De Eetclub *

Normaal gesproken duren mijn conversaties met mensen die me na een film vertellen dat ze het boek toch beter vonden nooit erg lang. Daar begin ik echt niet aan omdat films en boeken nu eenmaal twee totaal verschillende kunstvormen zijn die zich nauwelijks met elkaar laten vergelijken. Toch ontkom ik er in het geval van De Eetclub niet aan er zelf over te beginnen. Dat de boeken van Saskia Noort ongekend succesvol en buitengewoon spannend zijn hoef ik hier niet te gaan uitleggen maar of deze literaire thrillers zich ook lenen voor een goede verfilmingen vraag ik me na het zien van De Eetclub ernstig af.

De Eetclub gaat over een groepje jonge en vooral welgestelde vrouwen die zich ergens in Het Gooi voornamelijk vermaken met wijndrinken, sociale ontmoetingen en het koken van zelfbedachte gerechtjes in hun besloten eetclubje. Het eetclubje blijkt echter een spin-off van de vriendenclub die de echtgenoten van de vrouwen al jaren met elkaar vormen. Nieuwkomer Karen (Bracha van Doesburgh) en haar man worden in de vriendenclub opgenomen en dat lijkt een positieve aanwinst voor het clubje interessante en succesvolle mensen. Maar zoals dat vaak gaat met buitenstaanders in een hecht gezelschap worden ook hier de verhoudingen en interne codes door de komst van de buitenstaander op scherp gezet. Karen op haar beurt ontdekt al snel dat de relaties binnen de club helemaal niet zo vrijblijvend zijn en dat ieder lid van de club een reden, geheim of belang bij de club heeft. Als de eerste dode (in de vorm van een onwaarschijnlijke zelfmoord) valt begint Karen ernstig te twijfelen aan de motieven van de club en begint te onderzoeken wat er voor haar verborgen wordt gehouden.

Het probleem met de verfilming is de vele personages die een rol spelen terwijl er nauwelijks tijd is deze aan de kijker voor te stellen. Vijf stellen waarvan er sommigen ook nog eens een on-officiële relatie (om het eens netjes te zeggen) met elkaar onderhouden levert al snel een wirwar aan namen op. De vraag die mij gedurende de hele film het meest bezig hield was: "Wie is Babette? Wie is Patricia? Wie is Evert?" In het boek zal dit ongetwijfeld prima werken omdat er daar genoeg ruimte is de personages op een fatsoenlijke manier aan de lezer voor te stellen en duidelijk te maken wat zijn of haar positie binnen de groep is maar in de film ben je als onvoorbereide kijker al snel het spoor bijster. Daarnaast zijn de ontwikkelingen niet altijd even logisch en de uiteindelijke ontknoping voelde eerder als een opluchting dan als een verrassing.

Het positieve aan De eetclub is het camerawerk en de goed gekozen locaties. Er zitten prachtige opnames tussen waarbij origineel gebruik wordt gemaakt van spiegeling en reflectie. Helaas was dit nauwelijks voldoende om de film naar een hoger plan te tillen. (Trailer)

White Material *

Een film gebaseerd op een zwaar verhaal is helemaal niet erg zolang het maar geen overdreven zware film oplevert. Het vereist vakmanschap, humor en een originele geest om dit voor elkaar te krijgen. In Frankrijk lopen zulke regisseurs en scenarioschrijvers waarschijnlijk niet rond. Althans ze zijn er misschien wel maar dan krijgen ze geen kans door te dringen tot het gangbare filmcircuit. Wat is dat toch met die Fransen? Waarom nemen ze zichzelf altijd zo vreselijk serieus zonder dat er ook maar een greintje humor te bespeuren valt? Het meest humorvolle dat de Franse filmindustrie heeft voortgebracht zijn de flauwe films van die kleine druktemaker Louis de Funès. Echt iets om trots op te zijn.

White Material van regisseur Claire Denis zet de traditie van de loodzware Franse film vrolijk voort. Lange tijd weet je als argeloze sneakganger niet waar of wanneer het verhaal zich afspeelt en al helemaal niet wat er aan de hand is. White Material is vooral fragmentarisch en zwijgzaam waardoor je als toeschouwer het eerste half uur voornamelijk bezig bent de eindjes aan elkaar te knopen om iets van het verhaal te kunnen begrijpen. White Material gaat over de verhouding tussen zwart en blank in een Afrikaans land in burgeroorlog en vertelt het verhaal van een vrouw (Isabelle Huppert) die een koffieplantage runt en (tegen alle adviezen in) weigert de plantage te verlaten om gedreven verder te ploeteren. De dreiging van moord en doodslag is voortdurend aanwezig en uiteindelijk loopt het natuurlijk allemaal verkeerd af.

Geëngageerde linkse intellectuelen zullen waarschijnlijk (vanuit een luxe bioscoopstoel) roepen dat het een hoogst verantwoorde en intelligente film is die een wereldwijd probleem aan de kaak stelt. Bij mij wekte hij alleen maar irritatie op en Claire Denis zorgde er voor dat ons sneak-avondje uitliep op een deprimerende kijkervaring. Iets wat je aan die Fransen wel kunt overlaten.

Bad Lieutenant *

The only criminal he can't catch is himself

Bad Lieutenant; Port of Call New Orleans is op papier een remake van de 1992 versie met Harvey Keitel als de aan drugs en gokken verslaafde inspecteur McDonagh.

De setting voor de versie van regisseur Werner Herzog is verplaatst van New York naar het New Orleans van na de orkaan Katrina. Nicolas Cage speelt de rol van immorele agent die er niet voor terugdeinst om zijn macht als politie inspecteur aan te wenden voor eigen gewin. Een drugsverslaving, gokschulden en een prostituee die te duur is in het onderhoud als vriendin zorgen ervoor dat inspecteur McDonagh het criminele circuit keihard nodig heeft om dit alles te kunnen financieren. Dat de hallucinerende agent in zijn speurtocht naar de daders van een vijfvoudige moord alle zicht op de wekelijkheid verloren heeft is volkomen duidelijk. Toch kwam het geheel niet geloofwaardig op mij over. Een inspecteur die constant zijn gun duidelijk zichtbaar in zijn broekriem draagt, in zijn eentje zonder kogelvrijvest de huizen van de meest gevaarlijke gangsters binnenvalt om vervolgens de gevonden drugs voor eigen gebruik in zijn zak te steken heeft volgens mij niet veel overlevingskansen. Toch zijn alle gangsters doodsbang voor de onverschrokken inspecteur.

De film is geen tragi-komedie en ook geen serieuze gangsterfilm. Wat dan wel de bedoeling is, is mij niet helemaal duidelijk. Nicolas Cage acteert volkomen over the top en Eva Mendes speelt haar vertrouwde rol als "liefje van". Mislukte poging tot... tja tot wat eigenlijk?

Teza *

Soms heb ik helemaal gehad met al die maatschappelijk geëngageerde films uit het kunstzinnige arthouse circuit. Zeker na de smakelijke hapklare brokken van Avatar waarbij er zonder na te denken lekker veel te genieten viel. Het was niet de bedoeling maar op de één of andere manier zat ik in het filmhuis van Bussum naar de film Teza van de Ethiopische filmmaker Haille Gerima te kijken. Het begin zag er nog wel aardig uit maar al na 10 minuten had ik in de gaten dat dit op een kijkers-kwelling van jawelste zou gaan uitlopen met name omdat ons voor aanvang van de film verteld was dat hij twee en half uur zou gaan duren.

Het verhaal van de in Duitsland opgeleide arts die terugkeert naar zijn thuisland Ethiopië met als droom om de gezondheid van zijn landgenoten te verbeteren is filmisch nauwelijks interessant door de enorme politieke lading die Gerima aan zijn film meegeeft. Eindeloos wordt er in een overdreven jaren 70 stijl door Duitse studenten gediscussieerd over politiek, dictatuur en toekomstdromen. De maker heeft ongetwijfeld goede bedoelingen met deze film over de problemen in zijn land maar zoveel ellende, problemen en met name het kwellend trage tempo vergden teveel van mij. (Trailer; als je durft).

Positief was de perfect gegrilde tonijn van Archibald die ik voorafgaand aan de film had.

Seven Pounds *

Omdat iemand me vertelde dat Seven Pounds een inspirerende film was, ik me verveelde én omdat ik dit jaar wat meer "grote" films wil zien, zat ik dinsdagmiddag in Tuschinski. Dit pakte niet goed uit want wat ik kreeg was een van schuld- en boetegevoelens overlopende Will Smith die als donor-engel en voor God spelend over goed en fout en ook nog eens over leven en dood beslist. Een mysterieus begin wordt al snel om zeep geholpen door overvloedige aanwijzingen en flash backs waardoor je mijlen voor het fatale ongeluk begrijpt wat er aan de hand is en hoe dit af zal gaan lopen. Toch is dit oppervlakkige donor-drama groot uitgebracht en zal het bij de SBS doelgroep waarschijnlijk best goed scoren. Er werd zo slecht geacteerd dat hierbij vergeleken De Grote Donorshow van BNN oscarmateriaal was.

Un Conte de Noël *

Ik heb het niet vaak over mijn collega's. Niet dat ze niet leuk zijn; ze zijn hilarisch. Afgelopen vrijdag hadden we onze afdelings-kerstborrel en dat werd behoorlijk gezellig en eindigde geheel in stijl met de kerst-CD van Hazes op volume tien. Kortom, hiermee was het kerstseizoen 2008 voor mij officieel geopend en zat de kerststemming er het hele verdere weekend goed in.

Vandaar vandaag gekozen voor Un Conte de Noël omdat ons dat een hilarische kerstfilm leek. Ik zag het al helemaal voor me; een disfunctionele familie (zo'n beetje in de stijl van Festen) die vanwege het kerstdiner na jaren allemaal weer eens bij elkaar komt. Iets wat natuurlijk uit moet lopen op confrontaties, jarenlang opgekropte frustraties komen onder invloed van drank en sentiment ineens rauw aan de oppervlakte gevolgd door schokkende onthullingen en openhartige bekentenissen. Helaas, Un Conte de Noël heeft weinig van dit alles. Het is een loodzware film die eindeloos lang duurt. Terwijl de karakters het stuk voor stuk in zich hebben om zowel grappig, hilarisch als boeiend te zijn kabbelt de film maar zo'n beetje voort. Wat is het toch met die Fransen? Ze nemen zichzelf veel te serieus zonder dat er ook maar ergens iets van humor valt te bespeuren. De onderbroekenlol van dat slijmerige driftkikkertje Louis de Funès is zo ongeveer het meest humorvolle dat de Franse filmindustrie heeft voortgebracht. Resultaat: zondagavond niet goed besteed, kerstgevoel totaal verdwenen en al helemaal geen zin om morgen weer met Air-France aan de telefoon te hangen.

El Cielo, La Tierra Y La Lluvia *

Jonge Latijns-Amerikaanse filmmakers verdienen een kans en afgaande op wat de filmfestivals brengen krijgen ze die kans ook. Daarom begonnen wij geheel onbevangen aan El Cielo, La Tierra Y La Lluvia (De lucht, de Aarde en de Regen), kom maar op met die nieuwe generatie filmmakers.

Om kort te gaan, El Cielo werd één groot gevecht tegen de slaap. Het verhaal gaat over drie vrouwen die ergens op een eiland in het zuiden van Chili wonen. Volgens de maker (Torres Leiva) ontroeren de personages in hun eenzame, precieze eenvoud en is het een film over het opgaan van de mens in zijn omgeving. Wat het meest opviel waren de lange, trage shots en een verhaal dat zich voornamelijk badend in stilte afspeelde. Leiva vraagt van de kijker een actieve houding om zodoende binnen het verhaal dat hij geschreven heeft andere mogelijke verhalen te verzinnen. Daarmee vraagt leiva van mij teveel; het geheel is mij te vrijblijvend. Er zaten mooie shots tussen maar om na drie minuten landschap en een boom, te eindigen met een hoop bladeren komt bij mij eerder doelloos en traag over dan creatief en prikkelend. Het landschap zag er over het algemeen troosteloos en grauw uit, de personages zwijgzaam en vreemd. En het verhaal; daarvan heb ik helemaal niets begrepen, echt niet. Ik zou dan ook niet kunnen vertellen waar de film over gaat.

Kortom, afgezien van een paar mooie natuurshots heb ik er niet meer over te vertellen dan dat het de maker goed gelukt is de dodelijke saaiheid van de omgeving waar de vrouwen wonen en werken, op de kijker over te brengen. Na een aflevering van Animal Planet had ik waarschijnlijk meer te vertellen gehad.

Taken *

Actiethriller van Pierre Morel, waarin voormalig geheim agent Bryan (Liam Neeson) al zijn ervaring en ongeoorloofde middelen aan moet wenden om zijn door Oost-Europese gangsters (gespecialiseerd in vrouwenhandel en prostitutie) ontvoerde dochter terug te halen. De Amerikaanse Bryan richt daarbij in zijn eentje een ware ravage aan in Parijs, laat een spoor van lijken achter en niets of niemand kan hem stoppen. Voor Bryan dé mogelijkheid om zijn jarenlang verwaarloosde vaderrol in één keer goed te maken en tegelijkertijd indruk te maken op zijn ex-echtgenoot.

Op zoek naar zijn dochter komen we van alles tegen; van gedrogeerde hoeren tot zware gangsters en corrupte politici. Uiteindelijk is Bryan net op tijd om te voorkomen dat de bovenste baas van de criminele organisatie (een Arabische sjeik) zich aan zijn maagdelijke dochter vergrijpt en volgt de emotionele hereniging tussen vader en dochter.

Famke Janssen als ex-echtgenoot komt er wat bekaaid af en speelt niet al te best. Vierkante dialogen, ééndimensionale karakters en een stoffig en voorspelbaar plot doen Taken geen goed. Hou je van actie (en een even grappige als pijnvolle martelscène) dan heb je gegarandeerd een topavond.

Mr. Woodcock *

Verhuizing of niet, toch vind ik altijd nog wel een gaatje voor een film; al was het maar om even nergens aan te hoeven denken. Afgelopen maandag sloeg ik wat dat betreft de plank flink mis (om in verbouwingstermen te blijven). Mr Woodcock (Titel zegt eigenlijk al genoeg) is een uiterst slappe en voorspelbare komedie die het predikaat komedie eigenlijk niet eens mag dragen. Billy Bob Thornton heb ik in een aantal goede films zien spelen maar ditmaal heeft hij blijkbaar alleen aan het geld gedacht toen hij het scenario onder ogen kreeg. Een succesvolle schrijver (Sean William Scott) van zelfhulp boeken (laat het verleden los) gaat terug naar zijn geboorte-stadje op het platteland en wordt daar geconfronteerd met zijn eigen verleden in de vorm van zijn vroegere gymleraar en aartsvijand Mr Woodcock (Billy Bob Thornton), die de jongetjes nogal spartaans opvoedde (lees traumatiseerde) en die nu de nieuwe vriend van zijn moeder (Susan Saradon) blijkt te zijn. Alle lessen en tips uit zijn eigen boek blijken ineens niet van toepassing om te kunnen helpen over zijn eigen verleden heen te komen. Hiervoor zijn hardere maatregelen nodig en uiteindelijk komt de schrijver tot de conclusie dat loslaten gewoon synoniem voor wegrennen is; nee, om verder te komen in het leven moet je juist je verleden omarmen. De mechanische kop van Thornton is nog wel aardig, maar daar houdt het ook mee op. Susan Saradon is gewoon te intelligent voor de rol als moeder en Sean William Scott te soft. Advies: alleen kijken als je zojuist én ontslagen bent én gedumpt door je vriendje of vriendinnetje.

National Treasure *

Volgens complotdenkers en de vele theorieën op dit gebied zou de wereld worden bestuurd door buitenaardse Reptielmensen, is Prinsess Diana vermoord en Paul McCartney al lang dood, is in Roswell in de jaren 40 een UFO gecrasht en zit de Bush regering achter de 9/11 aanslagen.

Complottheorieën, puzzels, verborgen schatten en gecodeeerde boodschappen, ik ben er dol op en dan het liefst in een historische context. National Treasure; The book of Secrets heeft het allemaal en tegelijkertijd ook helemaal niet. Het uitgangspunt dat 18 missende pagina's uit het dagboek van John Wilkes Booth (de moordenaar van President Lincoln) het bewijs tot een complot zouden bevatten is boeiend. Hoewel het ons niet zoveel zegt is het voor Amerikanen waarschijnlijk heel intrigerend en appelleert het ongetwijfeld sterk aan hun gevoel voor Vaderlandse historie en patriottisme en dat verklaart dan weer het succes van de film in Amerika.

National Treasure dendert als een dolle achtbaanrit over het scherm; van Parijs naar Buckingham Palace naar The Oval Office in het Witte huis. Het ene na het andere onbegrijpelijke raadsel wordt in seconden opgelost terwijl de onwaarschijnlijkheden steeds grotere vormen aannemen. De bijrollen van Ed Harris, Hellen Mirren en Harvey Keitel zijn niet voldoende om de film te redden. Kort samengevat; geen logica en geen verhaal. Eén ding is wel leuk; het Secret Book of Presidents. Ik heb me altijd afgevraagd of zo'n boek nu echt bestaat en zou er bijna een gooi naar het Presidentschap voor over hebben om er achter te komen. Maar ik ben geen Amerikaan hè, dus zal ik het wel nooit te weten komen.

Nicolas Cage, die in het echt Nicolas Kim Coppola heet, is de neef en dus niet de zoon (zoals mijn disgenoot beweerde) van dé Francis Ford Coppola. Cage veranderde al heel vroeg in zijn carrière zijn naam omdat hij op eigen kracht zijn reputatie als acteur wilde vestigen. Dat getuigt dan wel weer van lef maar verder vind ik deze half Duitse, half Italiaanse "would be Al Pachino" vlees nog vis.

Bee Movie *

Born to Bee Wild

Volgens de wetenschap zou een bij, op grond van zijn gewicht, grootte en vleugelwijdte absoluut niet kunnen vliegen. Maar hij doet het toch en Bee Movie laat zien dat ze nog veel meer kunnen ook. Ze kunnen praten, verliefd worden én een rechtzaak tegen de mensheid beginnen omdat wij hun honing gebruiken en opeten.

De animatiefilm is anno 2007 weer helemaal terug. Dit jaar gingen onder andere Happely n'ever After, Bridge to Terabithia, Haaibaai, Flushed Away, Shrek the Third, Ratatouille, The Simpsons en Surf's Up, Bee Movie vooraf. Bee Movie is best een vermakelijke film, maar door de vele animatifilms die dit jaar uitkwamen springt hij er niet echt meer uit. De humor en woordspelingen zijn origineel maar ik vraag me toch af voor wie de film nu eigenlijk bedoeld is. Kinderen zullen niet zo snel lachen om persiflages van Larry King (Live), Sting of Ray Liotta (GoodFellas) en ik kan ook niet echt zeggen dat de film voor volwassenen gemaakt is, daar is het verhaal nou net weer te kinderachtig voor. Bee Movie is het idee van Jerry Seinfeld en hij tekende ook voor de uitvoering. De droge "Seinfeld humor" is geslaagd, de persiflages goed en de woordgrappen sterk. Toch weet Bee Movie niet te overtuigen.

Death Sentence *

Protect what's Yours

Wel eens gehoord van een initiatiemoord?
Bij een initiatiemoord moet je als aspirant bendelid een willekeurige moord plegen om te bewijzen dat je waard bent toe te treden tot de bende. Gaan de meeste inwijdingen gepaard met een symbolisch uitgewerkt ritueel, bij een intiatiemoord is er weinig symbolisch aan. Om te bewijzen dat je "man" en "hard" genoeg bent, moet er bloed vloeien en zal er daadwerkelijk gemoord moeten worden. Het klinkt misschien ongeloofwaardig maar in Amerika schijnt het in sommige steden en bij de gevaarlijkste bendes wel degelijk onderdeel van de inwijding te zijn.

In Death Sentence (van James Wan) overkomt het de hardwerkende huisvader Nick Hume (Kevin Bacon). Niet hijzelf maar zijn zoon wordt volkomen willekeurig vermoord als ze toevallig op de verkeerde plaats op het verkeerde moment zijn om te tanken. Voor zijn ogen ziet Nick hoe zijn zoon met een machete op grove wijze wordt afgeslacht zonder dat hij iets kan doen. Als vervolgens het rechtsysteem hem volkomen in de steek laat en de dader zonder noemenswaardige straf weer vrij rond loopt knapt er iets in Nick. Typisch geval van zinloos geweld maar in Death Sentence in plaats van een stille tocht met witte balonnen, heuse wraakacties in de traditie van Death Wish met Charles Bronson (1974). Groot persoonlijk onrecht, een falend rechtsysteem en recht in eigen hand zijn de ingredienten voor een avondje geoorloofd moorden met een hoog "net goed" gevoel. Blijkbaar komt het thema weer terug want The Brave One met Jodie Foster (die twee weken geleden uitkwam) melkt dit thema ook al tot op het bot uit.

Kevin Bacon met zijn permanente jongensachtige uiterlijk wordt door velen als een middelmatig acteur beschouwd. Met piekhaartjes, konijnentanden, ingevallen wangen en priemende blik is hij op zijn best als schurk of psychopaat zoals in The River Wild of in Sleepers maar ook in JFK en Apollo 13 duikt hij op. Ook al zal hij waarschijnlijk nooit een Oscar winnen toch heb ik altijd het gevoel dat met één bijzondere film of rol een Cult Status voor Kevin binnen handbereik ligt. Ik mag dan ook graag naar hem kijken maar het scenario van Death Sentence is zo voorspelbaar dat ook Bacon niet kan voorkomen dat de film hopeloos uit de bocht vliegt en tot grote diepte afglijdt. De plotwendingen zijn soms zo onwaarschijnlijk dat er in de zaal spontaan gelachen werd. Door zijn wraakacties stort Nick uiteindelijk zijn hele gezin in de ellende en blijft hij uiteindelijk met lege handen achter. Was het niet Marten Luther King die al zei: "Oog om Oog maakt iedereen blind".

The Lookout *

Whoever has the money has the power

Hoe presteren die Amerikanen het toch om een film in de laatste drie minuten volledig te verpesten door er een onnodig en volkomen fout einde aan te breien? Ik heb het inmiddels iets te vaak meegemaakt; na het zien van een aardige film met een spannend verhaal verlaat je met een vieze smaak in je mond en een ongemakkelijk gevoel de zaal omdat het einde het hele verhaal onderuit heeft gehaald. Alsof je na een goed gesprek met je ex, jezelf bij het afscheid iets ongekend stoms hoort zeggen en je onmiddellijk beseft dat alle, in de afgelopen uren, zorgvuldig opgebouwde goodwill met die ene zin weer volkomen aan diggelen ligt. Dat gevoel bekroop ons toen we na het zien van The Lookout naar buiten liepen.

The Lookout is de debuutfilm van regisseur Scott Frank die ook het verhaal voor zijn rekening nam. Het originele aan The lookout is dat de hoofdrollen zijn weggelegd voor twee mensen met een handicap. Een soort van "De blinde helpt de lamme"; in dit geval dan "De blinde helpt degene met de hersenbeschadiging". Om voor de hand liggende redenen is geheugenverlies nogal een populair thema bij Hollywoodregisseurs getuige films als Memento en The Bourne Identity; The Lookout tracht hier lekker op mee te liften. Chris Pratt, gespeeld door Joseph Gordon-Levitt (ik kan maar niet bedenken in welke film ik hem eerder heb gezien), is een jong en populair ijshockey talent maar bij een spectaculair en inleefbaar auto ongeluk verliest hij niet alleen twee van zijn beste vrienden maar ook zijn korte termijngeheugen. Althans hij loopt een nogal vreemde hersenbeschadiging op; hij vergeet voortdurend alles wat hem verteld wordt, kan geen twee dingen in de juiste volgorde onthouden en valt op willekeurige momenten in slaap maar met autorijden heeft hij dan weer geen enkel probleem. Chris woont samen met de blinde Lewis (een mooie en humorvolle rol van Jeff Daniels). Chris kan zijn (sport)carriere wel vergeten en heeft daarom een baantje als een soort nachtwaker/schoonmaker bij de plaatselijke bank. In die hoedanigheid is hij een interssante prooi voor een groepje criminelen die van plan zijn de bank te beroven. Chris is de perfecte "inside-man" en heeft niet eens door dat alle plotselinge aandacht van een mooi meisje en spannende vrienden niet om hem gaat. De film komt erg traag op gang maar windt langzaam aan spanning en begint zelfs te boeien tot de laatste scène alles weer van tafel veegt.

Opgevangen commentaar na afloop: "Niet slecht voor een sneak, we hebben ze wel eens slechter gehad". Ik had het zelf niet beter kunnen samenvatten.

2007

Premonition *

Reality is only a nightmare away

Op de middelbare school hebben we ooit het gedicht "De tuinman en de dood" van P.N. van Eyck behandeld. Hierin vertelt een Perzisch Edelman over zijn tuinman die 's morgens al snoeiend ineens De Dood voor zich ziet staan. In blinde paniek vlucht de tuinman op een paard naar Ispahaan om de dood zo ver mogelijk te ontlopen. De Edelman gaat verhaal halen bij De Dood:

Glimlachend antwoordt De Dood: "Geen dreiging was 't,
Waarvoor uw tuinman vlood. Ik was verrast,
Toen 'k 's morgens hier nog stil aan 't werk zag staan,
Die 'k 's avonds halen moest in Ispahaan."

Noodlot of toeval?
Al zolang de mens zich bewust is van zijn sterfelijkheid worstelen we met de vraag of de toekomst en dus ons (nood)lot te beïnvloeden is. De Griekse mythologie staat er bol van, Shakespeare wist er ook wel raad mee en voor Hollywood is het ook nog altijd een dankbaar onderwerp, getuige recente films als Déjà Vu en Next.

Premonition betekent zoiets als "voorgevoel" en ditmaal is het, het emotieloze gezicht van next-door-girl, Sandra Bullock dat een kijkje in de nabije toekomst gegund wordt. Geen plezierig kijkje uiteraard want anders hebben we geen verhaal.
Linda (Sandra Bullock) beleeft het fatale ongeluk dat haar man Jim (Julian McMahon) zal overkomen, compleet met begrafenis en andere details. Als ze eenmaal door heeft dat het geen nachtmerrie is maar dat de dagen wat door elkaar gehusseld zijn en ze daardoor een blik in de toekomst heeft gehad besluit ze er wat aan te moeten doen. Of juist niet?
Hier vliegt het verhaal net zo hard uit de bocht als haar man die het ongeluk nog moet krijgen. Semi filosofisch piekert Linda zich suf of het nu moord is als ze het ongeluk niet voorkomt? Zo moeten er nóg een aantal dilemma's in de relationele sfeer genomen worden máár dan is het haar ook duidelijk wat haar te doen staat.

In Hollywood zijn ze er rotsvast van overtuigd dat alles voorbestemd is want ook dit keer valt het noodlot niet te ontlopen.
Jammer voor Jim maar uiteindelijk veroorzaakt Linda precies dat, wat ze nu juist had willen voorkomen. Heb je nu je zin?

De film heeft teveel hiaten en de passieve houding van Linda maakt dat je je gaat irriteren en op de verkeerde dingen gaat letten.
Al met al heb ík een slecht voorgevoel over het succes van Premonition.

The Messengers *

Horrorfilms, je hebt er wat mee of helemaal niets.
Ik behoor doorgaans tot de laatste categorie. Meestal kunnen ze niet echt boeien omdat de verhaallijn vaak nogal mager is en de schrikeffecten voorspelbaar (en dan schrik je toch nog). De horrorfilms die ik wel boeiend/aangrijpend/angstaanjagend vind zijn op één hand te tellen maar die blijven je dan ook wel bij. Zoals The Ring; briljant verhaal en ik ben na het zien nog dagen bezig geweest om alle verbanden te leggen en de eindjes aan elkaar te knopen of The Mothman Prophecies, omdat deze gebaseerd is op een ware en uitermate intrigerende gebeurtenis. Door de kracht van het verhaal is zelf Richard Gere te verdragen.

Volkomen onvoorbereid en zonder voorinformatie begonnen wij aan onze wekelijkse sneakavond en kregen The Messengers voorgeschoteld. Ik kan kort zijn want The Messengers valt wat mij betreft in de tweede categorie.
Het verhaal en de setting zijn weinig origineel (afgezien van de zonnebloemen dan) en nogal karakteristiek voor een horrorfilm; Amerikaans gezin verhuist van de stad (Chicago) naar het platteland (om te voorkomen dat dochterlief afglijdt in de drugsscene) alwaar ze hun intrek nemen in een afgelegen en vervallen huis. Als kijker is je vanaf het begin al duidelijk gemaakt dat er in het verleden in het huis een paar gruwelijke moorden zijn gepleegd. Het duurt dan ook niet lang voordat de geesten zich aankondigen; het jongste kind (Ben) blijkt ze als enige te kunnen waarnemen maar afgezien van zijn puberale zusje gelooft niemand hem. De kinderen blijken de "Messengers" te zijn maar hun waarschuwingen en angsten worden door Pa en Ma afgedaan als onzin waardoor de mooie maar problematische dochter (Kristen Stewart) zich nog minder begrepen voelt. Al snel worden de geesten gewelddadig en volgen de schrikmomenten elkaar in rap tempo op.

In ieder geval rap genoeg om Karin nog voor de pauze te doen besluiten om het voor gezien te houden en gebukt in het donker, zich verontschuldigend aan een ieder die zijn knieën moest optrekken, de zaal te verlaten. De overblijvers hebben de rit dapper uitgezeten.

Het storende is dat je tot ongeveer driekwart van de film geen enkele aanwijzing of clou krijgt wat er nu eigenlijk aan de hand is en dan in één korte scène nogal geforceerd één aanwijzing krijgt waardoor alles (maar dan ook alles) in één keer wel duidelijk is.
Alsof Hans Kazan de spanning flink opvoert en dan plotklaps het gordijn opentrekt en zo per ongeluk zijn eigen truc verraadt.
Het einde en de uiteindelijk slotscene is om te janken zo zoet en teleurstellend. Er was ook nog iets met een schuldgevoel van de ouders en een ongeluk uit het verleden maar dat ben ik al weer helemaal kwijt.
Hou je van (ook al is de film gemaakt door de twee Chinese broers Pang) Amerikaanse-Cliché-horror dan moet je zeker gaan kijken, hou je daar niet van dan zou ik deze film aan je voorbij laten gaan; dat is echt beter voor je.

2007