podium een chaos. Na de indrukwekkende (en voor feministen ongetwijfeld teleurstellende) slot-monoloog van Halina waren de koude biertjes na afloop in Café Cox hard nodig om alles nog eens op ons in te laten werken. Wat een avond en wat een start van het weekend. En dan moet de Uit-Markt voor ons nog beginnen.

El Cielo, La Tierra Y La Lluvia *

Jonge Latijns-Amerikaanse filmmakers verdienen een kans en afgaande op wat de filmfestivals brengen krijgen ze die kans ook. Daarom begonnen wij geheel onbevangen aan El Cielo, La Tierra Y La Lluvia (De lucht, de Aarde en de Regen), kom maar op met die nieuwe generatie filmmakers.

Om kort te gaan, El Cielo werd één groot gevecht tegen de slaap. Het verhaal gaat over drie vrouwen die ergens op een eiland in het zuiden van Chili wonen. Volgens de maker (Torres Leiva) ontroeren de personages in hun eenzame, precieze eenvoud en is het een film over het opgaan van de mens in zijn omgeving. Wat het meest opviel waren de lange, trage shots en een verhaal dat zich voornamelijk badend in stilte afspeelde. Leiva vraagt van de kijker een actieve houding om zodoende binnen het verhaal dat hij geschreven heeft andere mogelijke verhalen te verzinnen. Daarmee vraagt leiva van mij teveel; het geheel is mij te vrijblijvend. Er zaten mooie shots tussen maar om na drie minuten landschap en een boom, te eindigen met een hoop bladeren komt bij mij eerder doelloos en traag over dan creatief en prikkelend. Het landschap zag er over het algemeen troosteloos en grauw uit, de personages zwijgzaam en vreemd. En het verhaal; daarvan heb ik helemaal niets begrepen, echt niet. Ik zou dan ook niet kunnen vertellen waar de film over gaat.

Kortom, afgezien van een paar mooie natuurshots heb ik er niet meer over te vertellen dan dat het de maker goed gelukt is de dodelijke saaiheid van de omgeving waar de vrouwen wonen en werken, op de kijker over te brengen. Na een aflevering van Animal Planet had ik waarschijnlijk meer te vertellen gehad.

This is England ****

Spijbelen op je werk blijkt nog net zo leuk als spijbelen vroeger op school. De vergadering van afgelopen vrijdag was een uur eerder afgelopen dan gepland en in plaats van terug naar kantoor, fietste ik via het Amsterdamse Bos rechtstreeks naar het Filmmuseum in het Vondelpark. Daar begon om 17:15 de film This is England en ik was precies op tijd om na aankoop van mijn kaartje direct in de zaal plaats te kunnen nemen.

This is England neemt je mee terug naar Engeland, begin jaren tachtig. Het Engeland van Margaret Thatcher, de Falkland Oorlog en de gigantische werkloosheid. In het troosteloze Nottingham groeit de 12 jarige Shaun op. Hij woont bij zijn labiele moeder, zijn vader is gesneuveld in de Falklands en op school wordt hij gepest. Als hij bij toeval een groepje skinheads ontmoet die het wél voor hem opnemen en bij wie hij "iemand" kan zijn is het niet echt een keuze voor de kleine Shaun zich bij hen aan te sluiten.

Als beïnvloedbare jongere die overal buitenvalt en ineens door een groep wordt opgenomen denkt hij niet na over de achtergronden en stelt geen vragen. Thomas Turgoose (die de twaalf-jarige Shaun speelt) doet dit op meesterlijke wijze. Met bravour en veel overtuiging zet hij een mini-skinhead neer; gehuld in Ben Sherman overhemd, bretels en Dr. Martens schoenen wordt hij razendsnel volwassen. Het skinhead-clubje is in aanvang eerder een vrienden-clubje dat zich weinig met politiek en racisme bezighoudt. Pas als Combo (Stephan Graham; oa Snatch) terugkeert uit de gevangenis en zich in het groepje mengt komen de veranderingen. Combo drijft met zijn politieke/racistische ideeën de vriendengroep uit elkaar en eist van de skinheads een keuze te maken.

This is England schetst in een rauw gefilmde stijl het klimaat waarin de Engelse skinheads konden uitgroeien tot een gevaarlijke organisatie maar laat tegelijkertijd de ondelinge verdeeldheid en twijfel bij veel van de meelopende de skinheads zien. De soundtrack met meest vette reggae songs is perfect gekozen. De film is buitengewoon goed gecast met als uitblinkers Stephan Graham als overdadig getatoeëerde skinhead-leider en 12 jarige Thomas Turgoose. Is er dan helemaal niet negatiefs over deze film te melden? Jawel, het verhaal vond ik wat minder; te traag en een iets te voorspelbaar einde.

De cast, het uitstekende acteerwerk, de mooie soundtrack en de sfeer verdienen meer dan het weekje Filmmuseum dat deze film nu onder de noemer "Previously Unreleased" gegund is.

Mongol **

Greatness Comes To Those Who Take It

Een groots historisch epos over de jonge jaren van de latere Mongoolse veroveraar Dzjengis Khan; zo kan Mongol het best omschreven worden.

Een apart ras die Mongolen uit de twaalfde eeuw, die nou niet bepaald vegetariërs waren. In het eerste deel (van wat een trilogie moet worden) maken we kennis met de kleine Dzjengis Khan, toen nog Temudjin geheten. De negen-jarige Temudjin gaat (in het jaar 1172) met zijn vader op zoek naar een geschikte bruid. Een bruid heeft de vroegwijze Temudjin snel gevonden maar de terugweg verloopt minder soepel. De vader van Temudjin wordt door Russische handelaren vermoord en bij thuiskomst wordt de hele veestapel van zijn familie ontnomen. Zoals zo vaak in epische verhalen blijkt een moeilijke jeugd met veel tegenslag haast een voorwaarde voor toekomstig leiderschap. De kleine Temudjin groeit dan ook uit tot een groot leider; hij verenigt alle Mongoolse stammen, die tot dan toe hopeloos verdeeld waren. Terwijl ik al blij ben dat ik op mijn werk mijn eigen tijd een beetje kan indelen, is voor Temudjin het leiderschap over alle Mongolen nog niet genoeg. Hij groeit uit tot een van de grootste veroveraars uit de geschiedenis om uiteindelijk te heersen over de helft van de toenmalige bekende wereld. Om dit te bereiken sleept het verhaal zich van bloederige veldslagen naar spectaculaire ontsnappingen en tussendoor heeft onze held ook nog tijd voor romantiek.

De massascènes en ruige natuur is indrukwekkend in beeld gebracht en de details in kleding en uitrusting overvloedig maar het verhaal maakt af en toe wat vreemde sprongen. Ook al is Mongol genomineerd voor een Oscar voor beste buitenlandse film, de actie en het vele bloed is voor mij iets te nadrukkelijk aanwezig om uit te kijken naar de volgende delen van dit Mongoolse epos.

Bounty

Met enige regelmaat is op de zenders TCM of MGM de film Mutiny on the Bounty te zien. Telkens als ik bij toeval in deze film uit 1962 (met een jonge Marlon Brando in de hoofdrol) terechtkom kijk ik hem ook helemaal af. De in Technicolor geschoten film die twee Oscars won was voor de tijd waarin hij uitkwam een hoogstandje. Meest op Tahiti gefilmd met veel massascènes en nautische details die kloppen maken de film een feest om naar te kijken.

Het verhaal is bekend. De Bounty zeilt in 1787 onder bevel van de brute Captain Bligh vanuit Engeland naar Tahiti om daar broodbomen te verzamelen die naar de Caribbean moeten worden getransporteerd (en daar voedsel voor de slaven moet opleveren). Na een verblijf van meer dan 5 maanden op het paradijselijke Tahiti, kunnen de mannen niet meer wennen aan het harde leven aan boord van het schip en de strenge discipline van Captain Bligh. Zes dagen na het vertrek volgt dan ook de muiterij onder aanvoering van de Adelborst Fletcher Christian. Captain Bligh wordt met 18 anderen midden op de oceaan in een sloep gezet en aan zijn lot overgelaten. De muiters zeilen De Bounty terug naar Tahiti en Captain Bligh weet in zijn sloep Timor te bereiken; een onwaarschijnlijk staaltje zeemanschap en navigatiekunst.

De film eindigt daar waar het verhaal eigenlijk pas echt interessant wordt. Wat gebeurde er daarna met de muiters en de Bounty? Gewapend met mijn bibliotheek-kaart ging ik naar de nieuwe bibliotheek op zoek naar een boek dat inzicht zou verschaffen. Met behulp van een uiterst vriendelijke dame kwam ik op het boek Life and Death in Paradise van Trevor Lummis. Het verhaal na de muiterij blijkt een stuk interessanter, bloediger en fascinerender dan die hele muiterij op zich.

Na terugkeer op Tahiti wilde een groep muiters op het eiland blijven. Fletcher Christian daarentegen wist dat ze daar niet veilig zouden zijn en dat de kans groot was dat op een dag de Engelse marine zou arriveren, op zoek naar de muiters. Onder aanvoering van Fletcher Christian verlaat uiteindelijk een groepje van 9 muiters, 13 Tahitiaanse vrouwen, 6 Polinesische mannen en één baby, Tahiti op zoek naar een onbewoond eiland om daar zonder gevaar ontdekt te worden een nieuw leven op te bouwen. Na veel omzwervingen vinden ze bij toeval het eiland Pitcairn. Omdat Pitcairn verkeerd was ingetekend op de zeekaarten, buiten de scheepvaartroutes ligt, zoet water heeft, zeer vruchtbaar is en onbewoond voldoet het aan alle eisen van de muiters. De muiters gaan met hun meegenomen Tahitiaanse vrouwen aan land en verbranden hun enige hoop ooit terug te kunnen keren naar Engeland; De Bounty.

Twintig jaar lang zou de kleine gemeenschap onontdekt blijven totdat in september 1808 het schip de Topaz langs het eiland zeilt. Op zoek naar vers drinkwater ziet het een kano met twee jongens daarin op zich afkomen. De donkere, inheems geklede jongens blijken perfect Engels te spreken ook al beweren ze op het eiland geboren te zijn. Hiermee was het raadsel van de verdwijning van de Bounty opgelost. Van de 15 mannen die met de Bounty naar het eiland waren gekomen bleek er nog één in leven; John Adams. De gemeenschap bleek een sinister verleden te hebben; van de vijftien mannen bleek er maar één een natuurlijke dood te zijn gestorven, 12 waren er op beestachtige wijze vermoord en één had zelfmoord gepleegd. Negen vrouwen leefden nog en overal speelden kinderen op het eiland. Naar eigen zeggen had John Adams een soort ideale leefgemeenschap gesticht. De eilandbewoners leefden in harmonie volgens streng christelijke regels, waren weldoorvoed en zagen er knap uit. Trevor Lummis graaft in zijn boek echter dieper dan de simpele lezing die Adams in eerste instantie gaf. Er blijken tegenstrijdigheden te zitten in de verschillende versies van de verhalen van de eilandbewoners. Kan ook bijna niet anders als er op een paar vierkante kilometer 12 mensen worden vermoord. Ook al is het boek niet heel pakkend geschreven, het is uitermate boeiend te lezen hoe de ontwikkelingen in zo'n microcosmos zijn verlopen en kennis te maken met de muiters en hun Tahitiaanse vrouwen.

Nooit eerder zijn alle verschillende verhalen over de geschiedenis van Pitcairn zo tegen het licht gehouden als Lummis dat in zijn boek doet. Het resultaat is een pakkend verhaal over opnieuw beginnen, vrouwen-ruil, alcoholmisbruik, verkrachting, moord en uiteindelijk harmonie in een even verlaten als paradijselijke uithoek van de wereld.

Bloedband

Het leven houdt zich niet aan afspraken

Opeens is de zomer voorbij. 'S Morgens zit er weer koelte in de lucht en de regenbuien geven zo nu en dan een voortijdig herfstgevoel. Om dat gevoel compleet te maken besloten we donderdag naar de Stadsschouwburg te gaan voor de voorstelling Bloedband van Orkater. Bloedband is muziektheater waarbij de muziekanten onderdeel van het stuk zijn. Zoals de titel al doet vermoeden gaat het stuk over de (soms verstikkende) kracht van familiebanden en dan vooral die tussen ouder en kind. Op een mooi en origineel decor ontvouwen zich drie verhaallijnen die gaandeweg raakvlakken blijken te hebben. Zes gewone mensen komen onverwacht voor grote veranderingen te staan. De één krijgt te maken met een 28 jarige dochter (Nadje Hüpscher; altijd lekker) waarvan hij het bestaan niet wist, de ander krijgt op zijn 47ste te horen dat zijn vrouw zwanger is en bij een vrijgezelle zakenman staat ineens zijn dementerende moeder op de stoep om bij hem in te trekken. Geconfronteerd met zulke onverwachte veranderingen en verantwoordelijkheden maken met name de mannen rare sprongen en volgen bizarre situaties. ook al zit er veel humor en grappige dialoog in het stuk, toch is het geen komedie. Daarvoor is het thema te zwaar, of zoals één van de acteurs het zei: "Voor allen ligt het geluk voor het oprapen, maar het leven houdt zich niet aan afspraken".

De vormgeving en de muziek van Beppe Costa sprongen het meest in het oog/oor. Al met al geen slechte start van het nieuwe theaterseizoen waarin ik ook dit komende seizoen weer ongetwijfeld te veel mooie stukken ga missen, maar ik ga wel mijn best doen.

Pluk de Nacht

Voor de vijfde keer vindt deze zomer het Openlucht Filmfestival "Pluk de Nacht" plaats. Gewoon bij mij om de hoek is het braakliggende terrein Het Stenen Hoofd omgetoverd tot een mega buitenbioscoop met een reusachtig scherm. Van 7 t/m 16 augustus worden dagelijks Internationale Arthouse Films vertoond die niet in de bioscoop te zien zijn (geweest).

Vanavond was de aftrap met de Nieuw Zeelandse film My Father's Den. De kleinschaligheid en het rommelige karakter geven het gevoel van de begintijd van De Parade. Originele kunstprojecten en vuurkorven geven het terrein een sprookjesachtige aanblik. Een aantal oude caravans met crepes of salades, de Vedett Porno Caravan en een heerlijke bar met koud bier en cocktails maken het al leuk nog voordat de film begonnen is. De sfeer is vriendelijk, de stoelen en dekens ruim voorradig. Wat wil je nog meer; film onder de sterrenhemel op een superlocatie aan/in het IJ met de Silodam op de achtergrond en na afloop muziek en dansen. Aanvangstijd: zodra het donker begint te worden. De toegang; die is gewoon gratis. Klik hier voor het complete programma en alle overige informatie.

City

Telkens als ik langs het Leidseplein fiets trekken de immense verbouwingsprojecten die daar gaande zijn mijn aandacht. Het City Theater staat al sinds februari 2007 in de steigers, tussen De Melkweg en de Stadsschouwburg verrijst een immense puist en op de plek waar vroeger de bioscoop Calypso stond is nu een groot gat waar Joop van de Ende zijn nieuwe theater gaat bouwen.

Het City Theater mis ik (nu het gesloten is) niet echt. Ik ging daar toch al nauwelijks naar toe vanwege het magere aanbod en de vreselijke stank van kapotgetrapte popcorn in de grote hal terwijl het toch best een bijzonder gebouw is. Ontworpen in 1935 door Architect Wils (die ook het het Olympisch Stadion heeft ontworpen) en geopend in 1936 moet het voor die tijd met zijn kubistische vormen gescheiden door een hoge smalle traptoren een hypermodern en gezichtsbepalend gebouw zijn geweest. Op dit moment is daar weinig van te zien. Tussen de steigers door prijkt nog vrolijk het bord waarop staat dat de opening medio februari 2008 zal zijn. Voorlopig gaan de deuren nog niet open, zeker niet nu er veel meer asbest in het gebouw is aangetroffen dan verwacht. De opening staat nu gepland voor najaar 2009. Maar dan krijgen we ook wel wat moois; de voorgevel wordt in zijn oude luister hersteld en van binnen wordt City verbouwd tot een Arthouse Bioscoop met zeven(!) zalen dat zich richt op een publiek dat komt voor cultuurfilms en kwatiteitsbeleving. Daarnaast komt er een casino, Grand Café en restaurant. Deze maand werd bekend dat er een huurovereenkomst is gesloten met Little Buddha voor de vestiging van een trendy lounge-club-restaurant. Little Buddha is gebaseerd op het wereldwijde succes-concept van de Buddha Bar. Na Parijs, New York, Las Vegas en Dubai binnenkort dus ook gewoon aan het Leidseplein.

Achter de Stadsschouwburg wordt hard gewerkt aan de nieuwe theaterzaal van de Schouwburg. De Melkweg en de Stadsschouwburg worden straks met elkaar verbonden door deze nieuwe zaal en beiden zullen er gebruik van gaan maken. Joop van de Ende zal van het Nieuwe de la Mar Theater aan de Marnixstraat ongetwijfeld ook iets moois maken. Kortom; het plein dat verworden is tot het domein van toeristen en waar de grootste attractie luidruchtige Engelse Vrijgezellenavonden zijn, lijkt weer interessant te worden voor cultuurminnend Amsterdam. Ik kan niet wachten tot alles klaar is.

21: Las Vegas **

Five students who changed the game forever

Regelmatig speelt in een film een kaart- of roulette-scène een belangrijke rol. Eén scène is al een hele opgave om zoiets saais als een potje kaarten een beetje boeiend in beeld te brengen en meestal wordt dit opgelost met snel gemonteerde flash-beelden waarin duidelijk wordt gemaakt dat er flink wordt gewonnen of juist alles wordt verloren. Meestal ben ik dat snel zat; een paar van dat soort beelden en ik weet het wel. In 21: Las Vegas draait de hele film om één kaartspelletje namelijk Black Jack ofwel 21-en. Een uitdaging om daar een boeiende speelfilm over te maken want aan het spelletje 21-en valt weinig eer te behalen; voor Pesten heb je zelfs al meer inzicht nodig.

Voor een bioscoopavondje met de KLM Treasury- en Finance afdeling was de keus echter snel gemaakt; een film die gaat over getallen én geld heeft natuurlijk meteen de aandacht. Het eten bij Memories of India was lang niet slecht en de Vindaloo Chicken kon slechts met veel bier worden geblust. Dat de film in Pathé de Munt draaide namen we voor lief. De filmposter liet ons doen geloven dat de film is gebaseerd op waargebeurde feiten. Een groep briljante studenten vliegt onder leiding van hun wiskunde docent (Kevin Spacey) elk weekend naar Las Vegas om daar met gebruik van hun kennis en vermogen kaarten te tellen de Black Jack uitkomsten naar hun hand te zetten. Door middel van een systeem (dat in de film nogal simpel overkomt) worden de kaarten geteld en de uitkomst voorspeld. Grote sommen geld stromen de kant van de studenten op en niets lijkt meer onmogelijk. Op deze manier is het een fluitje van een cent om het collegegeld van $ 300.000 bij elkaar te schrapen. Verblind door zoveel makkelijk geld, verliest het talent Ben Campbell al snel zijn oorspronkelijke doelen uit het oog, stoppen blijkt onmogelijk ook al kost het je je vrienden en sociale leven.

Van een flinterdun verhaaltje weet regisseur Robert Luketic toch een vermakelijke film te maken en dat is eigenlijk al een prestatie op zich. Kevin Spacey speelt als vanouds en Kate Bossworth is vooral leuk om naar te kijken. De stichtelijke boodschap, dat uiteindelijk geld niet gelukkig maakt en vriendschappen belangrijker zijn namen we op de koop toe.

La Noche de los Girasoles ***

De Spanjaarden komen. Nou ja, het zal niet direct een nieuwe 80-Jarige oorlog worden maar op filmgebied timmeren ze op dit moment behoorlijk aan de weg. Azuloscurocasinegro, Pan's Labyrinth en El Orfanato om maar eens een paar van de recent uitgekomen Spaanse films te noemen.

La Noche de los Girasoles (De Nacht van de Zonnebloemen) is de debuutfilm van de Spaanse regisseur Jorge Sánchez-Cabezudo en past moeiteloos in dit rijtje. La Noche is een zogenaamde Mozaïek- of Ensemblefilm; een film waarbij dezelfde gebeurtenis vanuit verschillende gezichtspunten en personen verteld wordt. De film begint met een gruwelijke lustmoord waarbij het lijk van een verkracht meisje in een veld vol zonnebloemen wordt achtergelaten. De rest van het verhaal wordt niet chronologisch verteld maar volgt telkens het perspectief van een ander personage. Vanaf het begin is duidelijk door wie deze gruwelijke moord is gepleegd dus daar zit de spanning niet. Het gaat er in deze film om wat de gevolgen zijn van een grove daad als verkrachting, hoe mensen hierop kunnen reageren en waarbij de gevolgen van hun primaire wraakgevoelens voor altijd zullen doorwerken in hun verdere leven. We maken kennis met een grot-onderzoeker, zijn mooie vriendin, twee ruzie makende buurmannen, een hoofdcommissaris van politie die ondertussen nadenkt over zijn pensioen en zijn schoonzoon (en mogelijk opvolger) die niets liever wil dan weg uit het afgelegen dorpje en genoeg heeft van zijn huwelijk.

Verder ga ik er niet al te veel over vertellen; ga kijken en laat je verrassen. De film zit vol onverwachte plotwendingen en subtiele overgangen van het ene verhaal naar het andere. Er zit wel een heftige verkrachting-scène in, dus als je daar niet tegen kunt ben je bij deze gewaarschuwd. Kun je daar wel tegen dan zie je een goed gelukte thriller waarin achter de mooie landschappen en lieflijke plattelands dorpjes, corruptie, gevaar en geweld schuilgaan. Stukje bij beetje vallen de verschillende verhalen samen en wordt alles duidelijk met als hoogtepunt; de oude rot die alles uiteindelijk doorheeft. (Trailer)

Kunst

Na honderden foto's en weken van fotoshoppen, bijwerken en selecteren was dan eindelijk de keuze gemaakt; deze zou het worden. Er moest alleen nog een grote print van gemaakt worden, op een harde achtergrond plakken en klaar ben je. Zo makkelijk gaat dat dus niet. Eenmaal aan het zoeken geslagen bleek er meer mogelijk dan wij aankonden. Al snel werd duidelijk dat er beslissingen genomen moesten worden; gaan we Polystyreen, Dibond of Forex? "Een bijzonder mooie finishing voor het plastifiseren is Diasec", aldus de Kleurgamma. Ik doe nu wel heel technisch maar Sjors heeft alles met veel gevoel voor detail en afwerking van begin tot eind uitgezocht en laten maken. Eigenlijk hoefde ik alleen maar zo af en toe "Ja is goed" te zeggen.

Gewapend met zijn nieuwe digitale camera en met meer creativiteit in zijn wijsvinger dan ik in mijn hele lijf, ging Sjors op zoek naar mooie graffiti in de stad. De mooiste werd gevonden in "Elf"; het voormalig Postgebouw waar nu tijdelijk het Stedelijk Museum is gevestigd. Het eindresultaat mag er zijn; een heftige plaat waarin zowel agressieve- als heel lieve elementen door elkaar lopen; helemaal wat ik wilde. Uiteindelijk zijn er twee exemplaren van gemaakt; één voor Edith en één voor mij. Mijn eerste kunst aan mijn eigen muur voelt heel bijzonder.

Forgetting Sarah Marshall **

Ook al gaat Forgetting Sarah Marshall (FSM) over de vraag of ze elkaar uiteindelijk zullen krijgen, daarom is het nog geen Romantische Komedie. FSM is namelijk geschreven door en verteld vanuit het gezichtspunt van een man en dat past per definitie al slecht in het genre Romantische Komedie. Wat het dan wel is zou ik zo snel ook niet weten. Wel is FSM bij vlagen erg grappig.

Peter Bretter (Jason Segel, die ook het scenario schreef) is een wat sullige, depressieve en weinig ambitieuze componist die na een jarenlange relatie door zijn knappe en succesvolle vriendin Sarah (Kristen Bell) van de ene op de andere dag wordt gedumpt. Als dit je als man overkomt voel je onmiddellijk hoe de vork in de steel zit: er is een ander. Peter is volkomen van de kaart en in zijn wanhoop boekt hij een vakantie naar Hawaï om daar (hoe toevallig) Sarah tegen het mooie lijf te lopen. Sarah blijkt niet alleen, ze heeft haar nieuwe vriend (een rockster gespeeld door de Engelse stand-up comedian Russell Brand) ook maar meegenomen. Onwaarschijnlijke plotwending maar oké, voor het verhaal is het leuk. De gebeurtenissen en verwikkelingen volgen elkaar dan snel op waarbij de rockster bijna de hele film naar zich toetrekt. Hij speelt de vent die je eigenlijk zou moeten haten omdat hij je vriendin gekaapt heeft maar die je heimelijk als vriend zou willen omdat hij zoveel wereldser en grappiger is dan jijzelf en het leven leidt dat jij graag zou willen.


Waar de film dan ook eigenlijk over gaat is dat Peter kampt met een te laag zelfbeeld en dit gecompenseerd wil hebben door een op alle fronten succesvollere en mooiere vrouw. Moraal: blijf bij jezelf en doe vooral dat waar je goed in bent dan komt het uiteindelijk allemaal goed. Na een sterk en vooral grappig begin zakt het geheel wat in maar de goede cast en innemende karaters van de hoofd- en bijrolspelers maakt veel goed.

Massive Attack

Het tweede seizoen van de zomerconcerten in het Westerpark is in volle gang. Na het succes van vorig jaar was het logisch dat er een vervolg kwam. Dit ongetwijfeld tot grote vreugde van de concertliefhebbers maar tot ergernis van volkstuintjes-vereniging "Nut en Genoegen" dat pal achter het podium ligt en het vanwege de overwaaiende beats nodig vond klachten in te dienen.

Na Radiohead en R.E.M was het donderdag de beurt aan Massive Attack om eens helemaal los te gaan in een bewolkt maar droog Westerpark. Misschien wel juist omdat het met 8.000 bezoekers niet uitverkocht was, was de sfeer gemoedelijk en relaxed. Het Westerpark is voor de concerten veranderd in een klein dorpje met lekker veel eet- en drinktentjes. Onze timing was perfect want tegen de tijd dat onze ingekochte muntjes bijna op waren begon Massive Attack met spelen. De eerste nummer klonken wat vlak, maar toen ook de geluidstechnicus dat door had was er geen houden meer aan. Vanaf zo ongeveer het vierde nummer werd je het concert ingezogen. Bijna elk nummer was raak, de zware bass-tonen stuiterden als ping-pong ballen het veld op en gingen dwars door je maag. Aan sommige nummers leek geen eind te komen. Opvallend was de licht-show waarbij de lichtgevende letterbak achter de artiesten het meest in het oog sprong; ongelofelijke effecten konden daarmee gemaakt worden en geluid en beeld waren perfect op elkaar afgestemd. Het leuke van Massive Attack is dat ze zich nooit gebonden voelen en altijd met verschillende zangers en zangeressen werken. Op voorhand weet je dan ook nooit wie er zal zingen. Mijn all-time favoriet Tracy Thorn was er (naar verwachting) helaas niet bij maar de donkere zangeres Yolanda deed Tracy bijna vergeten.

De Engelse Trip-Hop band uit Bristol maakte er een fantastisch concert van. Voor mij (als niet fervent concertganger) het beste concert dat ik tot nu toe heb meegemaakt. (Safe From Harm)

In Bruges ***

Shoot First, Sightsee Later

In bruges is de debuutfilm van regisseur Martin McDonagh en gaat over twee huurmoordenaars die na een mislukte aanslag een tijdje naar Brugge worden gestuurd om daar onder te duiken. Hoewel McDonach een Ier is, speelt In Bruges zich volkomen in Brugge af en dat maakt de film op voorhand al bijzonder. De hoofdrollen zijn voor Brendan Gleeson en Colin Farroll. Na zijn dwalingen in Alexander en Miami Vice lijkt Farroll zijn draai weer gevonden te hebben. In Cassandra's Dream kwam hij al heel goed uit de verf als getroebleerde gokker en in deze film doet hij dat nog eens dunnetjes over.

Het pittoreske Brugge, badend in een mist van melancholie, vormt een mooi contrast met de harde criminelen die gedwongen worden de weken voor Kerst al vloekend en Nichtenbiertjes drinkend door te brengen in een hotel dat gerund wordt door onze eigen (mooie) Thekla Reuten. Ray (Colin Farroll), die zijn eerste klus als huurmoordenaar volkomen heeft verprutst, wordt verteerd door schuldgevoelens. Zijn maat Ken neemt het voor hem op en werpt zich op als zijn mentor totdat hij een onmogelijke opdracht krijgt.

De film zit vol met aardige plotwendingen en boeiende dialogen die soms helemaal nergens over lijken te gaan. Toch zijn het verhaal en de ontwikkelingen logisch en goed op elkaar afgestemd. In Bruges (telkens volkomen belachelijk uitgesproken als "In Broozh") weet zich qua originalitiet een aardige plaats te veroveren in het humoristische misdaadgenre maar om hem nu al te vergelijken met Lock, Stock and Two Smoking Barrels vind ik toch echt te ver gaan. Maar goed; huurmoordenaars, Ierse accenten, humor, hoeren, dwergen en voldoende mooie vrouwen is in ieder geval genoeg om je een leuke bioscoopavond te bezorgen. (Trailer)

Deadline

Held van Beroep

Aan columnisten geen gebrek. In elke krant of tijdschrift kom je ze tegen en wie ook maar een beetje bekend is wordt al snel uitgenodigd als gast-columnist. Echt goede columnisten daarentegen zijn schaars. Sylvia Witteman en Martin Bril lees ik graag. De column van Bert Wagendorp in de zaterdag Volkskrant sla ik zelden over en geeft altijd stof tot denken. Mijn echte held was echter Adriaan Jaeggi. Ik zeg met nadruk "was" omdat ik de laatste twee jaren niets meer van hem tegenkom. Adriaan is even onnavolgbaar als herkenbaar in zijn columns. In drie openingszinnen kan hij twee personen introduceren, een situatie schetsen en wil je absoluut weten hoe dit af gaat lopen. Het sterkst is Adriaan als het gaat over vrienden, relaties en vreemdgaan of beter gezegd; het blootstaan aan verleiding. Uitdrukkingen als: "Ze had een stem als een kookwekker" of "Met een buik als een stoomketel" (over zwangere vrouwen) zijn origineel en blijven hangen. Zijn alter-ego "Hugo" is uitgegroeid tot een vast onderdeel van ons grappen repertoire omdat in onze vriendenkring zo'n heuse "Hugo" rondloopt.

Zijn stukjes heb ik regelmatig doorgestuurd naar personen op wie ik ze van toepassing vond en ooit heb ik verzucht dat (als ik schrijver was) ik zo zou willen schrijven. Het kwam gisteravond dan ook hard aan toen iemand in restaurant Loca me tussen neus en lippen door vertelde dat Adriaan Jaeggi vorige week is overleden. Volkomen onvoorbereid kwam de mededeling aan als een mokerslag. Wat googelen na thuiskomst bevestigde het bericht: 11 juni is op 45 jarige leeftijd de schrijver Adriaan Jaeggi aan darmkanker overleden...

Held van beroep (zijn tweede roman), Trombonist, Kookgek, Schrijver en Vader van twee dochterjes. Iemand die van het leven houdt en doet alsof hij het begrijpt met vooral zeldzaam veel humor; ik kom ze niet vaak tegen. De Indianen mogen dan zeggen: "Only the Rocks Live Forever", maar dat is makkelijk lullen met zo'n tros veren op je hoofd. (In Memoriam)

Burn After Reading

Oké, dat was het dan; veren schudden en over tot de orde van de dag. Mijn kater is minstens even groot als de deceptie. Oranje prullaria kan onder aanvoering van die laffe Welpies (die ik meer op een Trol dan een leeuw vind lijken) massaal de stortkoker in en de Nederlamp van Nuon kan gelukkig weer van de Magere Brug geschroefd worden. Alleen het Brulshirt van Blokker vond ik leuk en origineel. Ach, ik wil het er ook eigenlijk helemaal niet meer over hebben.

Iets anders om naar uit te kijken dan. No Country for Old Men is nog niet eens uit de roulatie of de volgende Coen Brothers film dient zich al weer aan. De poster voor Burn After Reading doet heerlijk ouderwets aan en de trailer doet vermoeden dat dit wel eens een komisch hoogtepunt kan worden in het toch al indrukwekkende oeuvre van Joel en Ethan Coen. Met als Tagline "Intelligence is Relative", een cast om je vingers bij af te likken en eindelijk Frances McDormand (Fargo) weer eens in een Coen film zijn de verwachtingen hoog gespannen. Ook al heb ik op dit moment ernstig behoefte heb aan een goede film, om Burn After Reading te kunnen zien zal ik toch moeten wachten tot 18 september.

Avro-lid

Voor iedereen die zich zorgen maakt of zich afvraagt waar ik ben; ik ben niet toegetreden tot een sekte of ontvoerd door Aliëns, niet onderweg naar Basel en lig ook niet in het ziekenhuis.

Wel heb ik een tourfiets gekocht, denk ik na over een (deze week aangeboden) vaste baan, is mijn vakantie gedwongen geannuleerd en heb ik mijn boot verkocht. Het mooie is dat ik me er ook nog eens prima bij voel. Uw zorgen zijn dus terecht: nog even en ik ben voorgoed AVRO-lid.

Il Y a Longtemps Que Je T'Aime ***

Eerlijk gezegd ben ik niet zo van de Franse Film. Maar omdat de hoofdrol in Il y a Longtems Que Je T'Aime gespeeld wordt door de Engelse Kristen Scott Thomas en omdat de titel wel heel erg mooi is (Ik hou al heel lang van je) toch maar naar Cinecenter getogen.

Il y a longtemps is geregisseerd door de franse schrijver Philippe Claudel en dat is goed te merken ook; Il y a Longtemps is namelijk een schrijversfilm. Het verhaal wordt niet zomaar prijsgegeven, stukje bij beetje krijg je als kijker informatie zodat maar heel langzaam duidelijk wordt wat er precies gebeurd is en waarom de personages zijn zoals ze zijn. Om dit vorm te kunnen geven komt het aan op acteren en dat lukt prima in deze film. De film begint op het moment dat twee zussen elkaar naar 15 jaar weer zien. Juliette heeft er een gevangenisstraf van 15 jaar opzitten wegens moord. Gedurende die tijd was er geen contact met haar zus Léa. Nu ze vrij komt besluit Léa, die inmiddels getrouwd is en twee kinderen heeft, Juliette in huis op te nemen met alle gevolgen van dien. Juliette moet haar leven weer oppakken en dat blijkt heel moeilijk te zijn vooral als duidelijk wordt dat de daad die ze gepleegd heeft nauwelijks te bevatten is. Juliette mag dan wel vrij zijn, ze lijkt nog steeds in een andere wereld te leven; gevangen in haar verdriet. Ze botst tegen alle problemen op waar ex-veroordeelden ongetwijfeld mee te maken krijgen; vooroordelen, problemen met werk vinden, bemoeizuchtige reclasseringsambtenaren maar dit speelt een ondergeschikte rol. Juliette moet haar weg weer vinden en verder leven met het besef dat ze iets gedaan heeft dat zo weerzinwekkend is dat het door niemand begrepen wordt. Het geadopteerde Vietnamese dochtertje van haar zus is de enige die haar onbevangen benadert. De hele tijd is de spanning tussen de zussen voelbaar en vraag je je af welk geheim Juliette met zich meedraagt. Gaandeweg de film ontdooid Juliette enigszins; haar jurkjes worden korter, haar hakken hoger.

Il y a Longtemps is vooral een subtiele film, met veel kleine gebaren en mooie acteerprestaties en een kleine maar mooie rol voor het schilderij La Douleur (de smart) van Emile Friant.

Made of Honor **

Patrick Dempsey is "hot", althans als ik de dames in ons gezelschap moet geloven. In Grey's Anatomy is hij als Dr. Derek Shepherd namelijk onweerstaanbaar. Het klinkt allemaal als een hoog bouquetreeks-gehalte maar geloof me, de kenners hebben me verzekerd dat dat hier niet het geval is. In Made of Honor verslijt Partick, als de eeuwige vrijgezel, vrouwen bij de vleet. Spontaan geven de mooiste vrouwen hun telefoonnummer op viltjes en regelmatig wordt Tom wakker in een bed dat hij niet kent. Naast alle vriendinnen voor één nacht heeft hij één beste vriendin (Michelle Monaghan), waarmee hij heel lang geleden bij vergissing in bed is gedoken maar sindsdien is hun relatie volkomen platonisch. Totdat zij verliefd wordt op een heel foute maar ook heel rijke Schot en Tom ineens beseft waar het allemaal echt om draait in het leven en van wie hij echt houdt. Om haar voor zichzelf te winnen en als wanhoopsoffensief om een bruiloft te voorkomen wordt Tom haar bruidsmeisje. Volkomen over de top allemaal en ik zal het alvast lekker verpesten door te zeggen dat het allemaal heel goed afloopt.

Toch zaten er een paar aardige situaties en grappen in en de opnames van het ruige Schotland zijn mooi. Made of Honor is anderhalf uur romantiek en vooral voor de dames leuk om naar te kijken. Kortom, een film die prettig wegkijkt, bolstaat van de clichés en onwaarschijnlijkheden en bij het verlaten van de bioscoop al weer uit je hoofd verdwenen is.

Postzegelparkjes

Afgelopen nacht is er voor de Silodam op mysterieuze wijze ineens een Postzegelparkje verrezen. Gisteren was er nog niets en vandaag staat daar opeens, tussen de weg en het hek van de bouwplaats van Y-Side, een mini-tuin compleet met bank. Uit de achtergelaten bordjes blijkt dat afgelopen nacht de harde kern van de militante organisatie Guerrilla Gardening het Kanaal is overgestoken en voor het eerst op The Continent heeft toegeslagen. Doel van deze ongetwijfeld naïeve wereldverbeteraars is de wereld een stukje mooier te maken door op kale en verwaarloosde stukjes stadsgrond bloemen en planten te plaatsen. Nu zul je in het algemeen weinig aanstoot nemen aan een paar plantjes maar toch heeft de actie van gisteravond iets opdringerigs; zeker als je bedenkt dat het precies op de plek is waar het wekelijkse grofvuil moet worden neergezet. Als iedereen naar eigen goeddunken perkjes gaat neerplempen komen we al snel om in al die goedbedoelde groene postzegels. Trouwens waar de één graag groen ziet, ziet de ander liever parkeerplaatsen. Vorige week kwam ik iemand tegen die zonder schaamte verkondigde dat het toppunt van schoonheid voor hem een totaal Oranje straat was en hij dacht serieus dat iedereen er diep in zijn hart zo over dacht.

Hieronder dan een foto van ons Postzegelparkje en oordeel nu zelf: is het geen verrijking van de openbare ruimte en wordt een mens hier niet intens gelukkig van?

Noord/Zuid

In het kader van De Bouw Maakt Het was het vandaag Open Dag bij de Noord/Zuidlijn. U weet wel; dat miljoenen verslindende project dat van Amsterdam nog tot minstens 2015 één grote bouwput maakt. Om nu eens zelf te zien wat er nu precies rond het CS en onder de grond gebeurt en waarom dit allemaal zo lang moet duren besloten we daarom hoogstpersoonlijk naar de open dag te gaan om ons daar te laten informeren. Wat we kregen te zien was nogal indrukwekkend; oké het is inderdaad niet goedkoop en het duurt allemaal te lang maar dan hebben we straks ook wel wat.

Het eerste dat opviel is dat alles aan het project gigantisch is. Niet alleen de kosten (inmiddels begroot op 2 mld Euro), maar ook de apparatuur, boormachines, bouwputten, damwanden en noem maar op. Onder het CS wordt momenteel hard gewerkt aan een sleuf van 60 meter diep waarin de buizen van de metro moeten komen te liggen terwijl de treinen bovengronds gewoon doorrijden. Volgende maand begint het boren van de tunnel tussen CS en Rokin. Probleem zijn de vele houten palen en restanten van oude kademuren die in grote getalen in de Amsterdamse grond liggen. Hoe irritant de bouw van de lijn ook is, volgens onze bevlogen gids worden ondergronds wonderen verricht en geniale constructies en oplossingen bedacht. Ons bezoek concentreerde zich voornamelijk rond de ontwikkeling van het stationseiland omdat we nu eenmaal op CS rondliepen. Met name de ontwikkeling aan de IJ-zijde spreekt tot de verbeelding. Daar komt het nieuwe busstation dat zal worden overkapt met een gigantische koepel van koud gebogen glas; 360 meter lang en 22 meter hoog, compleet met fietspad en Kiss & Ride strook. Een bezoekje aan het informatiecentrum bij het CS is zeker de moeite waard. Daar is een permanente tentoonstelling met verhelderende en mooi uitgevoerde maquettes van het hele plan.

Na twee uur vol bouwtermen en supperlatieven hielden we het voor gezien en namen de pont naar de overkant om op het terras van de Y-kantine in het zonnetje alles nog eens op ons in te laten werken en te genieten van alles wat daar voorbij kwam.

Leatherheads (-)

Elke keer als ik tegenwoordig het hoofd van George Clooney zie verwacht ik dat hij me een kopje automatisch gezette koffie gaat aanbieden en bij Renée Zellweger heb ik steeds het idee dat ze in een soort camouflage-jurk rondloopt waarin ze bijna geheel tegen de achtergrond verdwijnt. Alleen een mond die er uitziet alsof hij net een halve citroen heeft leeggebeten blijft hinderlijk zichtbaar.

Die twee samen in één film voorspelt niet veel goeds. Leatherheads is een zogenaamde Screwball Comedy; een genre dat in de jaren dertig en veertig van de vorige eeuw heel populair was. Nu blijkt George daar een groot liefhebber van te zijn en als regisseur vond hij het dus blijkbaar nodig dit overleefde concept weer eens af te stoffen en zelf een film te maken geheel in de beste Screwball Comedy traditie. Screwball Comedy moet aan strakke regels voldoen om als zodanig bestempeld te kunnen worden. Zo moet er sprake zijn van twee tegengestelde hoofdrolspelers; een man en een vrouw waartussen het in het begin flink botst maar waarbij ook vanaf het begin duidelijk is dat ze elkaar zullen krijgen. Er wordt veel en vooral snel gepraat in scherpe dialoog maar het meest belangrijk is toch vooral dat de film een hoog Slapstick gehalte moet bezitten.

Het is George heel aardig gelukt om bovenstaande in een film te verwerken maar of de film ook een succes zal worden betwijfel ik. Een flinterdun verhaal en de één-dimensionale karakters konden niet echt boeien. Bij de zoveelste melige vechtscène ondersteund door ragtime muziek hielden we het voor gezien. Einde niet gehaald en nu zullen we dus ook nooit weten of die twee elkaar nu gekregen hebben...

El Orfanato ***

Een oud vrijstaand (wees)huis, een vermist kind, onzichtbare weeskinderen en eng uitziende personages die onaangekondigd langskomen. Als ik het zo opnoem lijkt El Orfanato te zijn gemaakt met het handboek horrorfilm in de hand. Toch is deze Spaanse weeshuis-horror-film anders. Subtieler dan de doorsnee horrorfilm wordt de spanning langzaam opgebouwd.

Laura (Belén Rueda) koopt het huis waar ze als (wees)meisje is opgegroeid met de bedoeling er zelf een tehuis voor kinderen te beginnen. Al snel nadat ze in het huis zijn ingetrokken begint haar zoontje Simon zich vreemd te gedragen. Hij praat met onzichtbare vriendjes en er zijn vreemde klopgeluiden. Op de dag van de feestelijke (en eng gefilmde) opening verdwijnt haar zoontje van de aardbodem. Een eindeloze zoektocht en de hulp van een angstaanjagend medium mogen niet baten; Simon blijft spoorloos. Uiteindelijk volgt er een originele ontknoping en blijken de meeste bovennatuurlijke verschijnselen best verklaarbaar. Een ontknoping waaraan je, als je niet oppast, zelfs een schuldgevoel overhoudt.

El Orfanato doet denken aan films als The Others en Dark Water en overtuigt op alle fronten; mooi verhaal, sterk geacteerd en niet teveel maar wel heftige schrikmomenten. Eindelijk eens een film waarin op een natuurlijke manier wordt duidelijk gemaakt wat er nu precies gebeurd is zonder al te veel kunstgrepen of overduidelijke aanwijzingen van de regisseur. De Spaanse debuterende regisseur Juan Antonio Bayona neemt zijn publiek serieus en dat is iets wat ik kan waarderen.

Happy-Go-Lucky ***

De verwachtingen waren hoog gespannen voor deze film die in de recensies werd omschreven als een Feel Good movie van Mike Leigh (oa. Secrets and Lies en het abortusdrama Vera Drake). Happy-Go-Lucky gaat over een Londense basisschoolonderwijzeres die het niet al te breed heeft maar met haar onverwoestbare optimisme en humor vindt dat ze een geweldig leven heeft. De dertigjarige Single Pauline die door iedereen Poppy wordt genoemd heeft altijd een grap of lach paraat; niets kan haar raken, wat er ook gebeurt. Zelfs als haar fiets is gestolen gaat ze lachend te voet verder al mompelend dat ze het jammer vindt dat ze geen afscheid heeft kunnen nemen. Hoe inemend en met hoeveel expressie in haar gezicht Sally Hawkins de rol van Poppy ook neerzet, toch kreeg ik de regelmatig kriebels bij al dat optimisme en positiviteit.

Zoveel positiviteit en vrolijkheid; dat kan nooit lang goed gaan want scenarioschrijvers zijn dol op plotselinge wendingen en onheil. Ieder moment verwacht je een ernstige ziekte, ongeluk, of een onverwerkt verleden waardoor achter de façade van vrolijkheid eigenlijk een ongelukkig leven blijkt schuil te gaan. Wat dat betreft zet Mike Leigh je op het verkeerde been want er gebeurt uiteindelijk weinig tot niets. Er is nauwelijks een plot en de film kabbelt maar een beetje voort. In haar naïviteit botst Poppy regelmatig met haar omgeving en dit levert hilarische ontmoetingen en situaties op. Leukste is de wekelijkse ontmoeting met haar rij-instructeur Scotty (een briljante tragikomische rol van Eddie Marsan) die racistisch is en overal complottheoriën ziet.

Toch ging ik na een tijdje van de chaotische en immer in schreeuwende kleuren uitgedoste Poppy houden. Happy-Go-Lucky is geen Feel Good Movie. Net als Poppy neem je de film zoals hij is en gun je iedereen zijn ruimte. Gewoon genieten van de vele ontmoetingen en het innemende spel van de vele personages die voorbijkomen.