The Artist **

Het genre Stomme Film zegt mij niet zoveel. Het is voor mij nog altijd niet meer dan de door technische beperkingen gehinderde voorloper van de hedendaagse film. Toch getuigt het van lef om in het 3-D tijdperk een grote productie in zwart-wit, zonder gesproken tekst en geheel in de traditie van de Stomme film op het witte doek te slingeren.

Toegegeven; de enige reden dat ik in de zaal zat was het feit dat The Artist maar liefst tien Oscarnominaties (waaronder Beste Film en Beste Regie) toegewezen kreeg. Misschien was ik een vreemde eend in de bijt want ik werd niet echt door de film gegrepen. En dit terwijl het merendeel van de goed gevulde zaal zichtbaar genoot van de uitermate originele en verrassende scènes in een film die gaat over een ster uit de hoogtijdagen van de Stomme Film die de toekomst van de Talkies (gesproken film) compleet onderschat waardoor zijn ondergang als filmster onafwendbaar lijkt.

Hoewel ik een goedbedoelde clichéfilm op zijn tijd best weet te waarderen vond ik The Artist te clichématig en het verhaal te dun om anderhalf uur achtereen te blijven boeien. Qua stijl en insteek (en vooral de openingsscène) was het leuk maar met een gimmick alleen red je het niet. Ondanks alle goedbedoelde emotie wist de film me niet te raken.

Laat dit je vooral niet weerhouden om zelf te gaan kijken; de meeste fimrecencenten zijn het toch niet met me eens:

- NRC: "ongehoord slim, grappig en ontroerend (..) favoriet voor de Oscars"
- Algemeen Dagblad: "Hartverwarmende ode aan het oude Hollywood"
- Parool: "een perfect melodrama in de stijl van de zwijgende cinema"
- Volkskrant: "Zwijgende triomf"
- VPRO Gids: "Niets minder dan een filmwonder"
- Trouw: "Een hartveroverende, verkwikkende film!"

Het is in ieder geval geruststellend dat er mensen zijn die er nóg minder van begrijpen dan ik.

The Prince and the Showgirl **

All People ever see is Marilyn Monroe

Ik val niet op blond, nooit gedaan en dat zal (waarschijnlijk) ook nooit gebeuren. Voor Marilyn Monroe heb ik echter altijd een geheime uitzondering gemaakt (hoewel deze er ook mag wezen).

Opnieuw uitgebracht: The Prince and the Showgirl uit 1957. Als je het nu ziet is het uitermate oubollig en traag, zo'n film die je eigenlijk alleen verdraagt op een zondagmiddag met een kater op de bank. Maar vergeet niet dat deze film en de opnames in 1956 in Engeland een ware sensatie betekenden. Marilyn was voor die tijd Lady Gaga, Julia Roberts en Doutze Kroes in één persoon verenigd.

In 1954 was Marilyn Monroe uitgegroeid tot een absolute wereldster met één nadeel; ze kreeg uitsluitend rollen waarin ze het domme blondje mocht spelen. Om haar carrière een andere wending te geven en om aan te tonen dat ze wel degelijk kon acteren richtte ze haar eigen productiemaatschappij op MMP (Marilyn Monroe Productions). De film The Prince and the Showgirl was de eerste en uiteindelijk enige productie die door MMP werd uitgebracht. De film werd geen succes. Hoewel de productie uit de kosten kwam waren de opnames een nachtmerrie. De Amerikaanse filmster Marilyn Monroe en haar tegenspeler (en regisseur) de oer-Britse klassieke acteur Laurence Olivier konden totaal niet met elkaar overweg. De verstandhouding tussen de twee werd van kwaad tot erger. Zo liet Olivier, die wist hoe gevoelig en nerveus Marilyn was tijdens de opnames, met opzet zijn vrouw Vivien Leigh (Gone With the Wind) toe om naar de opnames te kijken.

The Prince and the Showgirl is niets meer dan een luchtige komedie die vooral meerwaarde krijgt door de charme en uitstraling van Marilyn Monroe. Haar grootste successen Some like it Hot en The Misfits moesten toen nog komen. Vijf jaar later (1962) was ze dood.

Tinker Tailor Soldier Spy **

Codetaal, dubbelrollen, politieke intriges, inlichtingendiensten, halve waarheden en losse eindjes... geen genre heeft zoveel spannende én gecompliceerde verhalen opgeleverd als het spionagegenre.

Tinker Tailor Soldier Spy (TTSS) voldoet aan alle bovengenoemde criteria en is een spionagefilm geheel in de traditie van de klassieke spionageroman. Verwacht dan ook geen James Bond of Jason Bourne in actie. Integendeel TTSS doet een een behoorlijk beroep op je geduld. Het verteltempo is erg traag met weinig actie, er zijn veel personages en er is vooral een complex plot. Ook al was het camerawerk boeiend, de jaren zeventigsfeer perfect weergegeven en wordt er uitmuntend geacteerd, mijn probleem was dat door alle 286 zijsporen het één grote puzzel werd waaruit ik geen wijs meer kon worden.

Hou je van spionagefilms dan heb je met TTSS gegarandeerd een topavond. Voor mij was het teveel puzzel en te weinig spanning.

Gianni e le Donne **

Thuiskomen van vakantie en de volgende dag meteen weer werken blijft een ongelukkige combinatie. Dit jaar was het echter meer dan "gewoon weer wennen". Slagregens, wateroverlast, windkracht 9 met afgelaste zeilwedstrijden op het IJsselmeer en mozzarella als kauwgomballen in de Nederlandse schappen; dat is geen wennen, dat is overleven.

In een ultieme poging iets van het vakantiegevoel vast te houden en omdat de vorige film van de Italiaanse filmmaker én hoofdrolspeler in Pranzo di Ferragosto erg goed was bevallen vorige week gekozen voor de Italiaanse film Gianni e le Donne.

Gianni e le Donne gaat over de al wat oudere Gianni die zijn dagen vult met het uitlaten van de hond van zijn knappe buurmeisje en de zorg voor zijn oude moeder. Gelaten ondergaat Gianni zijn dagelijkse routine tot het moment dat zijn vriend Alfonso hem vertelt over de amoureuze escapades die hij regelmatig heeft met jongere vrouwen. Gianni die het tot dan toe compleet ontgaan is dat de meeste van zijn leeftijdsgenoten er een tweede jeugd op nahouden besluit, aangemoedigd door Alfonso, op vrouwenjacht te gaan. Op zichzelf genoeg ingrediënten om een grappige film vol interessante ontmoetingen en hilarische situaties te maken maar helaas blijft het geheel steken in een oppervlakkige brei van lukrake ontmoetingen en uit de lucht vallende exen. De film leunt teveel op zijn succesvolle en originele voorganger met als enige pluspunt de riante hoeveelheid mooie Italiaanse vrouwen die uitgebreid in beeld worden gebracht.

De paar mooie scènes en schaarse grapjes waren echter alweer vervlogen op het moment dat ik The Movies uitstapte en een fijne motregen op mijn gezicht voelde; morgen dag één van de maandafsluiting.

Drei **

Na het videoclip-achtige Lola Rent (1998) en het alles verschroeiende noodlotsdrama Heaven (ga deze film vooral zien) uit 2002 is de Duitse filmmaker Tom Tykwer terug in de bioscopen met een origineel vreemdgaan-drama; Drei.

De intellectuele Hanna en Simon leven al jaren gelukkig samen en zijn een gewaardeerd en actief onderdeel van de Berlijnse kunst- en cultuurwereld. Toch schort er iets en zoeken ze beiden spanning buiten hun relatie wat ertoe leidt dat ze door een wonderlijke speling van het lot op een gegeven moment beiden vreemd gaan met dezelfde man zonder het van elkaar te weten. Voor Hanna betekent de knappe bioloog Adam een leuke afleiding, voor Simon een spannende mogelijkheid zijn bisexuele gevoelens te verkennen terwijl bioloog Adam geen idee heeft dat zijn twee bedspeeltjes een relatie hebben en elkaar dus door en door kennen.

Deze uitgangspositie lijkt boeiend genoeg voor een onderhoudend relatiedrama met voldoende potentie voor grappige scènes, ongemakkelijke situaties en confrontatie met de thuissituatie. Woody Allen of voor mij part Shakespeare had wel raad geweten een dergelijk script. Zo niet Tywker. Hij wil teveel met deze film. Lange verhandelingen over de rol van cultuur, stamcelonderzoek, euthenasie, dood en zwangerschapsproblematiek leiden constant af van kern van de film: de driehoeksverhouding versus het overschatte concept van monogamie.

Gelukkig leidt de onvermijdelijke confrontatie en bijbehorende ontknoping uiteindelijk tot een paar grappige momenten. Tussen alle feelgood drama's en liefdesgeschiedenissen is het uitgangspunt van  Drei verfrissend en origineel. De uitvoering echter; Te Lang en Te Veel. (Trailer)

Biutiful **

Van de Mexicaanse filmmaker Alejandro Gonzáles Iñárritu ben ik kwaliteitsfilms gewend. 21 Gramms en Babel waren films die het genre mozaïekfilm naar een hoger niveau tilden. Toen ik las dat zijn nieuwe film Biutiful zich in Barcelona afspeelt met een hoofdrol voor Javier Bardem was mijn nieuwsgierigheid dan ook onmiddellijk gewekt. Voeg daar twee Oscarnominaties (Beste Buitenlandse Film én Beste Acteur) en positieve recensies in de kranten aan toe en je kunt gerust zeggen dat de verwachtingen hoog waren bij het binnentreden van Pathé Buitenhof in Den Haag.

Filmmaker Iñárritu laat in Buitiful het mozaïek-genre los en komt met een realistisch verhaal over een criminele tussenbaas Uxbal (Javier Baedem) die in een bijna onherkenbaar Barcelona de schakel is tussen een chinees naaiatelier en illegale Afrikanen die nep spullen verkopen. Uxbal leeft en werkt in een deel van Barcelona waar toeristen nooit komen; de beroemde torens van de kathedraal van Gaudí krijgen we dan ook alleen vaag en van grote afstand te zien. Op zichzelf een boeiend uitgangspunt maar Iñárritu neemt teveel hooi op zijn vork. Twee-en-een-half uur ellende over een man die terminaal ziek verklaard wordt terwijl zijn vrouw met borderline-achtige trekken vreemd gaat met zijn broer en de kinderen verwaarlooost, zijn illegaal handelende vrienden worden opgepakt en het land uitgezet en hij ook nog eens verantwoordelijk is voor de dood van een stuk of 20 illegale chinezen komt op mij eerder over als een overdreven treurig geval dan een dappere doorzetter die in een onrechtvaardige wereld overloopt van goede bedoelingen. De film zit vol met thema's die VPRO-  en Volkskrantpubliek ongetwijfeld zullen aanspreken maar door de opeenstapeling van ellende en de vele karakters hebben de verhaallijnen de diepgang van een gestrande walvis en moet het moois met een vergrootglas gezocht worden. Als tegen het einde van de film de scène van een terminaal zieke vader die afscheid neemt van zijn twee uitermate schattige kinderen zelfs niet weet te ontroeren dan heb je als filmmaker de plank behoorlijk misgeslagen. (Trailer)

The way Back **

Peter Weir is een boeiende regisseur omdat hij voor zijn films (die totaal verschillend zijn) telkens dezelfde thematiek gebruikt. Steevast verfilmd hij een verhaal over een groep mensen die in een (al dan niet vrijwillig gekozen) geïsoleerde omgeving gedwongen zijn samen te werken of te overleven. Door tegenstrijdige karakters, verschillende achtergronden en moeilijke omstandigheden ontaardt de menselijke interactie hierdoor al snel in een snelkookpan van emoties. Witness, The Truman Show en Master and Commander zijn zijn bekendste films waarin dit thema sterk aanwezig is. Het is dan ook  niet verwonderlijk dat Peter Weir het verhaal van The Way Back koos voor zijn laatste film.

The Way Back is het (waargebeurde) verhaal over een aantal gevangen in een strafkamp in Siberië tijdens de tweede wereldoorlog. Nu weten we allemaal dat Siberische strafkampen (voornamelijk bevolkt door politieke gevangen en zware criminelen) geen pretparken waren. Niet alleen de bewakers en de zware dwangarbeid maakten het leven daar tot een hel maar ook de gevangen zelf die met geweld een waar schrikbewind over hun medegevangen uitoefenen. De Poolse politiek gevangene Janusz beseft al snel na aankomst dat hij de 10 jaar waartoe hij veroordeeld is nooit zal overleven en hij besluit dat ontsnappen de enige mogelijkheid is tot overleven. Samen met vijf andere gevangen onder wie een Russische gangster (Colin Farrell) en een van sabotage beschuldigde Amerikaan (Ed Harris) lukt het te ontsnappen en begint hun lange tocht naar de vrijheid. Want één ding is al snel duidelijk; de echte gevangenis was niet het strafkamp maar de onmetelijke en keiharde natuur om hun heen vormt de grootste barrière tot hun vrijheid. Het plan is door de Siberische bossen via het Baikalmeer naar Mongolië te lopen. Als blijkt dat ook Mongolië communistisch is besluit men door te lopen. Dwars door de Gobi woestijn over de Himalaya's naar India.

Hiermee begint het lange verhaal over hun overlevingstocht. De beelden van de rauwe en uitgestrekte natuur met de nietige poppetjes die zich er doorheen trachten te worstelen zijn indrukwekkend. Toch verliest de film aan kracht op het moment dat ze aan hun lange tocht beginnen. Vanaf dat moment is het eigenlijk steeds meer van hetzelfde. Bovendien leer je de karakters op de één of andere manier nergens echt kennen. Gelukkig sluit zich ergens in de Siberische bossen een Pools meisje (Saoirse Ronan; oa Atonement) bij de groep aan. Zij krijgt de mannen nog enigszins aan het praten waardoor er wat verdieping ontstaat. Het meest opvallend was echter dat tegen de tijd dat ze het Himalaya Gebergte bereiken het budget voor de film blijkbaar op was. Dit naar mijn mening moeilijkste en zwaarste onderdeel van de gehele reis is in de film niet meer dan een frisse bergwandeling.

Het geheel voelt als een gemiste kans. Het overleven gaat soms net iets te gemakkelijk en de tocht door de woestijn duurt te lang. Sterke punten zijn de mooie opnames, Colin Farrell als criminele Rus met indrukwekkende tatoeages en mooi accent en Saoirse Roan die weer eens aantoont dat ze kan acteren. (Trailer)

Loft **

Afgelopen zomer ontving ik een brief met daarin de aankondiging dat geplande filmopnames de komende dagen voor enige overlast zouden kunnen zorgen. Nou dat hebben we geweten. Voor de filmopnamen bleek het namelijk nodig om gedurende vijf nachten het gebouw bij mij aan de overkant uit te lichten met als gevolg dat er zich iedere nacht een soort diaprojectie met schimmenspel op mijn slaapkamermuur afspeelde.

Afgelopen week zag ik het eindresultaat en alle doorstane ellende bleek de moeite waard. De trendy ingerichte loft in de film Loft bleek namelijk gesitueerd in het gebouw tegenover dat van mij en dat maakte de film bij de openingsscène direct interessant. Loft is een film met mooi camerawerk, geschoten op goed herkenbare Amsterdamse locaties. De loft zelf is op locatie gebouwd en ziet eruit zoals je van een loft verwacht: één grote hoge (industriële) ruimte, strak en trendy ingericht met veel glas en hoge ramen. Het verhaal is snel verteld. Vijf vrienden delen samen een (geheime) loft. Deze dient als luxe ruimte voor hun slippertjes met andere vrouwen. Een prima regeling totdat er op een morgen een naakte dode vrouw, badend in bloed en met handboeien aan het bed vastgeketend in de loft blijkt te liggen. In paniek komen de vrienden bij elkaar en dan komen de vragen. Geen van hen weet wie de vrouw is en hoe ze terecht gekomen is in de loft waarvan alleen zij de sleutel bezitten. Al gauw beginnen de vrienden elkaar te wantrouwen en blijkt dat ze veel minder van elkaar weten dan aanvankelijk gedacht.

Loft is een remake van het Belgische origineel uit 2008. Het origineel heb ik niet gezien dus een vergelijking kan ik niet maken. De Nederlandse versie zit verhaaltechnisch goed in elkaar maar de vele plotwendingen maken het een vermoeiende zit. Er is niks mis met films die je op het verkeerde been willen zetten maar overdaad schaadt en hierdoor komt de uiteindelijke ontknoping behoorlijk gekunsteld over. Bovendien wordt er door sommigen erg slecht geacteerd waardoor de karakters nauwelijks tot leven komen. Als ik Jeroen van Koningsbruggen was zou ik lekker de grappige Lama blijven uithangen. (Trailer)

Catfish **

Op internet en vooral in Amerika is het inmiddels een behoorlijke hype. Niet eens zo zeer de film zelf maar meer de vraag: "Is het echt of is het allemaal bedacht?" Catfish is een film in de stijl van The Blair Witch Project. Twee broers van in de twintig filmen doorlopend al hun dagelijkse bezigheden. Op zich niet eens zo heel bijzonder. Tot het moment dat de gebeurtenissen in hun leven een onverwachte wending nemen en hun home-movie achtige filmpjes ineens het karakter krijgen van een spannende documentaire.

Een 24-jarige fotograaf uit New York is actief op Facebook en op een dag krijgt hij het verzoek van een acht-jarig meisje (Abby) uit Michigan of zij één van zijn foto's mag naschilderen. Een paar dagen later ontvangt de fotograaf (Nev) tot zij verbazing over de post een artistiek geschilderde impressie van zijn foto. Hij begint een Facebook contact en virtuele vriendschap met de familie van Abby. Wanneer Nev een Cyber-romance begint met de knappe 19-jarige zus van Abby beginnen de zaken pas echt interessant te worden. Nev wordt tot over zijn oren verliefd op zijn virtuele vriendin en er volgt intensief contact via mail, sms en zelfs telefoon. Totdat de broers ontdekken dat een aantal feitelijke zaken niet blijken te kloppen. De interesse wordt hierdoor alleen maar groter en de broers zetten het contact stevig door. Als ze voor hun bedrijf in de buurt van Michigan moeten zijn besluiten ze tot een onaangekondigd bezoek aan de knappe virtuele vriendin en haar familie. Ik verraad echt niet teveel als bij aankomst blijkt dat de zaken toch behoorlijk anders blijken te liggen dan op Faceboek voorgesteld.

Het is geen nieuws dat op sociale media als Facebook iedereen probeert zijn openbare profiel zo goed mogelijk voor de dag te laten komen en dat de zaken vaak net iets mooier worden voorgesteld dan ze in de dagelijkse werkelijkheid zijn. Catfish laat echter ook een verborgen kant zien van de sociale netwerken. Voor sommige mensen is Facebook een poort naar een andere identiteit en een virtuele ontsnapping aan een uitzichtloos bestaan. De uiteindelijke onthullingen van Nev zijn even schokkend als triest.

Doordat Catfish helemaal in het Nu gefilmd ben je als het ware getuige van de ontwikkelingen. Niks geen flash-backs of voice-overs die het verhaal duidelijk moeten maken. Hoewel de trailer anders doet geloven is Catfish geen Blair Witch Project-achtig horror verhaal. Of Catfish nu waargebeurd en "live" gefilmd is of niet, de manier van filmen geeft een prettige spanning aan het verhaal.

Copacabana **

Copacabana is een echte Moeder-Dochter film. Dit drong pas tot me door toen ik bij binnenkomst merkte dat ik de enige(!) man in de redelijk gevulde bioscoopzaal bleek te zijn. Ik had gerekend op een tragi-komedie in de sfeer van Aanrijding in Moscou of desnoods iets in de trant van De Helaasheid der Dingen maar nee hoor... een ordinaire Moeder-Dochter film was het en dat bleef het tot de eindtitels over het beeld rolden.

Isabelle Huppert speelt de joviale, levendige maar vooral schaamteloze Babou. Haar dochter (gespeeld door Lolita Chammah; ook in het echt haar dochter) schaamt zich zo erg voor haar extraverte jaren-sixties moeder dat ze haar niet eens op haar eigen aanstaande bruiloft wil hebben. Dit zet de verhouding tussen moeder en dochter ernstig onder druk. Van schrik en in een poging enig respect af te dwingen gaat moeder Babou op zoek naar een echte baan. Voor ze er zelf erg in heeft staat ze Timesharing appartementen te verkopen in een troosteloos en winters Oostende. Aanvankelijk gaat dat haar goed af en heeft ze een kans nu eindelijk eens echt carrière te maken. Maar bij een ongeleid projectiel als Babou duurt het ook hier niet lang voordat het weer mis gaat.

Bij mij werkte de hyperactieve Babou al snel op mijn zenuwen maar door de rest van de zaal werd intens meegeleefd, meegelachen en mee-geontroerd met de telkens weer de aandacht op zichzelf vestigende Babou. Blijkbaar verplaatst het vrouwelijk deel van bioscoopbezoekend Nederland zich moeiteloos in de in minirok en legging rondspringende Babou terwijl ik nauwelijks aansluiting kon vinden bij deze rusteloze en immer naar vrijheid en plezier zoekende vijftiger.

Het was leuk om flarden van het afgebladderde Oostende te herkennen van mijn eigen vroegere bezoekjes en Babou mocht dan als karakter irriteren; Isabelle Huppert's acteerprestatie is er niet minder om. Copacabana komt op mij over als een prima film voor twee vriendinnen die nodig weer eens samen iets moeten gaan doen. Ongetwijfeld krijgt ze in de Viva een prima recensie. (Trailer)

Sint **

Terwijl heel kunstminnend Amsterdam de longen uit het lijf stond te schreeuwen op het Leidseplein leverden wij tenminste een echte bijdrage aan de Nederlandse cultuur; wij zaten in de bioscoop met op het scherm Sint. Na alle perikelen om de controversiële filmposter (lees: de beste filmpromotie-campagne in jaren) was Sint natuurlijk verplichte kost. Het idee om de goedheiligman en het heerlijk avondje te veranderen in een horror scenario is eigenlijk behoorlijk geniaal. Hoewel, ik vond het als kind eigenlijk al een vreemde man. Dat geheimzinnige gedoe met Zwarte Pieten (die je nooit zag) in de schoorsteen en als je niet oppaste werd je zomaar in een zak gestopt en verdween je voorgoed. Dat laatste werd dan wel verteld maar in mijn omgeving verdween er nooit iemand daadwerkelijk waardoor het er allemaal niet echt geloofwaardiger op werd.

In de film Sint gaat het er heel wat daadkrachtiger aan toe. Sint Niklas is een in zonde vervallen bischop die in de middeleeuwen moordend en plunderend met zijn bende door de dorpjes trekt. Als hij door opstandige dorpsbewoners in brand wordt gestoken zweert hij wraak. Sindsdien herrijst deze slecht-heiligman iedere keer als volle maan op 5 december valt om wraak te komen nemen. Voor het laatst was dit in 1968 toen Niklas een heel gezin uitmoordde. Als Dick Maas zich had gebaseerd op de Cyclus van Menton zou Niklas zich iedere 19 jaar moet manifesteren. In de film wordt echter (zonder verdere motivatie) gesproken over een periode van 32 jaar. De film begint met twee aardige scènes uit de middeleeuwen en de jaren 60 maar dan hebben we het ook wel gehad. Als we overgaan naar de huidige tijd vervalt het verhaal al snel in banale humor met een vreemd plot en slecht acteerwerk. De tekstloze Sint (Huub Stapel) acteert prima maar de politieagenten lijken hun teksten letterlijk op te lezen. Hoofden rollen als pepernoten door de sneeuw, Niklas gaat in vol galop over de daken en meer dan voldoende schrikmomenten maken het uiteindelijk wel een leuke horrorfilm.

Dit jaar hoeven we niet te vrezen voor de agressieve Niklas want met nieuwe maan precies op 5 december zal het pikdonker zijn op de daken. De laatste volle maan op 5 december was in 2006.

Haar naam was Sarah **

Oorlogsdrama; ik heb er niet zoveel mee. Ik kan me meestal slecht identificeren met de hoofdpersonen en het verhaal speelt zich vrijwel zonder uitzondering af binnen de strak omkaderde codes van het oorlogsgenre; te midden van alle ellende, onrecht en mensonterende toestanden is er telkens dat ene menselijke verhaal dat boven het oorlogsgeweld uitstijgt en groter blijkt dan Nationale belangen en machtspolitiek. Een verhaal dat ontroert en hoop geeft maar vooral moet aantonen dat menselijke goedheid ondanks alles altijd blijft bestaan.

Haar naam was Sarah naar het gelijknamige boek van schrijfster Tatiana De Rosnay gaat over een zwarte bladzijde uit de Franse WO-II geschiedenis. Op 16 juni 1942 werden 13,000 Parijse Joden (waarvan meer dan 4.000 kinderen) in een razzia opgepakt en naar het wielerstadion Vel d 'Hiv gebracht om van daaruit na vier dagen van opsluiting te worden doorgevoerd naar Duitse vernietigingskampen. Het verbijsterende aan deze actie is dat hij niet werd uitgevoerd door de Duitse bezetter maar door de Franse politie in opdracht van de Franse regering. De Amerikaanse journaliste Julia (Kristin Scott Thomas) die al jaren in Parijs woont doet onderzoek naar wat zich indertijd in het Vel d'Hiv heeft afgespeeld om een artikel te kunnen schrijven in het tijdschrift waarvoor ze werkt. Gaandeweg haar onderzoek ontdekt ze dat haar Parijse schoonfamilie verbonden is met dit vergeten drama. Geobsedeerd gaat ze op zoek naar de feiten en naar de geschiedenis van de Joodse familie die door het lot verbonden blijkt met haar schoonfamilie.

Het verhaal wordt op een pakkende manier in beeld gebracht door synchroon de speurtocht van Julia én de geschiedenis van het Joodse meisje Sarah in beeld te brengen. Zo pakkend dat het muisstil was in de bioscoopzaal die voornamelijk gevuld was met vrouwen die ongetwijfeld allemaal het boek gelezen hadden. Toch zaten er storende elementen in de film zoals de onverwachte zwangerschap van Julia die compleet met bijbehorende abortusproblematiek alleen maar afleidt van het verhaal en geen andere functie dient dan de naam (rarah) die ze uiteindelijk aan haar dochtertje geeft. De twee onnozele Amerikaanse stagiairs die uitsluitend opgevoerd werden om het verhaal vertelbaar te maken was ook geen sterke keuze. Maar meest storend waren de talloze opdringerig in beeld gebrachte I-Phones als er weer eens een telefoontje niet beantwoord werd en de werkelijk overal aanwezige Apple laptops en Apple computers. Als je daar eenmaal op begint te letten is er geen houden meer aan en heb je het idee naar een aflevering van Spoorloos te kijken in plaats van naar een ontroerend menselijk drama. (Trailer)

Eat Pray Love **

Let Yourself GO

Heel zingeving- en evenwicht zoekend Amerika raakte geïnspireerd door het (autobiografische en gelijknamige) boek van Elizabeth Gilbert. Het boek werd een ongekende bestseller en daarom kon het niet uitblijven dat er ook een film van gemaakt moest worden die... ook weer een kassucces werd. In Nederland loopt de film ook niet onaardig want na anderhalve week in roulatie kreeg ik het gevoel dat ik de enige Nederlander was die hem nog niet gezien had.

Eat Pray Love gaat over Liz (gespeeld door Julia Roberts); een succesvolle dertiger met mooi huis, interessante baan, voldoende geld, geen(!) kinderwens, leuke man en dan toch 's nachts tot jankens toe op de badkamervloer liggen jammeren dat ze zo vreselijk ongelukkig is en in wanhoop aan God vragen hoe haar leven nu in hemelsnaam verder moet. In onze familie noemen we zo iemand gewoon verwend en egoïstisch of een beetje in de war maar in het spiritueel universum van Elizabeth Gilbert ligt dat een stuk genuanceerder. Daar is het haast vanzelfsprekend je ongelukkig en leeg te voelen met zoveel liefde en materiële rijkdom om je heen en is het vooral noodzakelijk dat je er iets aan doet.

Zo ook Liz; uit ontevredenheid en naar aanleiding van een gekunstelde profetie besluit ze een jaar te gaan reizen. In de hoop uit te vinden wat er nu precies aan schort wordt de reis opgedeeld in drie overzichtelijke etappes die elk de essentie van het leven zouden moeten weergeven; eerst eten in Italië dan spirituele diepgang in India en uiteindelijk op zoek naar ware liefde op Bali en de kijker mag mee op reis. Dit levert mooie sfeerbeelden op van Italië, India en Bali maar een echte reis wordt het nergens. Waar Liz ook komt, telkens loopt ze recht in de armen van leuke, interessante mensen en wordt ze zonder reserves opgenomen in lokale leefgemeenschappen of leuke vriendengroepjes. Dat is geen reizen, dat is thuiskomen. In Italië zien we dikke slierten spaghetti verdwijnen tussen Julia Roberts' lippen die er uitzien als twee lek geprikte fietsbanden, in India wonen we een bruiloft bij en op Bali fietst Liz de ware liefde (in de vorm van Javier bardiem) tegemoet en speelt ze en passant ook nog even voor barmhartige Samaritaan door bij haar Amerikaanse vrienden te collecteren voor een nieuw huis voor de plaatselijke dokter. Hoeveel zingeving kan een mens verdragen?

Natuurlijk moet je er iets aan doen als je niet gelukkig bent in je relatie of in je werk. Het boek geeft hiervoor ongetwijfeld voldoende houvast met talloze boeiende observaties over de leegheid van de moderne materiële maatschappij waarin verdienen meestal boven genieten gaat. In de film pakt dit minder goed uit. De verschillende reizen worden aan elkaar gepraat door een voice-over die zichzelf wel heel graag hoort praten. Hierdoor verzandt het geheel in een onsamenhangende 2,5 uur durende marathon vol spirituele one-liners.

The Killer Inside Me **

Titel en poster laten weinig te raden over; dit ziet er niet uit als een Feel-Good Movie met een happy-end. Nu kunnen seriemoordenaars om de één of andere duistere reden meestal op mijn sympathie rekenen dus was mijn interesse bij het zien van de trailer onmiddellijk gewekt.

De nieuwe film van de Britse Michael Winterbottom (die met zijn eerdere film A Mighty Heart grote indruk maakte) speelt zich af in een wat slaperig Amerikaans stadje ergens in het Texas van de jaren vijftig. Sheriff Lou Ford (Casey Affleck) is een vriendelijk man die op een rustige manier zijn werk doet en een onopvallend bestaan leidt. Wat echter niemand weet is dat achter dit onopvallende bestaan een psychopathische moordenaar schuilgaat die er genoegen in schept vrouwen te mishandelen. De ellende begint als de keurige sheriff een sex-relatie aanknoopt met een mooie prostituee (Jessica Alba). De relatie ontwikkelt zich al snel tot een steeds gewelddadiger SM-achtig spel waarbij het voor de prostituee helaas niet goed afloopt.

In Amerika (waar anders) ontstond grote opheft over de film; ultragewelddadig en vrouwonvriendelijk waren daar de meest gehoorde kritieken. Oké, sheriff Lou slaat in de film inderdaad eigenhandig twee vrouwen met zijn blote handen (en dat kost moeite) dood en ja, dit wordt langdurig en expliciet in beeld gebracht maar laten we wel wezen; in Amerikaanse films worden zo vaak mensen vermoord. Zolang geweld afstandelijk en als entertainment wordt opgevoerd is het blijkbaar geen probleem maar op het moment dat het realistisch in beeld komt is het ineens te confronterend voor de gemiddelde Amerikaan. 

Omdat het verhaal door de moordenaar zelf verteld wordt en gefilmd vanuit zijn perspectief verwachtte ik te worden meegezogen in de gedachtewereld van een moordenaar, was ik gereed voor een dwaaltocht door de donkerste gewelven van de menselijke geest, wilde ik me na afloop schuldig voelen over de sympathie die ik voor deze kille vrouwenmoordenaar voelde. Helaas maakte The Killer Inside Me dit niet waar. Op een paar vage flash-backs uit Lou's jeugd na komen we weinig te weten over de oorzaken van Lou's ontsporing. Sterker nog, Lou's moorden blijken niet eens op lust alleen gebaseerd te zijn; hij blijkt wel degelijk een motief te hebben voor zijn eerste moord en de rest is een opeenstapeling van gebeurtenissen om niet ontmaskerd te worden. Filmtechnisch, fotografisch en muzikaal zit het mooi in elkaar maar als karakterstudie van een moordenaar laat The Killer Inside Me het afweten. Bovendien begint het lijzige vertelstemmetje van sheriff Lou na verloop van tijd behoorlijk te irriteren. (Trailer)

Cosa Voglio di Più **

"Vreemdgaan is sporen uitwissen" vertelde me ooit een goed uitziende bed-vriendin-die-het-kon-weten op een regenachtige namiddag terwijl ze de lakens van haar bed gladstreek. Met die goed uitziende bed-vriendin-die-het-kon-weten is het verder nooit iets geworden maar haar wijze woorden hadden als Tagline in het vreemdgaan-drama Cosa Voglio di Più (Wat wil ik nog meer) niet misstaan.

Cosa Voglio di Più begint sterk met een gedetailleerd beeld van de langzaam doodbloedende relatie tussen Anna en haar partner Alessio. Partner Alessio is van het soort betrouwbare lobbes met overgewicht die het allemaal prima naar zijn zin heeft waardoor Anna's samenleven inmiddels hoofdzakelijk nog bestaat uit samen TV kijken op de bank en in bed komt Alessio niet verder dan het lezen van interessante boeken over Columbus of de biografie van Jim Morrisson. Zonder het zelf te beseffen snakt Anna naar afleiding en avontuur. Nu is afleiding uit ontevredenheid makkelijk in te vullen als je tenminste de brokstukken die dit over het algemeen met zich meebrengt voor lief neemt. Ook in dit geval dient de afleiding zich al snel aan in de vorm van de woest uitziende ober van het cateringbedrijf dat een borrel voor het bedrijf waar Anna werkt verzorgt. De bezemkast is snel gevonden gevolgd door met leugens verantwoorde wekelijkse ontmoetingen in romantische motelkamers, spannende SMS-jes en nerveuze telefoontjes. Het in stand houden van de geheime relatie wordt echter steeds complexer als duidelijk wordt dat ook de ober een vrouw compleet met bijbehorend gezin heeft. Al snel vraagt Anna zich (net als de kijker) af hoe dit verder moet maar de verwachtte ontknoping blijft uit. Van het verhaal moet Cosa Voglio di Più het dan ook niet hebben. De kracht van de film zit hem in de details. De blik in Anna's ogen; bang om betrapt te worden als ze met haar lover over straat loopt, de eenzaamheid die Anna voelt als ze alleen naar het motel rijdt. Dat soort dingen.

Filmmaker Silvio Soldini heeft de nadruk willen leggen op een geheim liefdesdrama waar hij zich juist had moeten concentreren op de gevolgen van deze geheime affaire. Dat is jammer en doet afbreuk aan het boeiende (en uitstekend geacteerde) eerste deel van de film waarin juist Anna's huidige relatie en de zoektocht naar zingeving van een vrouw die alles lijkt te hebben centraal stond.

De leugen **

De leugen is geen film maar een reconstructie van de gebeurtenissen die in 2006 leidden tot het aftreden van tweede-kamerlid Ayaan Hirsi Ali en haar latere vertrek uit Nederland. U weet wel, de uit Somalië gevluchte kroonprinses van de VVD die gelogen bleek te hebben over haar naam en land van herkomst bij haar asielprocedure en daarom weer haar koffers pakte en vertrok. Met haar vertrek uit Nederland sleepte ze in haar kielzog het kabinet Balkenende II mee. Na een nachtelijk debat (juni 2006) volgde namelijk een dramatische ontknoping toen D66 de stekker uit de coalitie trok omdat zij van mening waren dat minister Rita Verdonk onzorgvuldig te werk was gegaan bij het onderzoek naar de Nationaliteit van Hirsi Ali en bleek dat zij onder druk van Verdonk een schriftelijke schuldbekentenis had moeten afleggen. Voor Ayaan was het hink-stap-sprong via Somalië, Kenia en Nederland naar Amerika. Bye bye, zwaai zwaai; Nederland in verwarring, zonder regering en ruziënd achter zich latend.

In de reconstructie die Robert Oey hierover maakte laat hij een aantal (niet alle) hoofdrolspelers van toen zelf het verhaal vertellen en de details uiteen zetten. Aan het woord komen oa Hildebrand Nawijn, Femke Halsema, Britta Böhler en Rita Verdonk. De leugen geeft op deze manier een verhelderende en vooral persoonlijke inkijk in de gebeurtenissen van toen en is bovendien ontzettend origineel gemaakt. Geen droge opsomming van feiten maar interviews op onverwachte locaties en origineel camerawerk. Verdonk vertelt haar verhaal patat etend in frietkraam "De Vrijheid", Nawijn in een keuken van een allochtoon restaurant en Femke in de trein. Echt origineel en persoonlijk wordt het als de geïnterviewden zo nu en dan ook nog eens in zingen uitbarsten; een zingende Verdonk maak je niet dagelijks mee. Tegelijkertijd komt parallel aan al dit landelijke politieke geweld het jonge meisje Sadaf aan het woord die samen met haar ouders asiel heeft aangevraagd en al jaren op een verblijfsvergunning wacht.

Door zijn onverwachte invalshoeken houdt De leugen het midden tussen een documentaire, soap en musical maar nergens wordt het amusement. Femke komt relatief veel aan het woord maar dat lijkt me een verplicht nummer als je weet dat maker Robert Oey de partner van Femke is. Voor mij kwamen in ieder geval een aantal zaken aan het licht die ik nog niet wist en zie ik de ontroerende speech die Ayaan hield bij de bekendmaking van haar vertrek nu met heel andere ogen. In dit geval zegt dit meer over Ayaan dan over mij. (Trailer)

About Elly **

Iraanse films komen niet zo heel vaak deze kant op, althans niet in de filmhuizen waar ik kom. Als er al een film uit deze contreien doorsijpelt is het vaak een film die in eigen land niet eens vertoond mag worden omdat het een aanklacht is tegen het heersende regime of het gaat over strenge geloofstoestanden. Zo niet About Elly van de Iraanse regisseur Asghar Farhadi.

About Elly is gemaakt in Iran met Iraanse acteurs en vertelt gewoon een spannend verhaal dat zich afspeelt in het hedendaagse Iran. Een groepje vrienden (mannen en vrouwen) wil een weekendje doorbrengen in een huurvilla aan de Kaspische zee. Een van de vrouwen heeft Elly gevraagd mee te gaan omdat ze de schooljuf van één van de kinderen is en een uitje nodig heeft. De stemming zit er na aankomst meteen goed in en het belooft een fantastisch weekend te worden totdat Elly na een zwempartij plotseling vermist wordt. Als een zoektocht niets oplevert en blijkt dat eigenlijk niemand iets over haar weet slaat de paniek toe.

About Elly heeft een mooi opgebouwde spanning en er wordt heel naturel geacteerd wat af en toe het gevoel geeft dat je naar een real life programma zit te kijken. Filmmaker Asghar Farhadi laat je op een subtiele manier kennismaken met allerlei omgangsvormen en waardes die in westerse ogen wellicht ouderwets zijn of op zijn minst vreemd overkomen zoals: de verhouding tussen mannen en vrouwen, niet altijd de waarheid spreken of ten koste van alles je eer willen redden. Voor het overige is het een onderhoudende film die door de uitgebreide dialogen en het eindeloos uitwisselen van argumenten zeker een half uur te lang duurt maar met een ontknoping die duidelijk maakt dat Iraanse liefdesrelaties behoorlijk dwingend en beklemmend kunnen zijn. Pluspunt: actrice Golshifteh Farahani laat in ieder geval zien hoe een hoofddoek gedragen moet worden. (Trailer)

Wall Street **

Money Never Sleeps

In 1987 was Wall Street dé film voor elke economie student, toekomstig zakenman en verder iedereen die snel rijk wilde worden zonder daarvoor echt te hoeven werken. De Greed is Good speech van de gehaaide en schatrijke beurshandelaar Gordon Gekko (Oscarwinnend gestalte gegeven door Michael Douglas) kenden we uit ons hoofd en werd veelvuldig geciteerd in collegezalen en aan borreltafels.

Nu 23 jaar later komt regisseur Oliver Stone met het vervolg op zijn legendarische Wall Street. Zelfde naam maar nu met als Tagline die andere beroemde oneliner uit zijn eerste film: Money Never Sleeps. Wall Street 2 speelt in 2008 net vóór het uitbreken van de financiële crisis en ver na het uiteenspatten van de internet bubble en gaat verder waar Wall Street 1 stopte. Dat wil zeggen het pakt de draad op op het moment dat Gordon Gekko (wederom gestalte gegeven door Michael Douglas) uit de gevangenis komt; hij werd aan het eind van Wall Street 1 immers veroordeeld tot acht jaar gevangenisstraf wegens omvangrijke handel met voorkennis. Grappigste scène uit de film: Gordon krijgt bij het verlaten van de gevangenis zijn spullen terug waaronder een mobiele telefoon van het formaat baksteen. In de gevangenis heeft Gordon alle tijd gehad na te denken en als een buitenstaander de financiële wereld te analyseren. Zijn pogingen om na zijn vrijlating Wall Street te waarschuwen voor de ineenstorting van het totale financiële- en economische systeem vinden door zijn afgenomen status alleen gehoor bij studenten in collegezalen. Oliver Stone geeft op deze manier bij monde van de grootste en doortraptste speculant uit de hollywoodgeschiedenis een mooie uiteenzetting van het ontstaan van de huidige crisis en ondergang van een aantal Amerikaanse banken; knappe vondst. Voor het overige is Wall Street 2 wederom een brij van koersen, getallen, berdrijven met off-shore accounts en geruchten die zich net zo makkelijk laten verspreiden als griepvirussen in een volle lift. Om een jonger publiek te trekken is er een liefdes- en familie draadje doorheen geweven en werd een overbodige motorrace scène ingelast.

De actualiteit van de crisis en enorme impact van de beurzen op ons dagelijks leven maakten een vervolg op Wall Street 1 logisch en de terugkeer van beursheld Gordon Gekko noodzakelijk. Maar wil je echt iets boeiends zien; schaf dan de oude DVD van Wall Street 1 aan (of stof hem af). Deze film zit vol pakkende oneliners, snelle beelden en mooie pakken maar het mooist is toch wel het tijdsdocument dat Wall Street 1 onbedoeld is geworden. De computers en techniek die toen Cutting Edge was komt nu over als lachwekkend simpel. Oliver Stone was zijn tijd ver vooruit met zijn toenmalige uiteenzetting van de wereld van speculatie en geld. Wall Street 1 leek misschien overdreven en onrealistisch; het bleek nog maar kinderspel bij de beursgekte en speculatie die zouden volgen. (Trailer)

Crime d'Amour **

Een Franse film uit vrije keuze; da's eigenlijk vragen om problemen. Maar omdat Crime D'Amour een Psychothriller heet te zijn en met de "Engelse" Kristin Scott Thomas in een hoofdrol durfde ik het toch aan.

In eerste instantie draait Crime d'Amour om het machtsspel tussen de directrice van een grote multinationale onderneming (Christine) en haar talentvolle jonge werkneemster (Isabelle). De twee hebben een enigszins bijzondere werkrelatie. Het ene moment is bazin Christine poeslief tegen haar naïeve werkneemster en toont ze zelfs genegenheid en intimiteit om haar later weer keihard en afstandelijk aan te pakken. Een nogal verwarrende mix voor de naar liefde en aandacht hunkerende Isabelle maar het geeft de film en het verhaal een prettige seksueel geladen spanning, zeker als blijkt dat beide dames in hun vrije tijd ook nog eens dezelfde minnaar hebben.

Volgens filmmaker Alain Corneau moet Frankrijk een paradijs voor multinationaal zakendoen zijn. De Boardroom is voor Isabelle een elfentuin waar iedereen aardig tegen elkaar is, ieder voorstel met enthousiasme en zonder een enkele kritische vraag met applaus ontvangen wordt en waar voor elke investering altijd voldoende budget is. Isabelle voelt zich dan ook helemaal thuis in deze multinationale speeltuin en maakt razendsnel carrière. Zo snel dat Christine haar als een bedreiging begint te zien en ingrijpt. Als ze op een dag de onschuldige Isabelle enorm vernedert in het bijzijn van al haar collega's verandert de film van een Psychothriller in een gewone Thriller. Isabelle zint vanaf dat moment op wraak en ontpopt zich tot een kille berekenende killer. Ze verzint een geheimzinnig plan dat vervolgens feilloos blijkt te werken. Alain Corneau doet enorm zijn best om niet voorspelbaar te zijn maar bereikt het tegendeel en omdat hij het ook nog eens nodig acht gedurende het laatste half uur elk detail uit te leggen met overbodige flashbacks voel je je als kijker behoorlijk onderschat. Helaas voor Corneau maar Crime d'Amour is toch definitief zijn laatste film.

Please Give **

Allemaal erg leuk en gezellig al die evenement-verslagen van de laatste weken maar het gevolg is wel dat het Blog inmiddels meer wegheeft van een fotoalbum vol vakantiekiekjes en privéplaatjes dan een filmsite. Omdat plaatjes kijken alleen maar lui maakt en nauwelijks informatiewaarde heeft; Back to Basics.

Om een beetje luchtig te beginnen werd gekozen voor het komische drama Please Give van Nicole Holofcener. De film speelt zich af in New York alwaar een echtpaar (Alex en Kate) met hun puber dochter in een klein appartement wonen. Omdat Alex en Kate graag groter willen wonen hebben zij hun zinnen gezet op het appartement van de 91-jarige Andra die naast hen woont. Om te kunnen beginnen met verbouwen moeten ze echter wachten op het overlijden van hun nukkige buurvrouw die op haar beurt weer verzorgd wordt door haar twee kleindochters. Kortom, met voldoende verschillende karakters die tegengestelde belangen hebben en min of meer tot elkaar veroordeeld zijn, zijn alle ingrediënten aanwezig om er een leuke komedie van te maken. Bij vlagen lukte dit maar Please Give is vooral een film van gemiste kansen. Zo hebben Kate en Alex een handel in tweedehands meubelen die ze kopen van de volwassen kinderen van overleden ouders (en die verrassend vaak heel veel waard blijken te zijn). We volgen Kate een aantal malen als ze in de appartementen van de zojuist overledene op jacht is naar meubels. Elk van deze bezoeken leent zich uitermate voor op zichzelf staande grappige, hilarische of juist ontroerende scènes als een soort van Play-in-the-Play. Helaas wordt er tijdens deze bezoeken niet meer dan droogjes onderhandeld met de achterblijvende kinderen die zich geen raad weten met al die spullen van hun moeder.

Please Give is meer een film over schuldgevoel. Elk van de hoofdrolspelers heeft hier in meer of mindere mate last van maar Kate, die voor een prikkie de waardevolle meubelen van nietswetende achterblijvers aftroggelt, nog het meest. Ter compensatie geeft ze gul aan iedere dakloze, gehandicapte of travestiet die ze op straat tegenkomt en is ze op zoek naar betekenisvol vrijwilligerswerk. In haar drang tot helpen en haar pogingen de wereld te verbeteren bestempelt Kate iedereen die er een beetje onverzorgd of anders uitziet tot zielig en hulpbehoevend. Zelfs een aantal beschamend pijnlijke vergissingen en een nuchtere puber-dochter die haar moeder's aandacht harder nodig heeft dan alle zwervers van New York bij elkaar kunnen haar niet wakker schudden. Helaas voor Kate maar helpen uit schuldgevoel of helpen-om-te-helpen leidt nu eenmaal eerder tot opdringerige toestanden dan tot een betere wereld.

Naast schuldgevoel wordt er gehuild, gelachen, gevreeën, gestorven en vreemdgegaan maar al deze elementen worden door Holofcener zó zijdelings aangestipt dat het geheel uiteindelijk maar wat voortkabbelt. Jammer want hier had toch echt veel meer ingezeten. (Trailer)