Les Barons **

"Vrolijk en komisch multicultureel drama uit België in de sfeer van Shouf Shouf Habibi!..." aldus de aankondiging in Filmkrant. Dat viel nogal tegen want ik had bij het verlaten van de bioscoop nou niet echt een vrolijk en komisch gevoel, daarvoor was hij veel te serieus en waren de karakters te stereotiep.


Les Barons gaat over een groepje Marokkaanse vrienden die zichzelf "Les Barons" noemen en het niets doen tot levenskunst verheven heeft met als filosofie dat ieder mens maar een beperkte stappen-voorraad in het leven heeft, dus is het zaak er zo min mogelijk van te verbruiken. Ondertussen worstelen ze met hun (ontbrekende) ambities, (gewenste) relaties en (verwachtingen van) familie. Kortom Les Barons is niet anders dan een film over volwassen worden overgoten met een Marokkaans sausje. Bij vlagen grappig en met een leuke rol van Jan Declair maar doe mij maar Shouf Shouf Habibi!.

RocknRolla ***

A story of sex, thugs and Rock 'n Roll

Na Lock, Stock and Two Smoking Barrels (1998) en Snatch (2000) is RocknRolla de derde film van Guy Ritchie die zich afspeelt in het Londense gangstermilieu. Is RocknRolla hiermee dan niet eerder een herhaling van oude successen of gewoon een kunstje dat Ritchie inmiddels aardig onder de knie heeft? Ja en nee. RocknRolla borduurt behoorlijk voort op Snatch, het verhaal lijkt er zelfs sterk op alleen is de diamant nu vervangen door een schilderij (dat geen enkele keer in beeld komt) maar toch is de film origineel en vermakelijk.

In RocknRolla draait het om een Russische gangster die een aantal lucratieve en snelle deals wil doen in de Londense vastgoedwereld. Dat hier veel geld aan te verdienen valt is al snel bekend in het Londense criminele wereldje. Vanuit alle hoeken verschijnen de geïnteresseerden: oa een beruchte gangster, een misdaad kopstuk en een sexy accountant. De drie hebben elkaar constant nodig maar ook keer op keer worden ze tegen elkaar uitgespeeld. Veel stoere gangstertaal en zo nu en dan hilarische situaties. De film heeft erg veel tijd en uitleg nodig om op gang te komen maar uiteindelijk heeft het toch de snelheid en originaliteit die ik van Ritchie gewend ben. Voor de veertigers onder ons zit er lekkere herkenbare muziek in. Ditmaal geen oude bekenden zoals Vinnie Jones of Jason Satham maar nieuwe gezichten en karakters. Waar types als Brick Top uit Snatch of Hatchet Harry uit Lock, Stock... me deden huiveren had ik dat veel minder (lees helemaal niet) bij de personage die Wilkinson speelde. Johnny Quid, de aan crack verslaafde popster, vond ik daarentegen geweldig met z'n mooie accent en vlotte babbels.

RocknRolla heeft niet het sprankelende wat zijn twee voorgangers hadden. Ik heb het gevoel dat Ritchie met deze film een beetje op safe gespeeld heeft en het geheel toegangkelijk en beter te volgen wilde houden om zodoende een groter publiek aan te spreken. Het schijnt dat er een RocknRolla twee in zit als dit een succes wordt. Ik ben wel benieuwd hoe het The Wild Bunch, Archy en Johnny Quid als de nieuwe RocknRolla vergaat in de keiharde Londense onderwereld. Trailer

Burn After Reading ****

Intelligence is relative

Nog geen acht maanden na No Country for Old Man en de volgende film van Joel en Ethan Coen draait al weer in de betere bioscopen. Dat de broers in het maken van films veelzijdig en gedreven zijn blijkt al uit het feit dat Burn After Reading een heel ander soort film is dan hun vorige. Burn After Reading is meer een komische misdaadfilm dan een spannende thriller. Niet dat daar iets mis mee is, integendeel. De broertjes Coen zijn juist uitermate bedreven in dit genre getuige een film als Fargo. Vandaar ook dat de verwachtingen hoog gespannen waren voor deze nieuwe loot aan de Coen-stam. Niet in de laatste plaats door de indrukwekkende cast met namen als George Clooney, John Malkovich en Brad Pitt.

Burn After Reading gaat over een CIA agent (John Malkovich) die wegens een drankprobleem ontslagen wordt. Uit frustratie en woede besluit hij zijn memoires te schrijven en daarbij geheime informatie niet te schuwen. Door een fout van zijn overspelige vrouw belandt de CD-rom met het script in de kleedkamers van een sportschool en wordt gevonden door twee medewerkers (Frances McDormand en Brat Pitt) van de sportschool. Die ruiken onmiddellijk geld en bedenken een plan om de maker te chanteren. Als dit mislukt besluiten ze de gevoelige CIA-informatie aan te bieden aan de Russische ambasade. De manier waarop ze dit aanpakken is hilarisch en leidt uiteindelijk tot meer problemen dan ze aankunnen.

Brat Pitt speelt nu eens geen macho held maar een naïeve sport-nerd met een belachelijk kapsel. Iets wat ik altijd waardeer wanneer een acteur dat aandurft. Ook de andere acteurs (hoe groot de namen ook mogen zijn) spelen met name leeghoofdige karakters in een krankzinnig verhaal waarin de verwikkelingen elkaar lekker snel opvolgen. De film staat bol van de one-liners en levenswijsheden hoe gelukkig te worden. Dit terwijl geen van de hoofdrolspelers zich gelukkig voelt; allemaal verlangen ze naar verandering. Op het eerste gezicht lijken het allemaal herkenbare normale karakters, maar uiteindelijk blijkt een ieder heeft toch minstens één afwijking te hebben. Zoals in de meeste Coen films willen de personages meer dan ze aankunnen en hierdoor lopen de zaken volledig uit de hand. Ook hier uiteindelijk extreem geweld, krankzinnige namen, bizarre gesprekken en mooie bijrollen. Vooral de conclusie van de CIA topman in de laatste scène is hilarisch komisch en blijft hangen.

Toch ben ik niet onverdeeld enthousiast. Al die grote namen in één film is misschien wat veel, op de één of andere manier "werkt" het niet echt. Ik zie graag wat onbekende acteurs ertussen die door het vakmanschap van de Coens boven zichzelf uitstijgen. Ook al is Burn After Reading dan misschien niet zo geniaal als Fargo, doe mij aub iedere week zo'n film.

Forgetting Sarah Marshall **

Ook al gaat Forgetting Sarah Marshall (FSM) over de vraag of ze elkaar uiteindelijk zullen krijgen, daarom is het nog geen Romantische Komedie. FSM is namelijk geschreven door en verteld vanuit het gezichtspunt van een man en dat past per definitie al slecht in het genre Romantische Komedie. Wat het dan wel is zou ik zo snel ook niet weten. Wel is FSM bij vlagen erg grappig.

Peter Bretter (Jason Segel, die ook het scenario schreef) is een wat sullige, depressieve en weinig ambitieuze componist die na een jarenlange relatie door zijn knappe en succesvolle vriendin Sarah (Kristen Bell) van de ene op de andere dag wordt gedumpt. Als dit je als man overkomt voel je onmiddellijk hoe de vork in de steel zit: er is een ander. Peter is volkomen van de kaart en in zijn wanhoop boekt hij een vakantie naar Hawaï om daar (hoe toevallig) Sarah tegen het mooie lijf te lopen. Sarah blijkt niet alleen, ze heeft haar nieuwe vriend (een rockster gespeeld door de Engelse stand-up comedian Russell Brand) ook maar meegenomen. Onwaarschijnlijke plotwending maar oké, voor het verhaal is het leuk. De gebeurtenissen en verwikkelingen volgen elkaar dan snel op waarbij de rockster bijna de hele film naar zich toetrekt. Hij speelt de vent die je eigenlijk zou moeten haten omdat hij je vriendin gekaapt heeft maar die je heimelijk als vriend zou willen omdat hij zoveel wereldser en grappiger is dan jijzelf en het leven leidt dat jij graag zou willen.


Waar de film dan ook eigenlijk over gaat is dat Peter kampt met een te laag zelfbeeld en dit gecompenseerd wil hebben door een op alle fronten succesvollere en mooiere vrouw. Moraal: blijf bij jezelf en doe vooral dat waar je goed in bent dan komt het uiteindelijk allemaal goed. Na een sterk en vooral grappig begin zakt het geheel wat in maar de goede cast en innemende karaters van de hoofd- en bijrolspelers maakt veel goed.

In Bruges ***

Shoot First, Sightsee Later

In bruges is de debuutfilm van regisseur Martin McDonagh en gaat over twee huurmoordenaars die na een mislukte aanslag een tijdje naar Brugge worden gestuurd om daar onder te duiken. Hoewel McDonach een Ier is, speelt In Bruges zich volkomen in Brugge af en dat maakt de film op voorhand al bijzonder. De hoofdrollen zijn voor Brendan Gleeson en Colin Farroll. Na zijn dwalingen in Alexander en Miami Vice lijkt Farroll zijn draai weer gevonden te hebben. In Cassandra's Dream kwam hij al heel goed uit de verf als getroebleerde gokker en in deze film doet hij dat nog eens dunnetjes over.

Het pittoreske Brugge, badend in een mist van melancholie, vormt een mooi contrast met de harde criminelen die gedwongen worden de weken voor Kerst al vloekend en Nichtenbiertjes drinkend door te brengen in een hotel dat gerund wordt door onze eigen (mooie) Thekla Reuten. Ray (Colin Farroll), die zijn eerste klus als huurmoordenaar volkomen heeft verprutst, wordt verteerd door schuldgevoelens. Zijn maat Ken neemt het voor hem op en werpt zich op als zijn mentor totdat hij een onmogelijke opdracht krijgt.

De film zit vol met aardige plotwendingen en boeiende dialogen die soms helemaal nergens over lijken te gaan. Toch zijn het verhaal en de ontwikkelingen logisch en goed op elkaar afgestemd. In Bruges (telkens volkomen belachelijk uitgesproken als "In Broozh") weet zich qua originalitiet een aardige plaats te veroveren in het humoristische misdaadgenre maar om hem nu al te vergelijken met Lock, Stock and Two Smoking Barrels vind ik toch echt te ver gaan. Maar goed; huurmoordenaars, Ierse accenten, humor, hoeren, dwergen en voldoende mooie vrouwen is in ieder geval genoeg om je een leuke bioscoopavond te bezorgen. (Trailer)

Mr. Woodcock *

Verhuizing of niet, toch vind ik altijd nog wel een gaatje voor een film; al was het maar om even nergens aan te hoeven denken. Afgelopen maandag sloeg ik wat dat betreft de plank flink mis (om in verbouwingstermen te blijven). Mr Woodcock (Titel zegt eigenlijk al genoeg) is een uiterst slappe en voorspelbare komedie die het predikaat komedie eigenlijk niet eens mag dragen. Billy Bob Thornton heb ik in een aantal goede films zien spelen maar ditmaal heeft hij blijkbaar alleen aan het geld gedacht toen hij het scenario onder ogen kreeg. Een succesvolle schrijver (Sean William Scott) van zelfhulp boeken (laat het verleden los) gaat terug naar zijn geboorte-stadje op het platteland en wordt daar geconfronteerd met zijn eigen verleden in de vorm van zijn vroegere gymleraar en aartsvijand Mr Woodcock (Billy Bob Thornton), die de jongetjes nogal spartaans opvoedde (lees traumatiseerde) en die nu de nieuwe vriend van zijn moeder (Susan Saradon) blijkt te zijn. Alle lessen en tips uit zijn eigen boek blijken ineens niet van toepassing om te kunnen helpen over zijn eigen verleden heen te komen. Hiervoor zijn hardere maatregelen nodig en uiteindelijk komt de schrijver tot de conclusie dat loslaten gewoon synoniem voor wegrennen is; nee, om verder te komen in het leven moet je juist je verleden omarmen. De mechanische kop van Thornton is nog wel aardig, maar daar houdt het ook mee op. Susan Saradon is gewoon te intelligent voor de rol als moeder en Sean William Scott te soft. Advies: alleen kijken als je zojuist én ontslagen bent én gedumpt door je vriendje of vriendinnetje.

You Kill Me ***

Love is always worth another shot

You Kill Me is een tragikomedie die ergens geplaatst moet worden tussen misdaad en romantische komedie. Het is een boeiende en grappige film over de Poolse maffia in Buffalo (USA). Hittman frank Falenczyk (Ben Kingsley) wordt door zijn maffiafamilie naar San Fransisco gestuurd omdat zoals hij zelf zegt; "My drinking is interfering with my work". Dat dit nogal een understatement is blijkt als een aanslag mislukt omdat Frank dronken in slaap is gesukkeld op het moment dat hij toe moest slaan. Nu zou ik in het troosteloze Buffalo (overal sneeuw) ook alcoholist worden maar Frank straalt zo weinig levensvreugde uit dat daar geen enkele hoeveelheid alcohol meer tegenop kan.

Om weer zonder drank te kunnen leven en zijn werk weer uit te kunnen voeren moet hij in San Fransisco verplicht een afkickprogramma bij de AA volgen compleet met de bekende openingszin die iedere alcoholist uit moet spreken: "My name is Frank and I'm an alcoholist", alleen voegt Frank daar aan toe: "I kill people for a living... This is anonymous, right?" wat aardig de toon van de film weergeeft. Het is een ongeloofwaardig scenario en het is aan de goede cast en het stevige acteerwerk te danken dat het geheel niet hopeloos uit de bocht vliegt. In San fransisco ontmoet Frank, lauren (Téa Leoni); een harde advertentieverkoopster die, zoals ze zelf zegt, geen grenzen kent. Op de één of andere manier klikt het tussen de zakelijke maar eenzame haaibaai en de introverte moordenaar. Téa Leonie (die de film mede regisseerde) is een belofte; ze is grappig, hard, geloofwaardig, op een eigenaardige manier cool en bovendien leuk om naar te kijken. Zij en Kingsley zetten een even onwaarschijnlijk als geloofwaardig stel neer; het zou niet moeten werken maar het doet het wel.

Het is mij niet helemaal duidelijk waar de film nu precies naartoe wil, hij komt niet helemaal van de grond maar blijft wel boeien en je hebt constant een glimlach op je gezicht. Geprogrammeerd in Pathe de Munt dreigt hij een beetje verloren te gaan tussen Art House en Block Busters en dat is jammer want You Kill Me verdient meer dan dat.

2007

Lock, Stock and two Smoking Barrels****

A Disgrace to Criminals Everywhere

Na een iewat uit de hand gelopen interim-borrel donderdag op Strand Zuid en vrijdag een zware date-avond besloot ik gisteravond nergens heen te gaan en eens lekker thuis te blijven. Even geen puf voor weer een artistiek verantwoorde maatschappij-kritische filmhuisfilm of, aan de andere kant van het film-spectrum, iets in de trend van Die Hard 4.0 en Harry Potter and the order of the Phoenix kan ook al niet boeien.
In plaats daarvan maar eens door mijn stapel videobanden gesnuffeld en daar vond ik Lock, Stock and Two Smoking Barrels van Guy Ritchie; een tijd geleden opgenomen van de TV en daarna compleet vergeten. LS&2SB (excuses voor de vreselijke afkorting) was Guy Ritchie's eerste grote (low budget) film. LS&2SB speelt zich (net als zijn latere film Snatch) af in het Britse gangstermilieu en leverde Guy Ritchie, die zowel het verhaal schreef als de film regisseerde, de titel "Britse Tarantino" op.

Vier vrienden raken in de problemen als ze het voor elkaar krijgen om na een avondje kaarten voor een half miljoen pond in het krijt te staan bij een berucht crimineel. Ze krijgen een week de tijd om het geld terug te bezorgen bij Porn King 'Hatchet' Harry Lonsdale. Om snel aan zo veel geld te komen moeten ze een plan verzinnen. Als ze horen dat hun buren van plan zijn om een groep drugs-telers te overvallen, besluiten ze hen voor te zijn en de overvallers te overvallen. Het is zaak vanaf het begin goed op te letten want het verhaal, aan elkaar gepraat door een onnavolgbare maar geweldige voice over, gaat razendsnel met geniale dialoog, fantastische Britse accenten, humor, actie, bizarre situaties en goed en origineel camerawerk. Verhaal.., eigenlijk zijn het drie verhalen naast elkaar die uiteindelijk samenkomen in een geniale climax. De karakters zijn interessant en de meeste hebben, hoe gewelddadig ze ook zijn, iets sympathieks. Onze "Bacardi-vriend" Vinnie Jones is ook van de partij.

Na Snatch (2000) hebben we weinig meer van Guy Ritchie gehoord, althans op het filmvlak dan. Als man van Madonna heb je het waarschijnlijk razenddruk met het selecteren van pleegkindjes. Gelukkig kwam begin dit jaar het bericht dat hij weer een nieuwe film gaat maken; RocknRolla. Ook RocknRolla is geschreven door Ritchie zelf en zal zich wederom afspelen in het milieu van Britse gangsters, die dit keer azen op de miljoenen van een Russische gangster na een mislukte drugsdeal. Opnames voor de film moeten deze zomer van start gaan. ...

LS&2SB is meer dan een aanrader. Kopen of huren zou ik zeggen en vooral meer dan één keer bekijken.

Quotes:

Tom: "It's kosher. As Christmas".
Nick the Greek: "The Jews don't celebrate Christmas, Tom. "

Barry the Baptist: "If you don't want to be counting the fingers you haven't got, I suggest you get those guns. Quick!"

Soap: "A minute ago this was the safest job in the world. Now it's turning into a bad day in Bosnia."

Zoals ik al zei; humor dus.

1998