Three Miles North of Molkom ***

Elk jaar wordt diep in de bossen van Zweden, drie mijl boven het plaatsje Molkom, het No-Mind festival gehouden. Duizend mensen van allerlei nationaliteiten komen samen om zich twee weken lang over te geven aan de meest uiteenlopende New-Age rituelen. Twee Britse documentairemakers kregen toestemming het volledige festival van binnen uit te filmen. Ze deden dit door een groep van zeven deelnemers op de voet te volgen. Hierdoor ontstaat een intiem kijkje in de emotionele achtbaan waarin de groep terecht komt. Via vuurlopen, zweethut sessies, sjamanisme, Tibetaans keelzangzingen, het bosbeest in jezelf losaten en tantra-seks hopen ze dichter bij zichzelf te komen en gelukkiger te worden want één ding is al snel duidelijk; in Three Miles North of Molkom voelt geen van de deelnemers zich buitensporig gelukkig.

Gelukkig is één van de deelnemers de Australische rugbycoach Mick die per ongeluk op het festival terecht is gekomen. Mick is een buitenbeentje in de groep wat al meteen blijkt uit zijn omschrijving in onvervalst Australisch na afloop van de eerste intieme zelfreflectie workshop: "The biggest pile of shit I've ever heard". In eerste instantie ziet Mick het festival niet anders dan een samenkomst van "A Bunch of Treehuggers" en voelt zich doodongelukkig tussen zijn zingende en dansende groepsgenoten die elkaar voortdurend aanmoedigen en aanraken. Gelukkig hebben de makers er niet één lang sarcastisch en cynisch verslag van gemaakt. Door de groep te volgen leer je de personages en hun beweegreden kennen. Ook Mick laat naarmate de week vordert zijn scepsis uiteindelijk varen maar dit wordt meer veroorzaakt doordat hij verliefd wordt op één van de deelneemsters dan door diepere inzichten en innerlijke rust.


Three Miles North of Molkom heet een documentaire te zijn maar de personages zijn zó goed gecast en de gesprekken en gebeurtenissen zó goed getimed dat ik me niet aan de indruk kan onttrekken dat er zo nu en dan geregisseerde scènes tussen zitten. Niet dat dit voor de film veel uitmaakt want Three Miles North of Molkom is bij vlagen grappig en ontroerend maar soms ook ronduit saai. Hierdoor wordt het nergens die hilarische en confronterende documentaire die ik verwachtte na het zien van de trailer. Deze lijkt veelbelovend maar blijkt uiteindelijk een samenvatting van de leukste fragmenten van de film. 

Balibo ****

Politieke thrillers, oorlogsjournalistiek en films gebaseerd op ware gebeurtenissen zijn niet mijn favorieten in de bioscoop. Balibo combineert ze alle drie en toch vond ik het een sterke film die me raakte.

Oost-Timor werd in 1975 na 400 jaar van Portugese overheersing onafhankelijk. Negen dagen later, op 6 december 1975, viel het Indonesische leger de hoofdstad Dili binnen om een einde te maken aan deze prille zelfstandigheid en het eilandje de komende 24 jaar bezet te houden. Balibo is een plaatsje op Oost-Timor waar vijf Australische journalisten als enige internationale getuigen verslag van de op handen zijnde Indonesische invasie trachten te doen. Ze verdwijnen echter spoorloos en blijken later vermoord. De film Balibo vertelt het verhaal van deze tragische maar vergeten gebeurtenis. Ik had er nog nooit van gehoord en dat blijkt ook niet zo vreemd want het verhaal van The Balibo Five (zoals ze genoemd worden) is zelden verteld.

De Australische filmmaker Robert Connolly heeft er bijna 35 jaar later een film over gemaakt. De film volgt twee verhaallijnen; die van Roger East in zijn speurtocht naar het lot van de twee maanden daarvoor verdwenen journalisten en tegelijkertijd (in flash backs) de belevenissen van de vijf journalisten op hun weg naar het noodlot. Roger wordt in zijn zoektocht geholpen door een jonge opstandelingen, José Ramos-Horta; de latere President van Oost-Timor én Nobelprijswinnaar voor de Vrede. Daarnaast is er nog een derde verhaal; dat van Juliana die na 25 jaar het verhaal van Roger vertelt. Sommigen vinden deze drietrapsraket te gecompliceerd of zelfs ronduit irritant maar ik vond het juist een uitermate boeiende en afwisselende manier van vertellen. Mij hield het in ieder geval scherp; de mooie opnames in jaren 70-stijl ondersteund door goed gekozen muziek en het uitstekende acteerwerk deden de rest.

De wrede invasie, de genocide die daarop volgt, het tragische lot van Roger East maar vooral het feit dat de VN en de rest van de wereld de andere kant opkeek en niets heeft gedaan om dit te voorkomen komen indrukwekkend aan bod. Jammer dat hij maar in een beperkt aantal zalen draait want zowel het verhaal als de film verdient meer dan een woensdagmiddag in De Uitkijk.

Voor de trailer klik je hier en inlezen in de feiten en historie kan hier.

Muurnavel

Het Stenen Hoofd is een ruig, braak liggend stukje land bij mij om de hoek. Als een mini schiereiland strekt het zich eigenwijs uit in het IJ. De Natte Punt van Het Stenen Hoofd ligt hierdoor letterlijk in de scheepvaartroute en bezorgt elke Cruise-schip kapitein ongetwijfeld angstzweet bij de passage van Amsterdam's smalste stukje IJ.

Het Stenen hoofd is in 1903 gebouwd op een constructie van meer dan 10.000 houten palen voor de overslag van goederen van schip naar trein en vrachtwagen. Door technische gebreken en verplaatsing van de havenactiviteiten naar het Westen heeft Het Stenen Hoofd haar overslagfunctie echter al lang geleden verloren. Sindsdien ligt het er gewoon te liggen en de laatste jaren dient het als locatie voor kleinschalige culturele evenementen zoals het Pluk de Nacht Festival. Je hoeft geen stedenbouwkundig ingenieur te zijn om te zien dat het Stenen Hoofd een unieke locatie aan het IJ is. Met de ambitieuze ontwikkeling van de IJ-Oevers en de onstuimige bebouwing van de laatste jaren is het eigenlijk een wonder dat dit laatste restje "grond" nog steeds onbebouwd is. Gelukkig is er de Stichting Het Stenen Hoofd die zich inzet voor het behoud van het open karakter.

Sinds deze week heeft de stichting er echter een onverwachte bondgenoot bij. Eentje van formaat mag ik wel zeggen. Plantenonderzoekers hebben namelijk op Het Stenen Hoofd Muurnavel (Umbilicus rupestris) aangetroffen. Muurnavel is slechts eenmaal eerder in Nederland aangetroffen (ook al in Amsterdam en wel op een walmuur bij het Entrepotdok). Met een brok in mijn keel en tranen in mijn ogen koester ik deze groene bondgenoot waarvan de stichting Floron (die het onderzoek naar wilde planten in Nederland coördineert!!) gaat onderzoeken hoe het hier is gekomen. Als een enkele Korenwolf of Rugstreeppad de bouw van complete bedrijventerrein kan stilleggen moet ons exotisch vetplantje op zijn minst in staat zijn Het Stenen Hoofd in de toekomst te veranderen in het grootste terras van Amsterdam of een podium aan het IJ in plaats van een bouwput voor (alweer) een luxe woontoren. Als dit inhoudt dat ik hierdoor voor altijd  gevrijwaard ben van grootschalige bebouwing dat mijn uitzicht ernstig zal beperken ben ik vanaf vandaag dan ook officieel grootstedelijk natuurliefhebber en verwelkom én omarm ik hoogstpersoonlijk Vara's Vroege Vogels en alle overige muesli-vretende-baarden-op-sandalen die ongetwijfeld de komende tijd ons Stenen Hoofd zullen bevolken.

Italia

Voor de komende week is dit mijn uitzicht en bevind ik me in m'n eigen Italiaanse film.

Culinaire workshops, wijnproeverij-en, spelletjes(?), hopelijk nog wat zon maar in ieder geval aangenaam gezelschap... Kortom; weinig actie hier op het blog deze week. Ciao

The Ghost Writer ***

Je zou denken dat iemand zuchtend in een politiecel vanwege een zedenzaak van bijna veertig jaar  geleden wel iets anders aan zijn hoofd heeft dan het uitbrengen van een nieuwe film. Zo niet de 79-jarige Roman Polanski; die heeft gewoon doorgewerkt terwijl hij in een Zwitserse cel opgesloten zat. Vanuit zijn cel gaf de filmmaker zijn crew aanwijzingen hoe zijn nieuwste film The Ghost Writer moest worden afgemonteerd. Inmiddels is de film op het Filmvestival van Cannes vertoond terwijl de maker nog steeds gevangen zit, zijn slachtoffers van indertijd smeken om de zaak met rust te laten en wereldberoemde collega regisseurs ondertekenen petities waarin wordt gevraagd Polanski vrij te laten. Kortom: met zo'n zaak heb je eigenlijk geen film meer nodig.

In The Ghost Writer wordt een succesvolle Britse schrijver (Ewan McGregor) ingehuurd om de memoires van de voormalige premier Adam Lang (Pierce Brosnan) van Groot-Brittannië te schrijven. Voor de schrijver lijkt dit dé opdracht van zijn leven maar al snel wordt duidelijk dat er heel wat geheimen en smerige zaakjes zijn waarvan het niet de bedoeling is dat deze in de biografie worden opgenomen. Zijn voorganger, die het concept geschreven heeft, blijkt onder verdachte omstandigheden verdronken terwijl ex-premier Adam Lang plotsklap wordt beschuldigd, verantwoordelijk te zijn voor een groot internationaal schandaal. Voor hij het beseft is de naïeve schrijver (die naamloos door de film gaat; zichzelf zo nu en dan slechts voorstellend als "The Ghost") niet alleen verwikkeld in een ingewikkeld web van leugens en geheimen maar blijkt hij er zelf onderdeel van uit te maken.

Het geheel speelt zich af op een luxe landhuis op een eiland in de USA. Kortom de ideale setting voor een spannende thriller. De film is prima geregisseerd, geacteerd en gefilmd maar het had gewoon iets sneller gekund. Het tempo waarin de ontwikkelingen zich voltrekken is tergend langzaam met op het einde dan weer net iets teveel en te snelle aanwijzingen die tot de oplossing leiden.

Er is niet veel voor nodig om in Adam Lang en zijn vrouw (Olivia Williams) Tony en Cherie Blair te herkennen. Dit geeft het verhaal en het statement dat Polanski ongetwijfeld met deze film wil maken extra lading. Spannend is het wel, maar of het ook realistisch is..?

Les Barons **

"Vrolijk en komisch multicultureel drama uit België in de sfeer van Shouf Shouf Habibi!..." aldus de aankondiging in Filmkrant. Dat viel nogal tegen want ik had bij het verlaten van de bioscoop nou niet echt een vrolijk en komisch gevoel, daarvoor was hij veel te serieus en waren de karakters te stereotiep.


Les Barons gaat over een groepje Marokkaanse vrienden die zichzelf "Les Barons" noemen en het niets doen tot levenskunst verheven heeft met als filosofie dat ieder mens maar een beperkte stappen-voorraad in het leven heeft, dus is het zaak er zo min mogelijk van te verbruiken. Ondertussen worstelen ze met hun (ontbrekende) ambities, (gewenste) relaties en (verwachtingen van) familie. Kortom Les Barons is niet anders dan een film over volwassen worden overgoten met een Marokkaans sausje. Bij vlagen grappig en met een leuke rol van Jan Declair maar doe mij maar Shouf Shouf Habibi!.

Unfinished Business

Soms maakt het meer uit wáár je iets kijkt dan wát je kijkt.

Een speelfilm midden op de oceaan terwijl je onderweg bent naar een exotisch eiland is zo'n moment. Weinig wind, motor aan, geen andere boten in zicht... hupakee; Popcorn maken, TV aan, DVD erin en kijken maar. Uitgelezen moment om eindelijk die twee films te zien die ik in de bioscopen gemist heb.

De eerste was Terug naar de Kust naar het boek van Saskia Noort. Voor Nederlandse begrippen een heel behoorlijke Thriller. Een spannende film waarin Linda de Mol leuk acteert maar niet overtuigt. Gelukkig was er voldoende tegenwicht van de prima acterende Pierre Bokma en Ariane Schluter; slim gecast dus. Ook al heb je vrij snel door wie-het-gedaan-heeft, toch blijft de spanning behouden en de schrikmomenten misten hun uitwerking niet.

Tweede film was The Hurt Locker. De verrassing én grote winnaar van de laatste Oscaruitreiking. Maar liefst zes Oscars waaronder die voor Beste Regie en Beste Film. Hierdoor waren de verwachtingen torenhoog maar uiteindelijk bleek het een door-en-door Amerikaanse film die eigenlijk alleen maar  mateloos irriteerde. Oké bommen onschadelijk maken in een land als Irak levert best spannende en beklemmende scènes op die goed in beeld worden gebracht. Dat er dan net één cowboy bij moet zitten die héél erg goed is in zijn werk maar wel lekker onaangepast en op geheel eigen wijze op de bommen afstapt is dan weer zó Amerikaans en daar kunnen wij (Nederlanders) helemaal niet tegen. Op mij kwam het tamelijk onrealistisch over. Ik denk dat al die Oscars meer met het thema en de hype die om Irak en het leger hangt te maken heeft dan met acteerprestaties en film maken.

Maar goed; wat maakt het uit of een film tegenvalt als je deze op een locatie kijkt waar je tegen het einde constateert dat je ondertussen toch maar mooi weer twintig mijl opgeschoten bent.

Farewell ****

Tijdens de Roaring Twenties vindt een bijzondere gebeurtenis plaats: in 1929 vliegt de "Graf Zeppelin", als symbool van technologische vooruitgang en voor verbeterde relaties tussen de Verenigde Staten en Duitsland, als eerste rond de wereld. Aan boord als enige vrouw; de aristocratische Lady Grace Drummond-Hay die als journaliste voor de Hearst Press Empire de reis zal verslaan.

Het bijzondere aan Farewell is dat film geheel uit archiefmateriaal uit de jaren twintig bestaat. Filmmaakster Ditteke Mensink heeft er samen met beeldresearcher (wat een prachtig beroep lijkt me dat) Gerard Nijssen een wonderschone documentaire over gemaakt. Beelden van het jaren-twintig leven in New York worden afgewisseld met adembenemend mooie opnames van de gigantische Zeppelin die aan de hand van honderden assistenten als een vogel uit de Hangar komt zweven. Mensink heeft gebruik gemaakt van de dagboekfragmenten van Lady Grace en aan de hand hiervan wordt via een voice-over het verhaal verteld. Farewell is hierdoor zowel reisverslag als liefdesverhaal want tijdens de reis bloeit de verboden liefde tussen weduwe Grace en de veel oudere Karl Wiegand op. Terwijl ze over uitgestrekte onbewoonde gebieden, prachtige Alpentoppen, oceanenen en Siberische moerassen vliegen doen ze er alles aan hun liefde voor de medepassagiers en de buitenwereld verborgen te houden...

Farewell schept een fascinerend tijdbeeld wat des te meer lading krijgt als duidelijk wordt dat enige maanden na de succesvolle wereldreis van de Graf Zeppelin het ineenstorten van de beurzen de grote crisis van de jaren 30 inluidt. De reis van het luxueuze luchtschip is als een laatste stuiptrekking van een verdwijnend tijdperk; de titel Farewell had niet beter gekozen kunnen worden.

Ik zag Farewell maanden geleden tijdens het IDFA in de grote zaal van Tuschinski in bijzijn van de makers en de film heeft toen grote indruk gemaakt. De beelden van New York uit het begin van de vorige eeuw, het levensverhaal van lady Grace, de schoonheid van de Zeppelin en de prachtige stem van Poppy Elliot als voice-over... als je iets moois wilt zien spoed je dan naar De Uitkijk of Het Ketelhuis waar de de film deze week nog te zien is.

Baarìa **

Ik hou van Italiaanse films. Chaotische taferelen, drukke mensen, mooi geschoten scènes en een complex familieverhaal zijn voor mij dé ingrediënten die dit genre zo boeiend maken. Het nieuwste Italiaanse filmproduct heet Baarìa en wordt in de pers en op posters in de stad groot aangekondigt. Met aanbevelingen als: "De nieuwe Meglio Gioventù" en "Italiaans meesterwerk van regisseur Giuseppe Tornatore" is dit dan ook een niet te missen film en waren de verwachtingen hooggespannen bij het binnentreden van Cinecenter.

Baarìa is Siciliaans voor het dorp Bagheria; het geboortedorp van de regisseur. Tornatore heeft rijkelijk geput uit zijn eigen jeugdherinneringen waardoor Baarìa een autobiografisch verhaal is geworden over het leven in het Siciliaanse dorpje gedurende de periode 1930-1970. Dit is dan ook meteen de zwakte van de film; het geheel is wel erg fragmentarisch met érg veel karakters en losse scènes. Tegelijkertijd projecteert Tornatore het leven van de hoofdpersoon Peppino tegen de achtergrond van de grote Italiaanse gebeurtenissen en geschiedenis gedurende die periode. Hierdoor zien we (zoals zo vaak in Italiaanse films) het opkomend fascisme, de landbouwstakingen, het communisme, de macht van de maffia en nog wat van dit soort Italiaanse zaken in rap tempo voorbijkomen. Peppino doet in ieder geval één ding goed, hij versiert en trouwt het mooiste meisje (Margareth Madè) van het dorp en mijn God; wat is ze mooi!

Baarìa is de duurste Italiaanse filmproductie ooit en dat is te zien ook. Elke scène ziet eruit als een mooi vormgegeven schilderij steevast overspoeld met zacht-geel getint strijklicht en verantwoord opwaaiend stof.  Alsof je naar één lange reclamespot zit te kijken. Ennio Morricone mocht de muziek maken en deze oude rot heeft nog niets van zijn talent en inspiratie verloren want de soundtrack is indrukwekkend. Dit kan echter niet voorkomen dat Baarìa op mij een rommelige en onsamenhangende indruk maakte dat na een uurtje toch wel behoorlijk begon te vervelen. Gelukkig maar dat Margareth Madè regelmatig blijft opduiken zodat Baarìa toch de moeite waard is om helemaal uit te kijken.

Mères et Filles***

Mères et Filles is een film over dat obscure monster dat familie heet en mensen voor het leven kan vervormen. De film gaat over een grootmoeder, dochter en kleindochter en (zoals we wekelijks in de Viva kunnen lezen) levert dit meestal stroeve en complexe verhoudingen op. Grootmoeder is al lang niet meer in hun midden maar werpt nog altijd haar schaduw over het leven van haar dochter en uiteindelijk ook over dat van kleindochter Audrey die na terugkeer uit Canada besluit (nadat ze het dagboek van haar Oma gevonden heeft) eens flink in de familiegeschiedenis te gaan wroeten. Ze probeert uit alle macht de mysterieuze verdwijning van haar grootmoeder (in de jaren vijftig) te verklaren. Het familie-verhaal is dat oma indertijd met de noorderzon is vertrokken en haar jonge gezin in de steek liet omdat ze niet gelukkig was. Uiteraard ligt de werkelijke reden van verdwijnen niet zo voor de hand als men wil doen geloven. Audrey zoekt verder en komt uiteindelijk bij een oplossing die je als oplettende kijker al van verre kan zien aankomen.

Filmmaakster Julia Lopes-Cural neemt uitgebreid de tijd om het verhaal te vertellen. Voor het grootste deel kabbelt de film dan ook maar wat voort zonder een duidelijke richting te kiezen. Wat mij betreft; te traag en het verhaal had wel wat ingewikkelder gemogen. Veel wordt echter goedgemaakt door het goede acteren van de dames en dan vooral van Catherine Deneuve die inmiddels 66 jaar is en meer dan 100 speelfilms op haar naam heeft staan maar zo te zien nog lang niet aan pensioen toe is.

Vincere **

Bevrijdingsdag leent zich prima voor een Italiaans Mussolini-portret met WO-I als achtergrond. Vandaar gekozen voor Vincere (Winnen). Op het eerste gezicht een verantwoorde keuze want ik hou nu eenmaal van films over een historische figuur, met name als deze vanuit het oogpunt van een (al dan niet bestaande) bijfiguur geportretteerd wordt. Met de regie in handen van de Italiaanse filmmaker Marco Bellochio zou dit op papier een mooi resultaat moeten opleveren. Helaas viel het eindresultaat een beetje tegen.

Het eerste deel van Vincere vertelt het verhaal van de jonge Mussolini gezien vanuit de ogen van zijn minnares Ida Dalser. Gaandeweg gaat het verhaal van Ida een steeds grotere rol spelen en uiteindelijk zien we Mussolini alleen nog op archiefbeeld; de hoofdpersoon in Vicere blijkt Ida Dalser. Ida is na het zien van de jonge Mussolini volkomen idolaat en in de ban van de latere volksmenner. Ze beleeft een vurige romance met hem die resulteert in een zwangerschap en een zoon. Als Mussolini's politieke carrière rijst wil hij niets meer met Ida te maken hebben. Vanaf dat moment is het lot van Ida bezegeld. Ze blijft hem achtervolgen en blijft beweren dat ze een zoon van de inmiddels getrouwde Mussolini heeft. Haar pogingen tot erkenning beginnen hysterische en schreeuwerige vormen aan te nemen. In onze tijd zou ze als stalker worden beschouwd en een straatverbod krijgen maar Mussolini laat het eenvoudiger oplossen door haar op te laten sluiten in een gesticht. Een actie waar vanuit het gezichtspunt van Il Duce nog wel begrip voor op te brengen valt want ik zou ook gek worden van zo'n van alles bewerende hysterica in mijn buurt. Vanaf hier vervalt Vincere in veel hysterisch geschreeuw, bombastische muziek, archiefbeelden en chaos. Blijkbaar moeten de adoratie van Ida en de chaos symbool staan van het Italië uit die tijd. Dat is de maker dan goed gelukt. Er zitten een aantal mooie scènes in maar voor het overige vond ik het een nogal afstandelijke en vervreemdend geheel.

Thuis

Wie thuiskomt na een lange reis draagt de afgelegde afstand nog bij zich. Bij het openen van de voordeur vouwt zij zich als twee vleugels die zich nestelen op je rug. Het moment dat je over de drempel stapt verkleint je waarnemingsveld van horizon tot een steeds kleiner wordende ring die eindigt in het gangpad. Je sorteert wat post, gooit wat van je vuile was in de wasmand en kranten vertellen in vergeelde kreten oud nieuws... (Vrij naar: "De Ontdekking van de Hemel")

Zittend op mijn bank bevind ik me ineens tussen twee werelden. Als ik door de post blader realiseer ik dat ik de afgelopen weken in een soort nieuws-vacuüm geleefd heb. Tijdens mijn afwezigheid is alles hier gewoon doorgegaan. Vlak na aankomst op St. Maarten blijkt half IJsland verpulverd te zijn en als as de lucht in geknald. Het luchtruim is weken(?) dicht geweest en geen vliegtuig kon Schiphol meer in of uit; duuueee...? Koninginnedag is compleet langs me heengegaan maar dat haal ik volgend jaar wel in als het heel fijn op een zaterdag valt. De Euro gaat keihard onderuit en de Beurzen van Spanje en Portugal storten in, voor het voortbestaan van de EU wordt inmiddels gevreesd. Ineens sta ik met mijn zeebenen weer in de Nederlandse klei. Dat gevoel begon eigenlijk al toen het vliegtuig de daling naar Schiphol inzette en ik van onder een grijs wolkendek het verkavelde Nederland zag verschijnen.

Tot overmaat van ramp is het nog 4 mei ook met als hoogtepunt die naargeestige dodenherdenking op De Dam. Ook al werd het ritueel dit jaar enigszins opgeleukt door een als Orthodoxe Jood verklede rel-junk die er duidelijk weinig van begrepen had, mijn evenement zal het nooit worden. Vandaag is bevrijdingsdag en dat maakt weer veel goed. Alles ligt zonder nieuwe opdracht nog helemaal open, dus er kunnen weer onbeperkt films bezocht worden. Ik denk dat ik met het laatste maar meteen eens begin. Die opdracht kan altijd nog wel.

Ponta Delgada

Omdat we meer van de Azoren willen zien dan alleen Faial vertrekken we de volgende dag naar het eiland Sao Miguel. Niet met de Ithaka want die blijft nog even in Horta maar met de ferry naar Pico en vandaar vliegen we naar Ponta Delagada. Op de ferry zien we dan eindelijk dolfijnen vlak naast ons. De hele oversteek laten ze zich nauwelijks zien maar naast zo'n oude (blijkbaar voor dolfijnen vertrouwde) pont durven ze opeens. Op Pico hangen we wat rond in afwachting van onze vlucht. Pico is veel vulkanischer en eigenlijk één grote rots met als blikvanger de enorme vulkaan en daardoor compleet anders dan het vorige eiland.

In Ponta Delgada checken we in in ons hotel dat in eerste instantie lijkt op een bejaarde rustoord totdat 's avonds de pianist begint te spelen en tot onze verbazing de hele bar zich vult met dansende en feestende "mensen op leeftijd". Wij zitten er als jongsten nippend van onze prima Portjes een beetje beduusd naar te kijken.

Wahle and Dolphin Watching is de toeristische attractie maar om nu met 12 andere toeristen een uur of vier in een rubberbootje te dobberen in afwachting van een flappende staart zien we niet echt als fun dus huren we een auto en crossen het eiland rond op zoek naar de Blue and Green Lake. Als we terugzijn in Ponta Delgada ligt de Ithaka pal voor ons hotel in de jachthaven. Ze hebben vannacht zonder problemen de oversteek gemaakt en we besluiten onze vakantie met een etentje in ons inmiddels favoriete haven-restaurant. Morgen vliegen we terug naar Nederland. Omdat het zo leuk is hieronder nog wat foto's van de oversteek.

Fietsen

Eén dag op Horta en we besluiten vandaag (donderdag) te gaan fietsen. We huren een paar "Mountain Bikes" die zo bij de Aldi vandaan lijken te komen. Het kan onze ambitie het eiland rond te fietsen nauwelijks temperen. We trappen Horta uit en na de eerste bocht staan we meteen op een alleraardigst strandje met ruige rotsen. Na het foto-momentje fietsen we verder. Na 20 minuten heb ik al meer mooie dingen van het eiland gezien dan 10 jaar geleden in drie weken. Ik realiseer me dat ik toen eigenlijk niet verder geweest ben dan Café Peter Sport en de jachthaven. Toch heb ik met toen ook prima vermaakt.

De fietstocht ontaart in één lange slopende klim. Het lijkt wel of er alleen maar bergop gefiets wordt. Na een uur of drie raak ik eraan gewend en klim zwijgend (of is het hijgend?) mee. Het wordt een prachtige afwisselende tocht en ondanks de kaarten die we bij ons hebben lukt het ons prima regelmatig te verdwalen. Om half zeven zijn we weer bij de Ithaka waar Sonja de lekkerste hapjes voor ons klaar heeft staan. We drinken de laatste ijskoude Carib-biertjes met het gevoel dat we ze ook echt verdient hebben.

Horta

Als ik aan land stap begint (net als bij de meeste anderen) de steiger te wiebelen en te draaien. We hebben spontaan landziekte na bijna twee weken van slingeren. Horta ontwaakt langzaam en we klaren in bij de Douane. Na een stevig ontbijt in het legendarische (zeilers) Café Peter Sport gaan we op zoek naar sporen van mijn verblijf hier tien jaar geleden.


In horta is het gebruik een schildering op de kademuur achter te laten als je de eilanden per boot bereikt hebt. We speuren de muur af op zoek naar de schildering die ik hier ooit gemaakt heb. Ik vind hem maar alles wat er van over is zijn een paar vage en onherkenbare sporen. Bovendien heeft een brutale Fransoos er vorig jaar een knoert van een schildering overheen gezet. De schilderingen van de Felice en Blauw (die indertijd gelijk met mij hier waren) zijn nog wel duidelijk aanwezig.

Arrivé

Het is gelukt, we hebben de overkant gehaald. Na 12,5 onstuimige dagen op de oceaan zijn we woensdag 28 april bij de Azoren aangekomen. Na vertrek van St. Maarten volgden meteen al twee dagen van aan de wind stampen en slingeren en gaf de stuurautomaat er de brui aan. Gelukkig was er een reserve aan boord en na een klein uurtje sleutelen was de automaat weer Up en Running, dit tot grote opluchting van iedereen aan boord. Ook de wind draaide iets gunstiger zodat we een bezeilde koers richting De Azoren hadden. Dit is de rest van onze reis zo gebleven. Dagenlang ploegde Ithaka op een strakke koers moeiteloos door het water en maakten we 200 mijl+ dagen. Braaf liepen we onze wachten volgens het systeem van vier uur op, acht uur af (wat na een dag of tien toch behoorlijk begint op te breken). De luxe van een overdekt Wheelhouse maakten de nacht-wachten trouwens behoorlijk comfortabel. De plotter en radar zijn je ogen dus je hoeft je hoofd niet eens naar buiten te steken om de boel in de gaten te houden. 

Alle luxe op Ithaka went trouwens heel erg snel. Een eigen hut met flatscreen, hete douche en Airco en een reuze flatscreen in de salon waarop we regelmatig film kijken. Maar als het waait en golft blijft het gewoon een scheefhangende bak waarin alles wat je doet ernergie kost. Die luxe heeft overigens ook een keerzijde. Koken doe je op een inductiekookplaat en de vriezers houden alles vers en koud. Maar om een ei te bakken moet er een 30 AMP generator gestart worden en dat laat je dan maar weer uit je hoofd en kies je toch maar voor die krentenbol. Vissen was ook een succes; Dorades en Tonijn werden om de andere dag moeiteloos aan dek geslingerd om tot verse Sushi of reuze-moten te worden verwerkt.

Na 12 dagen lopen we met zonsopkomst het eiland Faial aan en motoren de haven van Horta binnen. Prachtige aankomst die gevierd wordt met een goede fles champagne. Het voelt goed om weer terug te zijn. Anton en Bas vliegen morgen terug naar Nederland, ik heb nog een week vakantie hier op De Azoren.

Bye

Aangezien ik de komende tijd op reis ben zal er even weinig tot geen activiteit op dit blog zijn. Bij deze zeg ik dan ook iedereen gedag voordat ik het vliegtuig in stap.

Oké om eerlijk te zijn ben ik (As We Speak) al vier dagen op St. Maarten maar er was gewoon geen tijd om te bloggen. Meestal is dit een goed teken en in dit geval gaat dat ook weer op. Ik zal jullie niet vervelen hoe luxe het hotel is, hoe blauw de zee recht voor onze kamer of hoe koud het bier is. Vanaf morgen zal er echter hard gewerkt moeten worden. Dan ankert de Ithaka in de baai voor ons hotel en gaan we aan boord voor de Atlantic Crossing. Het plan is om donderdag te vertrekken en vanaf dat moment is elk kontact met de buitenwereld afgelopen. See you at The Azores. Het voelt bijzonder om aan dezelfde oversteek vanaf hetzelfde eiland te beginnen als 10 jaar geleden.

Bijgaand een foto van mijn favoriete bezigheid op het eiland.

To Do

Als voorbereiding op de komende zeiltrip van St Maarten naar De Azoren werk ik vandaag een enorme To Do Lijst af. Dacht ik vorige maand nog aan een rustige aanloop naar een welverdiende vakantie nu voelt het toch anders. Het is maar goed dat mijn opdracht erop zit en ik "vrij" ben. Ook de Ithaka is daar achter gekomen en een stroom van lijstjes met allerhande onderdelen die besteld, gekocht danwel afgehaald moeten worden vult mijn inbox. Al met al schiet het lekker op; zeiljas voor Sonja, zwembroek voor Eric, onderdelen voor de Scania Motor, vluchten boeken, belastingaangifte de deur uit, 20 zakken kattenbakvulling voor de achterblijvende katten. Ik reserveer een Greenwheels en regel in één rit zoveel mogelijk. Bij terugkomst kan ik de Silodam niet op omdat eindelijk het langverwachte kunstwerk Islanded van Anneke de Witte geïnstalleerd wordt. Een enorme hijskraan is bezig het gevaarte op zijn plaats te zetten. Nu alleen nog die lelijke Porto Cabins en hekken eruit en weer is een rafelrantje aan het IJ weggewerkt.

De plaatsing vandaag van Islanded bij IJ-Side.

En dit moet het eindresultaat worden.

Metropolitan

Wine Versus Food

Voorburg ligt nou niet direct naast mijn Amsterdamse voordeur maar voor een restaurant met als ondertitel Wine Versus Food rij ik graag een stukje om. Volgens de website is restaurant Metropolitan een smeltkroes waar al het moois van de wereld samenkomt. De trendy inrichting schepte in ieder geval bij binnenkomst al direct de verwachtingen dat al dit moois ook een frisse en vernieuwende keuken zou betekenen. Voor de gezellige stadstuin was het helaas iets te fris maar het drankje vooraf aan de indrukwekkend gevulde bar was ook niet verkeerd. Mooi allemaal maar voor het interieur en de bar alleen waren we niet gekomen. Er moest gegeten worden.

De amuse zette direct de toon voor de rest van de avond; het mosterdsoepje en de gegrilde gamba waren zó goed dat de smaakpapillen direct op scherp stonden. Al snel was duidelijk dat je die "Battle tussen Wine en Food" hier gerust kunt aangaan. Met meer dan 20 wijnen per glas en fantastische gerechten is het heerlijk combineren. Kwaliteit van vlees, vis en (biologische) groenten is fantastisch. De Gelatine van Champagne met Vers Fruit en Vanille als nagerecht smaakt net zo goed als ze er uitziet (zie foto).

Hier staat een ambitieuze en creatieve kok te koken. Voor een donderdagavond was het niet erg druk en dat is jammer want dit restaurant verdient meer. De strijd eindigde uiteindelijk onbeslist en daarom zien ze ons hier zeker nog een keer terug. (Website)

Bad Lieutenant *

The only criminal he can't catch is himself

Bad Lieutenant; Port of Call New Orleans is op papier een remake van de 1992 versie met Harvey Keitel als de aan drugs en gokken verslaafde inspecteur McDonagh.

De setting voor de versie van regisseur Werner Herzog is verplaatst van New York naar het New Orleans van na de orkaan Katrina. Nicolas Cage speelt de rol van immorele agent die er niet voor terugdeinst om zijn macht als politie inspecteur aan te wenden voor eigen gewin. Een drugsverslaving, gokschulden en een prostituee die te duur is in het onderhoud als vriendin zorgen ervoor dat inspecteur McDonagh het criminele circuit keihard nodig heeft om dit alles te kunnen financieren. Dat de hallucinerende agent in zijn speurtocht naar de daders van een vijfvoudige moord alle zicht op de wekelijkheid verloren heeft is volkomen duidelijk. Toch kwam het geheel niet geloofwaardig op mij over. Een inspecteur die constant zijn gun duidelijk zichtbaar in zijn broekriem draagt, in zijn eentje zonder kogelvrijvest de huizen van de meest gevaarlijke gangsters binnenvalt om vervolgens de gevonden drugs voor eigen gebruik in zijn zak te steken heeft volgens mij niet veel overlevingskansen. Toch zijn alle gangsters doodsbang voor de onverschrokken inspecteur.

De film is geen tragi-komedie en ook geen serieuze gangsterfilm. Wat dan wel de bedoeling is, is mij niet helemaal duidelijk. Nicolas Cage acteert volkomen over the top en Eva Mendes speelt haar vertrouwde rol als "liefje van". Mislukte poging tot... tja tot wat eigenlijk?

Lourdes ***

De Heilige Geest, Jezus en Maria zitten op een wolk en bespreken hun vakantieplannen.

De Heilige Geest zegt: "Laten we dit jaar naar Bethlehem gaan".

"Hè nee" zegt Jezus: "Daar zijn we al zo vaak geweest".

Na enig nadenken zegt De Heilige Geest: "Oké, wat denken jullie van Lourdes?".

Maria reageert enthousiast en zegt: "Oh leuk Lourdes, daar ben ik nog nooit geweest...!"

Dit leuke grapje is (uiteraard) niet van mezelf want zo grappig ben ik niet. Het is een scène uit de film Lourdes van de Oostenrijkse filmmaakster Jessica Hausner. Het katholieke bedevaartsoord Lourdes als onderwerp voor een film klinkt behoorlijk zwaar maar uiteindelijk was ik was aangenaam verrast door deze film die het midden houdt tussen een tragie-komedie en een documentaire.

Lourdes gaat over Christine; een dertiger die door haar ziekte (Multiple sclerose) al jaren grotendeels verlamd is. Georganiseerde groepsreisjes voor rolstoelers naar bedevaartsoorden zijn voor de afhankelijke Christine eigenlijk nog de de enige manier om er eens uit te komen. Haar bezoek aan Lourdes is dan ook eerder een leuke afleiding dan een daad uit geloofsovertuiging. Gelaten bezoekt Christine alle heilige plekken en ondergaat ze de routinematige handelingen die tot een wonderbaarlijke genezing moeten leiden. Een realistische priester die er zelf al lang niet meer in gelooft vertelt dat er al tientallen jaren geen enkel wonder meer heeft plaatsgevonden. Maar laat nu net Christine de kracht in haar benen en armen terug voelen komen om vervolgens na een bezoek aan de grot (waar in 1858 de Heilige Maagd Maria maar liefst 18 maal verscheen aan de 14-jarige Bernadette Soubirous) zomaar uit haar rolstoel op te staan en een paar stappen te zetten.

Lourdes laat zien dat het wereldwijde geloof in wonderen uiteindelijk niet meer is dan een bizarre mengeling van geloof, hoop en toeval waarbij eigenlijk het grootste wonder is dat er in deze religieuze toeristische attractie op locatie gefilmd mocht worden. De film geeft op deze manier een boeiend kijkje in een merkwaardige en gesloten wereld. Gelokt door beloftes vol valse hoop ontvangt Lourdes vijf(!) miljoen pelgrims per jaar, allemaal mensen met dezelfde dromen en wensen; een normaal leven zonder pijn en ziekte. Maar als er dan ook daadwerkelijk een wonder gebeurt is dat eerder wreed dan mooi. "Waarom zij wel en niet ik?", is dan ook de onmiddellijke reactie van Christines groepsgenoten na haar wonderbaarlijke genezing. Uitgerekend degene die het minste bidt en het minst van het bezoek aan het bedevaartsoord verwachtte wordt genezen. In de ogen van haar groepsgenoten is God oneerlijk te werk gegaan en verdient Christine (prachtige rol van Sylvie Testud) het niet want waarom zou zij meer recht op genezing hebben dan de anderen? Afgunst en egoïsme voeren de boventoon, ook bij gelovige mensen.

Regisseuse Jessica Hausner snijdt in haar film interessante thema's aan. Ze noemt Lourdes een wreed sprookje waarin zoiets moois als een wonder per definitie oneerlijk is. (Trailer)

Gainsbourg (Vie Héroïque) **

Gainsbourg, Gainsbourg... bij mij ging er niet onmiddellijk een bel rinkelen totdat dat ene nummer dat we allemaal kennen voorbijkwam; dat hijgerige plaatje waar we als puber zo lacherig van werden; Je t'aime... moi non plus.

Gainsbourg is een biotopic over het leven van de Franse liedjesschrijver/zanger Serge Gainsbourgh. Door zijn provocerende teksten was hij was geliefd en omstreden in Frankrijk en het werd ons al snel duidelijk dat het hier om iemand handelde die een heftig en roerig leven heeft geleid. Mijn type film is het in ieder geval niet hoewel de film fraai is vormgegeven door regisseur Joann Sfar. Hoogtepunt was ongetwijfeld de schier oneindige hoeveelheid vrouwelijk schoon. Als ik de film moet geloven heeft die Gainsbourg een stoet aan fraaie minnaressen om duizelig van te worden versleten. Brigitte Bardot (fraai gespeeld door Laetitia Casta) en Jane Birkin als je bedgenotes is inderdaad indrukwekkend. Jane Birkin wordt gespeeld door de mooie, 29 jarige Lucy Gordon die heel tragisch vlak na de opnamens in mei vorig jaar zefmoord heeft gepleegd.

Hoe fraai het allemaal ook mag zijn weergegeven; Gainsbourg blijft toch een Franse film. Dus bereid je maar voor op; zware kost, geen greintje humor, te lang (2 uur en 10 minuten) en veel te veel details. Aan Eric Elsmosnino heeft dat niet gelegen; hij acteert fantastisch en zet een overtuigende Serge Gainsbourg neer. Verplichte kost voor Gainsbourg fans en liefhebbers van het Franse lied.

Dogtooth ***

Als ouders zou je waarschijnlijk het liefst je kind volledig willen beschermen tegen de boze buitenwereld. Maar ja, ieder beetje weldenkend mens begrijpt dat zoiets de ontwikkeling van het kind niet echt ten goede komt. In Dogtooth van de Griekse regisseur Yorgos Iantgimos wordt dit interessante gedachte-experiment tot in het absurde uitgevoerd. In hun beschermingsdrift laten twee overbezorgde ouders hun kinderen (een zoon en twee dochters) opgroeien in de beschermde wereld van hun eigen huis met een grote maar hoog ommuurde tuin. Het huis verlaten is streng verboden en geen enkele prikkel van buitenaf bereikt de kinderen, alle informatie en kennis komt van de ouders zelf. Dat het met die ouders ziekelijk mis is wordt al snel duidelijk als blijkt wat voor onzin de kinderen wordt bijgebracht. Een kat is een wild beest dat ooit hun verzonnen broertje (dat zo onverstandig was zich buiten het hek te begeven) heeft verscheurd en opgegeten en een zombie is zoiets als een geel bloempje in de tuin.

De jong volwassen kinderen houden zich nietsvermoedend bezig met absurde en sadistische spelletjes totdat vader besluit dat de sexuele interesse van de zoon moet worden gewekt door zo nu en dan een prostituee binnen te laten. De komst van deze buitenstaander verstoort onbedoeld de gesloten wereld waarin de kinderen tot dan toe leefden. Informatie uit de buitenwereld sijpelt langzaam binnen met dramatische gevolgen.

Dogtooth is een originele film met een aantal briljante wendingen. Het absurde uitgangspunt en de Alex van Warmedam-achtige manier van filmen zet je als kijker steeds weer op het verkeerde been. De toon verandert langzaam van lacherig via verontrustend en ongemakkelijk naar scènes die in een horrorfilm niet zouden misstaan. Uiteindelijk blijkt wat we allemaal allang weten; totale controle leidt tot rampzalige situaties.

Dogtooth is een bizarre film; maar wel een die blijft hangen.

Alice in Wonderland ****

"Would you tell me, please, which way I ought to go from here?"

"That depends a good deal on where you want to get to", said the Cat.

"I don't much care where--" said Alice.

"Then it doesn't matter which way you go", said the Cat.

"--so long as I get SOMEWHERE", Alice added as an explanation.

"Oh, you're sure to do that", said the Cat,

"If you only walk long enough..."

Deze prachtige metafoor uit Lewis Carroll's book Alice's Adventures in Wonderland kom je in de nieuwe film van Tim Burton niet tegen. Omdat er slechts 23 eerdere versies van het verhaal zijn gemaakt is Alice nu eens niet een verward 7-jarig meisje dat als toeschouwer van de ene verbazing in de andere valt maar een 19-jarige puber die op het punt staat te (moeten) trouwen. Omdat ze de hele bruiloft toch al niet ziet zitten rent ze in paniek weg om wederom in het vertrouwde konijnenhol te vallen. Hierdoor is het verhaal eerder een "Wonderland Revisited" dan een getrouwe verfilming van het beroemde boek.

Deze setting met een oudere Alice maakt de film direct origineel en vernieuwend. Bij Alice's terugkeer blijkt Wonderland in verval te zijn geraakt en wordt het bedreigd door duistere krachten. Dat je dit voor het maximale effect aan een filmmaker als Burton kunt overlaten blijkt al direct uit de lekkere naargeestige sfeer die over de film hangt. Dreigende luchten, een afgebrande molen en een verwaarloosde tafel waaraan ooit The Mad Tea-Party plaatsvond zijn slechts details in een prachtig vormgegeven avontuur waarin de bekende bewoners van Wonderland behoorlijk gedeprimeerd zijn en zwaar gebukt gaan onder het ijzeren regime van de Red Queen. Alice komt dan ook net op tijd om de boel recht te zetten.

Het verhaal is (afgezien van het feit dat Alice als persoon wat meer diepgang krijgt) niet zo bijster interessant. Het is ook niet de beste Tim Burton film (daarvoor is hij als Disney productie te commercieel). Alice in Wonderland is alweer de zevende samenwerking tussen Tim Burton en Johnny Depp maar ook dit is helaas niet hun beste. Máár... als je het boek (en de karakters) kent én een fan van Tim Burton bent moet je deze film vooral niet missen want vervelen deed hij nergens. Wij deden uiteraard weer vrolijk mee aan de momenteel heersende 3-D hype maar achteraf voegde dit (te) weinig toe. Een 3-D brilletje mag dan misschien een geinig levensecht diepte-effect geven; de overvloedige fraaie details en heldere kleuren zijn door de donkere 3-D glazen toch echt een stuk minder. (Trailer)

Oscars 2010

Chips en nootjes onder handbereik, een grote pot thee op tafel en de hele nacht gratis Film 1 met de integrale live uitzending van de uitreiking van de 82nd Academy Awards. Ik had er zin in en heb ontzettend mijn best gedaan maar na én om drie uur trok ik het niet meer. Het geschreeuw van Bridgit, die vooral wilde laten weten dat ze elke filmster die in beeld kwam ook herkende en het "deskundig commentaar" van Leco die voor de gelegenheid alle jurken uit zijn hoofd had geleerd en onophoudelijk begon te kwijlen bij iedere man in een smoking, kwam na drie uur mijn neus en oren uit.

Hoe dan ook, de prijzen zijn verdeeld met zowaar een verrassing. Niet het met nominaties overladen Avatar maar The Hurt Locker is de grote winnaar geworden met 6 Oscars waaronder die voor beste film en beste regie. Dit maakt automatisch Avatar tot een "verliezer" met slechts 3 Oscars.

De (belangrijkste) winnaars:

The Hurt Locker (6)

Avatar (3)

Up (2)

Precious (2)

Crazy Hart (2)

Inglourious Basterds (1)

Star Trek (1)

The Young Victoria (1)

The Blind Side (1)

"Mijn" beste film (Inglourious Basterds) heeft helaas maar één Oscar gewonnen maar dan wel die voor Christoph Walts (Beste Mannelijke Bijrol). Jeff Bridges heeft dan ook eindelijk het felbegeerde beeldje voor op zijn schoorsteenmantel (Beste Mannelijke Hoofdrol in Crazy Hart). Oscar voor Beste Niet-Engelstalige film ging helaas niet naar Un Prophete maar naar de hier nog niet uitgebrachte Argentijnse film El Secreto de Jus Ojos. We zijn benieuwd.

Tja en dan mijn grote teleurstelling. Een tot werkelijkheid geworden nachtmerrie is het en ik had niet gedacht dat het ooit zou kunnen gebeuren. Zaterdag was de Razzie commissie het nog helemaal met me eens toen de prijs voor slechtste actrice werd gegeven aan Sandra Bullock. Emotieloos als altijd nam ze de onderscheiding in ontvangst (op zich wel weer stoer natuurlijk). Gisteravond ging het echter helemaal mis: de Oscar voor de Beste Vrouwelijke Hoofdrol ging naar Sandra voor haar rol in The Blind Side.

Kortom; het was weer een mooi feest. Voor een compleet overzicht van alle categorieën, genomineerden en winnaars klik je hier. Vanaf nu weer lekker onbevangen films kijken zonder nominaties en zonder je druk te hoeven maken over wie ook nu weer wat zou moeten krijgen en waarvoor.