Reykjavik-Rotterdam **

Reykjavick-Rotterdam is een niet geheel geslaagde misdaad thriller uit exotisch IJsland. Op papier leek het zo'n interessant project; IJslandse productie, IJslandse acteurs en misdaad verhaal dat zich deels in Rotterdam afspeelt met een gastrol van Victor Low.

Kleine buitenlandse producties vind ik bij voorbaat interessant en geef ik graag een kans maar helaas het eindresultaat is niet geworden wat ik ervan had gehoopt. Klungelige actie, een plot dat je van mijlenver ziet aankomen, onwaarschijnlijke situaties en mislukte slapstick maakten het geheel net zo boeiend als diepgevroren kabeljauw.

Is er dan niks positiefs te melden? Zeker wel; de IJslandse acteurs zijn erg goed gecast en er wordt goed geacteerd. Mooie opnames van een containerschip op volle zee en er wordt in de eigen taal gesproken. Maar ja da's natuurlijk niet voldoende om een film tot een succes te maken.

The Barefoot Contessa ***

The World's Most Beautiful Animal!

Het filmmuseum in het Vondelpark blijft een beeldschone locatie en een prachtig gebouw dat eigenlijk meer filmbezoek verdient. Als je van oude films houdt is dit The Place to be. Gisteren zag ik daar The Barefoot Contessa; een film uit 1954 en geschoten in technicolor. The Barefoot Contessa is één van de laatste films van Humphrey Bogart (drie jaar voor zijn dood) en Ava Gardner is zijn tegenspeelster.

De film duurt (naar huidige maatstaven) veel te lang met soms saaie scènes en ingewikkelde, omslachtige dialoog maar wat heb ik genoten van het camerawerk en de acteerprestaties. Prachtig en tragisch verhaal over de opkomst en ondergang van een intrigerende vrouw gezien door de ogen van drie mannen die haar van dichtbij hebben meegemaakt. The Barefoot Contessa is een film over film, een bitter sprookje waarin Ava Gardner een filmster speelt die tot grote hoogte stijgt om uiteindelijk ten onder te gaan aan roem en rijkdom. In de jaren 50 werden vaker films over Hollywood gemaakt zoals Sunset Boulevard (1950) en The Bad and the Beautiful (1952).

De stem van Bogart, de sigaretten, het tegenspel van Gardner wonnen het makkelijk van de lange saaie scènes.

Shutter Island ***

Someone is Missing

Oorspronkelijk zou Shutter Island gemaakt worden door het gouden regie/acteursduo David Fincher en Brad Pitt (oa Se7en en Fight Club) maar na het succes van The Gangs of New York, The Aviator en The Departed beviel de samenwerking tussen regisseur Martin Scorsese en leonardo DiCaprio blijkbaar zo goed dat uiteindelijk voor deze combinatie gekozen is.

Shutter Island is een film met nogal wat lagen en daardoor lastig in een paar woorden te typeren. Spannend is hij in ieder geval wel. Het begint als een recht-toe-recht-aan politiefilm waarin Marshall Teddy Daniels (Leonardi DiCaprio) met zijn partner Chuck (Mark Ruffalo) naar het afgelegen Shutters Island worden gevaren om de verdwijning van een gestoorde en gevaarlijke vrouw uit de psychiatrische gevangenis/inrichting aldaar te onderzoeken. Op dat moment leek het nog dat we een spannende misdaadfilm voorgeschoteld zouden krijgen. Zo één waarbij de detectives door slim speurwerk steeds dichter bij de oplossing komen om gaandeweg ook nog even een goed bewaard (gevangenis)geheim op te lossen of een corrupte directie te ontmaskeren terwijl op de achtergrond een problematisch liefdesverhaal meespeelt...

Mooi niets van dit alles. Na een klein half uur beland je in een nachtmerrieachtige wereld vol hallucinaties, waanbeelden en onnatuurlijk handelende bewakers, doktoren en patiënten. Dan blijkt ook dat Teddy zelf nogal wat onverwerkte trauma's met zich meetorst. Het is als toeschouwer hard werken want voortdurend moet je je eigen logica aanpassen om nog enig zicht op het verhaal te houden. Dit duurt lang, heel lang, te lang... en net als je denkt er genoeg van te hebben volgt de ontknoping. Een knaller van een climax waarin alles op zijn plaats valt en waarin bepaald gedrag ineens wel verklaarbaar is. Op dat moment besef je hoe knap de film in elkaar zit. Eigenlijk wilde ik hem gelijk een tweede keer zien om alle aanwijzingen, blikken en handelingen die ik nu ongetwijfeld gemist had in volle omvang te zien.

De laatste zin van Marshall Teddy heeft meerwaarde. "Beter als een goed mens te leven, dan als een monster te sterven...", bood namelijk voldoende aanleiding om onder het genot van koude drankjes eens flink door te filosoferen over dat wat we nu eigenlijk net gezien hadden. (Trailer)

The Lovely Bones **

The story of a life and everything that came after...

Ook zo benieuwd hoe de hemel eruit ziet? Hollywood filmmakers niet, zij hebben namelijk een duidelijk en eensgezind beeld. Telkens als een hoofdrolspeler sterft en op zijn of haar reis naar het hiernamaals wordt gevolgd, komt deze steevast terecht in een Bob Ross-achtige omgeving. Watervalletjes en boompartijen met zacht omlijnde bergen in de verte; de meester had het zelf onder begeleiding van zijn kenmerkende zoete bewoordingen niet beter op het doek kunnen krijgen. Mijn voorstelling van het paradijs is in ieder geval niet om de eeuwigheid in een Bob Ross schilderij of een Tele-tubbie landschap te moeten doorbrengen.

In The Loveley Bones belandt de 14-jarige Susie Salmon in het voorportaal van de hemel nadat ze door haar buurman verkracht en vermoord is. Susie heeft er weinig vrede mee dat ze vermoord is en vooral met het feit dat de dader niet is gepakt. Vanuit haar hemels tussenstation probeert ze daarom haar achterblijvende familie te helpen verder te leven en haar eigen moord op te lossen. Iets wat natuurlijk nooit gaat lukken want hier treedt onmiddellijk die ander Hollywood-wet in werking; het (nood)lot laat zich niet beïnvloeden. Susie babbelt vanaf haar hemelse plek, opvallend luchtig voor iemand die vol verdriet zit om haar niet geleefde leven, het verhaal vlotjes aan elkaar.

Regisseur Peter Jackson die eerder het mega spektakel The Lord of the Rings maakte, zoekt het ditmaal in het kleine. Af en toe is het filmen op de vierkante millimeter en sommige scènes worden eindeloos lang gerekt. Ondanks zijn lengte bleef The Lovely Bones toch boeien, het verhaal blijft spannend en er wordt goed geacteerd. Alleen die hemel...? Waarom is het nu nooit eens een rommelige middeleeuwse kroeg met veel drank en vrouwen in plaats van die eeuwige, verstilde en eenzame landschappen.

An Education **

Een op en top uitziende Britse film, lekker Jaren-60 sfeertje en drie Oscarnominaties is voldoende om na het zien van de trailer onmiddellijk mijn interesse te wekken.

Toch is An Education een film van de niet zo Engelse maar Deense regisseur Lone Scherfig naar een scenario van Nick Hornby (oa High Fidelity). An Education is een Coming-of Age-verhaal over de 17 jarige scholiere Jenny. Hoewel er hard gestudeerd moet worden om toelating tot Oxford te realiseren verveelt Jenny zich suf in het slaperige voorstadje van Londen waar ze woont. Welkome aflossing is dan ook de ontmoeting met de veel oudere, humoristische en vooral rijke David die haar als een ridder op een wit paard uit de regen redt. Wat er dan gebeurt laat zich makkelijk raden. Jenny wordt verliefd op de veel oudere chameur of liever gezegd ze valt voor de luxe en opwindende levensstijl van kunst, jazz-clubs, drank en duur eten. Jenny gaat helemaal los en past zich razendsnel snel aan haar nieuwe omgeving aan. Waarschuwingen van familie, vrienden en schooljuffrouwen worden achteloos weggeredeneerd door de naïeve maar welbespraakte Jenny.

Het is vooral het boeiende acteerspel van de jonge Carey Mulligan (die Jenny speelt) dat de film kijkbaar houdt. Het verhaal vond ik verder niet zo heel erg boeiend want voorspelbaar. Dit in tegenstelling tot mijn filmgenote die zich het mooi verpakte geheel goed liet smaken. Al met al is An Education een lekker wegkijkende en goed gelukte film. Blijft de vraag; zijn de drie Oscarnominaties voor zo'n luchtig product gerechtvaardigd. Beste Film; lijkt me een tikkeltje overdreven. Beste Actrice; Carey Mulligan (compleet met Carice van Houten mondje) is zeker een belofte maar voor een oscar is het nog veel te vroeg. Best Bewerkte Verhaal; met Up in the Air en Precious als concurrenten lijkt een prijs me erg onwaarschijnlijk. (Trailer)

Horror

De totale paniek en het ongeloof op het gezicht van Naomi van As (vriendin van Sven) verwoorden waarschijnlijk perfect wat 6,7 miljoen Nederlanders op dat moment voelden. Pure schaats-horror gisteravond op de Olympic Oval in Richmond. Man man, ik heb er gewoon slecht van geslapen. Dat je als schaatser slecht presteert, keihard tegen het ijs smakt of je een rondje vergist; het kan allemaal gebeuren maar om nu door je coach tijdens een Olympische finale de verkeerde baan te worden ingestuurd is bij mijn weten nog niet eerder voorgekomen. Wat een beelden; de woede van Sven en de totale ontreddering bij Kemkers. Ik hoop maar dat de nazorg en slachtofferhulp voor Kemkers goed geregeld is

Als Erica nu maar niet weer naar de fles grijpt want we zijn na vandaag natuurlijk verworden tot de risee van deze spelen met schaatsers in de verkeerde baan en met bobsleeërs waarvan de stuurman zo slecht is dat ze niet eens naar beneden meer durven.

Gevallen

"Hij kan zomaar vallen..." klonk het gisteren heel toepasselijk op een nat en koud Binnenhof. Satellietwagens, camera's, verslaggevers met microfonen zo groot als hengels en wij stonden er als twee ramptoeristen ineens met ons neus bovenop. Vóór ons de Trèvezaal waar op dat moment nog koortsachtig werd overlegd over het behoud van Balkenende IV. History in the making.

A Single Man **

Dat A Single Man is uitgedraaid op een verantwoord (want Amerikaans) en mooi gefilmd soft-homo-erotisch document is nauwelijks verwonderlijk als je weet dat regisseur Tom Ford ooit de hoogste creatieve baas van Gucci was. Opvallende carrièreswitch maar voor Tom maakt het blijkbaar weinig verschil of hij nu illusies verkoopt in de vorm van schijninnovaties als mode of via een mooi vorm gegeven verhaal op het witte doek.

Bovenstaande is iets te kort door de bocht (maar wel een lekkere opening) want A Single Man is in de eerste plaats een erg mooi gefilmd verhaal over rouw en hoe ieder mens dit op zijn eigen manier verwerkt. We zien een dag uit het leven van professor George Falconer die verder moet nadat zijn partner Jim door een auto ongeluk om het leven is gekomen. Nu speelt het verhaal in 1962 en toen was het in het homofobe Amerika nog helemaal niet zo eenvoudig om als homo-stel door het leven te gaan en hierdoor is het voor George nauwelijks mogelijk uiting te geven aan zijn verdriet. De jaren 60 stijl wordt erg mooi weergegeven (er wordt overal lekker stevig gerookt) en Tom heeft een perfect gevoel voor kleur en sfeer; als een soort van Philips Ambi Light TV veranderen de omgevingskleuren met de stemmingen en ontmoetingen van George. Colin Firth (die hordes vriendinnen liet zwijmelen met zijn rol als Mr. Darcy in Pride and Prejudice) heeft eindelijk zijn Oscarnominatie als beste acteur met zijn rol als de achterblijvende partner. Julianne Moore is ook van de partij en mag weer eens laten zien dat ze zo goed een neurotische en instabiele vrouw van middelbare leeftijd kan spelen.

Voor Gerorge is het verlies van zijn partner onverteerbaar en zo confronterend hard dat verder leven alleen maar pijn doet. Dit gegeven wordt rustig uitgewerkt omgeven door mooie kleuren. De homo-erotische scènes worden keurig op tijd afgekapt zodat het zelfs voor de gemiddelde Amerikaan te verdragen zal zijn. Kortom Tom Ford heeft met zijn regiedebuut een degelijke en goed geacteerde film afgeleverd. Voor mij blijft het hier echter bij. De parade van mooie mannen met Adonis-achtige lijven in mooie kleren, de clichématige zinnen en een verhaal met een te gekunsteld einde waren voor mij toch echt te mager om te kunnen blijven boeien.

A Serious Man ****

Mijn liefde voor stroef lopende conversaties heeft me al zoveel lol opgeleverd dat ik onmiddellijk opleef als ik er één aan voel komen. Of het nu gaat om moeizaam lopende sollicitatie procedures, onmogelijke onderhandelingen of knarsende dates, op de één of ander manier ben ik meestal degene die van dit soort situaties geniet.

Tot zover het echte leven; in de bioscoop zijn de gebroeders Coen de meesters van de briljante dialoog vooral als deze moeizaam dienen te verlopen. Wat dat betreft kwam ik bij hun nieuwste film; A Serious Man ruimschoots aan mijn trekken. Man, wat zitten daar een pareltjes van dialoog en hilarische situaties in. Nu kan ik heel goed begrijpen dat niet iedereen deze film zal waarderen omdat er misschien te weinig in gebeurt maar daar gaat het niet om. Er gebeurt eigenlijk meer dan genoeg; in ieder geval in het leven van de hoofdfiguur Larry Gopnik. Het tegenstrijdige is echter dat Larry hier niet als een standaard Amerikaanse held het tij laat keren door zo ongeveer halverwege de film tegen zijn eigen lot in opstand te komen en het heft in handen te nemen. Nee Larry komt niet verder dan zo nu en dan te mompelen: "Dat hij niks heeft gedaan". Ondertussen wil zijn vrouw van hem scheiden omdat ze een verhouding heeft heeft met zijn vriend, wordt hij gechanteerd door één van zijn studenten, zijn dochter steelt zijn geld voor een neus-correctie en zijn zoon doet niet anders dan drugs snuiven en tv kijken. Probeer je dan maar eens staande te houden als goedwillende antiheld.

A Serious Man speelt in een zwaar Joods Amerikaans milieu eind jaren 60. Veel lelijke gezichten, behaarde lichamen en vooral heel veel Joodse gebruiken en termen. Gaandeweg alle ellende die Larry overspoelt vraagt hij zich steeds harder af waarom God hem zo op de proef stelt. Als man van de wetenschap (wiskundige) wordt Larry heen en weer geslingerd tussen Faith en Science. Hij kan álles berekenen maar begrijpen is iets heel anders. Larry is al tevreden als hij zou weten wat de bedoeling van dit alles is maar komt in zijn zoektocht geen stap verder. A Serious Man laat overduidelijk zien dat niemand wint in het leven ofwel "Life is a Loosing Game" en in het Universum van de Coen Brothers is dan ook niemand werkelijk gelukkig en er is ook nog eens weinig hoop voor de toekomst. Als je daar niet vrolijk van wordt.

Niet de beste Coen film maar bij vlagen aandoenlijk grappig met flitsen van genialiteit.

Un Prophète ****

Lekker is dat, het is pas februari en ik heb het gevoel nu al de spannendste film van het jaar te hebben gezien. Un Prophète is een Franse gevangenisfilm die ondanks zijn lengte (twee en half uur) van begin tot eind weet te boeien. Malik, een 19 jarige Franse jongen, belandt met 6 jaar gevangenisstraf voor de boeg in een grauwe gevangenis. Waarom hij daar zit en wat zijn achtergronden zijn wordt nauwelijks uit de doeken gedaan. Wel is het onmiddellijk duidelijk dat de naïeve Malik weinig kans heeft zichzelf staande te houden in het harde gevangenismilieu. Om te overleven is hij gedwongen om, in ruil voor bescherming, (smerige) opdrachten uit te gaan voeren voor een bende Corsicaanse criminelen die in de gevangenis de dienst uitmaken. Tot zover is Un Prophète niet anders dan de meeste andere films die zich in de geïsoleerde omgeving van een gevangenis afspelen. Wat deze film bijzonder en anders maakt is het feit dat de Franse regisseur Jacques Audiard de bekende codes en ethiek van het gevangenisgenre gebruikt om juist het karakter en ontwikkeling van de hoofdrolspelers uit te diepen. Door zijn sluwheid weet Malik zich langzaam op te werken in de pikorde van de gevangenis en zien we tegelijkertijd de macht van de Corsicaanse Maffiabaas steeds meer afnemen.

Un Prophète is rauw tot op het bod en de gevangenis-romantiek is ver te zoeken. Sommige scènes zijn nauwelijks te verdragen en de constant aanwezige spanning maken het tot een intense kijkervaring. Tahar Rahim (die de rol van Malik speelt) is een ijzersterke belofte en Niels Arestrup speelt zo echt dat je de eenzaamheid en vermoeidheid van de oude Corsicaanse bendeleider gewoon kunt voelen. De overige gedetineerden worden gespeeld door niet-professionele acteurs en lijken zo uit de bajes te zijn geplukt. Dat de gevangenis een uitstekende springplank is voor een criminele carriére en goed voor je connecties als je weer vrij komt wisten we al maar toch roept deze film automatisch vragen op over hoe zinvol het allemaal is. Malik maakt in ieder geval dankbaar gebruik van alle mogelijkheden en middelen die het Franse gevangenissysteem hem biedt.

Audiard geeft het geheel een spirituele lading door Malik van tijd tot tijd visioenachtige hallucinaties te laten ondergaan. Iets dat wat mij betreft achterwege gelaten had kunnen worden; Un Prophète is op zichzelf al huiveringwekkend en boeiend genoeg. (Trailer)

Teza *

Soms heb ik helemaal gehad met al die maatschappelijk geëngageerde films uit het kunstzinnige arthouse circuit. Zeker na de smakelijke hapklare brokken van Avatar waarbij er zonder na te denken lekker veel te genieten viel. Het was niet de bedoeling maar op de één of andere manier zat ik in het filmhuis van Bussum naar de film Teza van de Ethiopische filmmaker Haille Gerima te kijken. Het begin zag er nog wel aardig uit maar al na 10 minuten had ik in de gaten dat dit op een kijkers-kwelling van jawelste zou gaan uitlopen met name omdat ons voor aanvang van de film verteld was dat hij twee en half uur zou gaan duren.

Het verhaal van de in Duitsland opgeleide arts die terugkeert naar zijn thuisland Ethiopië met als droom om de gezondheid van zijn landgenoten te verbeteren is filmisch nauwelijks interessant door de enorme politieke lading die Gerima aan zijn film meegeeft. Eindeloos wordt er in een overdreven jaren 70 stijl door Duitse studenten gediscussieerd over politiek, dictatuur en toekomstdromen. De maker heeft ongetwijfeld goede bedoelingen met deze film over de problemen in zijn land maar zoveel ellende, problemen en met name het kwellend trage tempo vergden teveel van mij. (Trailer; als je durft).

Positief was de perfect gegrilde tonijn van Archibald die ik voorafgaand aan de film had.

Avatar ***

Enter the World

Een regenachtige vrije vrijdag leent zich uitstekend voor een middagje bioscoopspectakel. Zodoende hesen wij onszelf de gezellig verlichte showbiztrap van die vreselijke Pathé-ArenA op om in 3D-Imax Avatar te zien.

Al zoveel over gezegd, gelezen en gehoord; het verhaal zou tegenvallen, hij duurt te lang en de acteerprestaties zijn al helemaal onder de maat. Ik moet zeggen; het is ons niet tegengevallen. Als je de nuance zoekt en van subtiel acteerwerk houdt heb je bij Avatar niet veel te zoeken en wordt het een lange zit. Bij Avatar is het Goed tegen Kwaad, de onschuld met pijl en boog tegen een technisch superieure overmacht waarbij uiteindelijk het goede overwint. Voor het gemak zijn de onschuldige en wijze bosbewoners een soort blauwe reuzensmurfen zodat lekker duidelijk is wie bij wie hoort. De kracht van Avatar zit niet in het verhaal maar overduidelijk in de techniek en de speciale effecten. Door het speciale 3D-brilletje waan je jezelf drie uur lang in een droomwereld waarin het mos groen oplicht als je er overheen loopt, je aangevallen wordt door vreselijk enge reuzenwolven en waar je je staart gewoon in een draak plugt om vervolgens weg te vliegen.

We hebben ons prima vermaakt, maar dan wel in 3D want anders ben ik bang dat je het snel zat bent.

Das Weisse Band **

Eine Deutsche Kindergeschichte

Das Weisse Band is het nieuwe product van de Oostenrijkse filmmaker Michael Haneke. Helaas heeft zijn vorige werk Caché mij nooit erg kunnen boeien maar omdat Das Weisse Band overal in de prijzen valt en in Duitsland zelfs is uitgeroepen tot Beste Europese Film van 2009 heb ik me er toch aan gewaagd.

De film gaat over een Duits Boerendorp, begin 1900 dat kreunt onder het juk van een feodaal systeem. Alles lijkt zijn gewone gang te gaan totdat het dorp ineens geteisterd wordt door een aantal nare en onverklaarbare gebeurtenissen. Het paard van de dokter struikelt over een gemeen gespannen draad, een schuur brandt af en er verdwijnen twee kinderen die later mishandeld worden teruggevonden. Het lijkt of de kinderen hier iets mee te maken hebben maar wat is hun rol? En wat is het effect van de witte band? Hoe het ook zit, de dorpsjeugd is tegen het einde van de film danig niet in orde en hierin lijkt Haneke een verklaring te zien voor de oorsprong van het latere fascisme en de twee wereldoorlogen die daarop volgden.

Grote thema's die het lokale verhaal en de film ontstijgen maar wat in mijn ogen een dodelijk saaie en naargeestige film (in zwart/wit) oplevert. Misschien lag het aan mijn stemming en was mijn verwachting verkeerd maar het geheel kreeg mij niet in haar greep en door de lange speelduur begon mijn chronisch tekort aan slaap ook nog eens danig op te spelen.

Nothing Personal ***

Het begin is zwijgzaam, traag en bevreemdend maar naarmate de film vordert wordt het "verhaal" van een Nederlandse vrouw die vlucht voor haar omgeving, relatie en natuurlijk voor zichzelf boeiender. Anne (zoals ze later blijkt te heten) laat alles achter zich en vertrekt met alleen een rugzak en blauw tentje naar het wonderschone maar desolate en ruige Ierland. Wat haar beweegreden zijn wordt niet echt uit de doeken gedaan en de zwijgzame Anne laat ook al niet bijster veel over zichzelf los. Wel past ze met haar lange rode haren en naturel uiterlijk buitengewoon goed in het Ierse landschap, ze gaat er als het ware in op. Voordat ze helemaal afglijdt in een zwervend bestaan vindt ze onderdak op een idyllisch schiereilandje in een "cottage" zoals wij ons een cottage graag voorstellen. In ruil voor werk krijgt ze eten en onderdak van de enige bewoner (een belezen en in afzondering levende weduwenaar) met als enige regel; geen persoonlijke contact, geen persoonlijke vragen. Zodoende leven Anne en de vriendelijke huisbaas zwijgzaam naast elkaar. Hoewel de combinatie van de mooie Anne en de veel oudere introverte weduwenaar vreemd is werkt hij wel want naarmate de tijd vordert raken de twee in elkaar geïnteresseerd en groeien langzaam naar elkaar toe. Wie wordt de eerste die de regels breekt?

Nothing Personal is het knap gemaakte en prachtig gefilmde regie debuut van de Nederlandse(?) Urszula Antoniak waarvoor ze maar liefst vier Gouden Kalveren (waaronder Beste Film en Beste Regie) ontving. Lotte Verbeek speelt met veel gevoel de rol van Anne. Nothing Personal vertelt een verhaal in beelden waarbij veel aan de verbeelding wordt over gelaten. (Trailer)

Vooruit & Achteruit

Mijn kerst is meer dan prima verlopen met een overdaad aan cultuur, lekker eten en het mooiste kado in jaren (zie boven). Nu even niks om handen om vervolgens vanuit een verlaten landhuis ergens in het buitenland onder het toeziend oog van een Blue Moon geheel in stijl het nieuwe jaar in te springen. Voor ik vertrek toch nog even een terugblik; Filmisch was 2009 geen topjaar, voor mij althans want aan het aanbod lag het niet. Mijn filmbezoek bleef nogal achter bij mijn ambities waardoor ik dit jaar ben blijven steken op een schamele 44 bezochte bioscoopfilms. In alle andere opzichten was 2009 een beter jaar. Zowel qua werk, financieël als in de liefde was het een prima jaar. Laat 2010 maar komen, we denderen gewoon in hetzelfde tempo door.

Whatever Works ****

Cynische oude man krijgt een relatie met een veel te jong en te mooi naïef meisje uit de provincie. Een beproefd recept in de handen van de inmiddels 74 jarige Woody Allen. Na Barcelona (Vicky Cristina, Barcelona) en Londen (Match Point en Cassandra's Dream) speelt Whatever Works zich weer af op vertrouwde bodem; New York.

Daar vindt het chagrijnige en pessimistische zelfbenoemde genie, Boris op een dag de jonge en mooie Melody onder zijn voordeurtrap. Melody blijkt van huis weggelopen en trekt meteen bij Boris in. Dit zet het leven van de filosofische voormalig deeltjeswetenschapper die over werkelijk alles een theorie heeft volkomen op zijn kop. Helemaal als blijkt dat de oer conservatieve ouders van Melody haar één voor één uit het achterlijke zuiden van Amerika achterna komen gereisd en ieder een even snelle als wonderbaarlijke transformatie doormaakt met Boris als zwartgallig middelpunt.

Zelfs Boris die het leven toch vooral als een tragische, wrede en ongelukkige ervaring beschouwt begint de lol in te zien van van al het ongevraagde bezoek en de ene hilarische dialoog wordt opgevolgd door de volgende lachwekkende scène. De lange monologen waarin Boris zich vanuit de film tot de kijker in de zaal richt is geen nieuwe techniek in Allen's universum maar blijft toch leuk en origineel.

Whatever Works is ooit door Allen geschreven als toneelstuk en dat is goed te merken. Veel dialoog en gekunstelde ontmoetingen en stuk voor stuk boeiende karakters. Maar laat ik daar nu net van houden en daarom vond ik het (ondanks het nogal moraliserende einde) een heerlijke film zoals ik die van Woody Allen verwacht.

IDFA

Met meer dan 300 spraakmakende documentaires in een ruime week het leukste film festival van het jaar. Onder het motto "De werkelijkheid verzin je niet" en met de beste commercial van het jaar ging gisteren in de bioscopen rond het Rembrandtplein de 22ste editie van start met de Poolse film: War games and the man who stopped them.

Hilarisch, schokkend, ontluisterend, historisch, creatief of juist volkomen onbegrijpelijk en saai; dat is de charme van het IDFA. Ik word er altijd heel erg gulzig en gretig van en het voelt als een kind in een snoepwinkel als ik het programma zie. Vandaag ben ik lekker vrij. Met plezier verwaarloos ik mijn werk om de hele dag in bioscoopstoelen door te brengen en pas diep in de nacht te eindigen in de Escape op een van de beruchte IDFA Dance Nights.

Kaartjes bemachtigen blijft een crime maar voor de doordouwers en nieuwsgierigen klik hier voor het complete programma.

New York, I Love You ***

In een mozaïek- of ensemble film spelen spelen een groot aantal personages een belangrijke rol met meestal meerdere verhaallijnen die elkaar op een bepaald moment overlappen, kruisen of samenkomen.

New York, I love You is zo'n mozaïekfilm alleen bestaat deze uit losstaande verhalen waarbij sommige flinterdun met elkaar verbonden zijn terwijl de meeste geen enkel onderling raakvlak hebben. Onderlinge samenhang is er wel want zoals de titel al verraadt gaat het hier om een ode aan "The City that Never Sleeps". New York, I Love You is een "project" waarbij 10 regisseurs hun eigen scène mochten samenstellen en draaien waarbij de liefde tussen mensen centraal moest staan. Het resultaat is een caleidoscoop van fraaie losse scènes, mooie muziek en sfeervolle beelden. Maar ja met zo'n fotogenieke stad als New York en een aantal goede regisseurs kan dit nauwelijks misgaan. Misschien lag het aan mijn "mood van de avond" of het kwam omdat Nathalie Portman een verhaaltje voor haar rekening nam, maar ik vond het een mooie en onderhoudende film, ook al zijn niet alle verhalen even sterk en ondanks dat mijn sneakgenoten er heel anders over dachten. Na Paris Je T'Aime was het nu de beurt aan New York en het schijnt dat Shanghai en Rio de Janairo de volgende steden zijn die een multi-regisseur ode aan de liefde kunnen verwachten.

De Helaasheid der Dingen ***

Zo'n titel trekt onmiddellijk de aandacht en aangezien ik sinds Aanrijding in Moscou en Ex-Drummer een zwak heb voor Vlaamse films waren de verwachtingen meer dan gemiddeld gespannen.

De Helaasheid der Dingen gaat over de 13-jarige Gunther Strobbe die in het plaatsje Reetveerdegem (bestaat niet echt) opgroeit in het huis van zijn oma (die een hart heeft dat groter is dan haar pensioen) tezamen met zijn alcoholistische vader en een stuk of wat al even dorstige ooms. De mannen zijn stuk voor stuk teruggekeerd naar het ouderlijk huis omdat ze in het normale leven totaal mislukt zijn. De dagen van de "Nonkels" bestaan hoofdzakelijk uit een routine van cafébezoek, veel drinken (elke dag dronken is immers ook een geregeld leven), over vrouwen praten, nog meer drinken en hilarische kroegspelletjes. Zo zijn we getuige van bizarre situaties zoals een wedstrijd naaktfietsen of een officiele poging het wereldrecord bierdrinken te vestigen. Dat overigens met gemak wordt gewonnen door Nonkel Koen die daarna vrolijk in zijn auto stapt om naar huis te rijden onder het uitroepen van de woorden: "Ik ga een pintje vatten".

Regisseur Felix van Groeningen geeft op een prachtige manier het nietszeggende en lege leven van de Strobbes weer zoals gezien door de ogen van de jonge Gunther. Dit levert zowel hilarische als tragische en zelfs pijnlijke scènes op. De film begint sterk met het introduceren van de personages maar op driekwart van de film zakt het geheel wat in. De broers blijven maar drinken terwijl er over hun achtergrond of verleden weinig tot niets bekend wordt. Daardoor blijft het geheel wat oppervlakkig. Toch weten de Nonkels je telkens weer te verrassen met name met hun onuitputtelijke repertoire aan drink-liederen:

Het wonder is geschied,

Het wonder is geschied,

Mijn pruim is nat

Maar het regent niet...

wordt er uitbundig gezongen tegen een 13-jarig meisje.

"Het trof me opnieuw dat alles van schoonheid kapot moest of vertrok uit ons dorp", mijmert de op zijn jeugd terugblikkende Gunther die uiteindelijk aan het beklemmende milieu van zijn zuipende familie ontsnapt en succesvol schrijver is geworden. De Helaasheid der Dingen (naar het boek van Dimitri Verhulst) past naadloos in het rijtje van uitmuntende Vlaamse films en Vlaanderen zou gek zijn om dit monument niet in te zenden voor de Oscar voor Beste Niet Engelstalige film. (Trailer)

Fish Tank **

Hyperrealistisch Kitchen Sink Drama dat zich afspeelt in een troosteloze Engelse prachtwijk. In deze deprimerende omgeving moet de 15-jarige grofgebekte Mia zich staande zien te houden terwijl ze van school is gestuurd en thuis een (dronken) moeder die alleen met zichzelf bezig is en een jonger zusje heeft. Om aan al deze ellende te ontsnappen heeft Mia een droom; danser worden.

De Engelse filmmaakster Andrea Arnold trekt er ruim twee uur voor uit om te laten zien dat dit de dappere Mia nooit zal lukken. Als je in Engeland in de verkeerde buurt geboren bent is het in de ogen van filmmakers blijkbaar onmogelijk daaraan te ontsnappen. Voor mij was dit teveel ellende, uitzichtloosheid en problemen achter, boven en naast elkaar. Er wordt goed geacteerd maar het verhaal kabbelde teveel voort zonder duidelijke lijn. Nou is dat nogal persoonlijk want mijn sneak-genote-van-de-avond dacht daar juist heel anders over; zij vond het een mooie en boeiende film. Na anderhalf uur verlangde ik hevig naar het einde en een borrel maar ondanks dat in mijn ogen het ene na het andere prachtige eindshot langskwam werd dit door Arnold keer op keer uitgesteld.

La Voix Humaine ****

Lange zwarte haren, een brutale gezichtsuitdrukking en een aangenaam raspend stemgeluid; in het dagelijks leven kan ik aan die combinatie al nauwelijks weerstand bieden, laat staan als iemand daarbij ook nog (klassiek) kan acteren. Kortom ik ben een fan van Halina Reijn en daarom volkomen bevooroordeeld over alles wat ze doet.

Donderdagavond zat ik in de (nieuwe) Stadsschouwburg voor de voorstelling La Voix Humaine van het Amsterdams Toneel. La Voix Humaine is een voorstelling waarbij Halina de enige actrice op het toneel is en een vrouw speelt die voor de laatste keer belt met haar ex-geliefde in een ultieme poging de breuk te lijmen. Ze begint opgewekt en zelfverzekerd maar naarmate het gesprek (en de tijd) vordert wordt ze steeds wanhopiger en afhankelijker om uiteindelijk te beseffen dat alles voorbij is en haar geliefde voor een ander heeft gekozen. Als publiek kijk je recht in de huiskamer van de vrouw. Het geeft een Jambers-achtig voyeuristisch gevoel alle privé handelingen en het gesprek te kunnen volgen van een vrouw die zich onbespied waant. Dat je de andere kant van de lijn (en het verhaal) niet hoort geeft een extra dimensie en doet een behoorlijk beroep op je inlevingsvermogen. De vrouw blijft maar praten want zolang ze praat is er hoop; elke zin kan de laatste zijn, elke pauze noodlottig. Ondertussen moet ze ook nog proberen de lijn open te houden en anderen die per ongeluk op de lijn zitten weg te jagen.

Jean Cocteau schreef de toneelmonoloog in 1927 en dat is goed te merken. De telefoon zit nog aan een draadje en verbindingen komen via een operator die consequent Juffrouw wordt genoemd tot stand. Dat is even vreemd maar eenmaal gewend geven deze beperkingen juist extra spanning. La Voix Humaine is een anderhalf uur durende krachttoer, het onderwerp is universeel, herkenbaar en rauw en de muziek passend en indringend.

"Ophangen is het moeilijkst", fluistert de vrouw als één van haar laatste zinnen. Ophangen in het besef dat hierna een dreigende leegte je als een zwart gat aanstaart. (Trailer)

Passwords

Vanmiddag hoorde ik op de radio iemand vertellen dat onlangs door een fout duizenden adresgegevens en passwords van evenzovele Hyves-gebruikers openbaar op het internet beland waren. Naar aanleiding hiervan had hij onderzocht welke passwords zoal gebruikt werden. Wat bleek; alle advies om vooral complexe passwords gecombineerd met cijfers en karakters te gebruiken wordt massaal genegeerd. Meest gebruikt is de naam van het huisdier (althans ik neem aan dat Snuf of Witje niet de namen van je kinderen zijn), op de voet gevolgd door namen van echtgenotes, straten, geliefdes, kinderen of voetbalclubs. Volgens de spreker (die zichzelf deskundige noemde) was dit met de alsmaar voortschrijdende digitalisering volkomen onverantwoord. Makkelijk praten vanuit je deskundigen-stoel want het gevolg van deze vooruitgang en bijbehorende beveiliging is dat ik ondertussen meer gebruikersnamen en passwords in mijn hoofd heb dan sleutels aan mijn sleutelbos. Vroeger was alles makkelijker en overzichtelijker; zeker in het geval van passwords. Lange tijd had ik gewoon één password voor alles: Geheim. Als iemand dan vroeg: "Wat is je password?", antwoordde je doodleuk: "Dat is geheim".

Ik krijg er steeds meer moeite mee; zeker als je om de zoveel tijd ook nog eens gedwongen wordt van password te veranderen. Mijn ervaring is dat vieze passwords het best blijven hangen: Diaree of Maagzuur en meer van dat soort lichamelijke ellende beklijft het best. Een niet bestaand woord werkt ook goed. Laatst moest ik op mijn werk vanwege een kort verblijf in het buitenland mijn password aan iemand overdragen. "Kotsbakla", schreef ik op zo'n geel plakbriefje. "Wie heeft er nu zo'n password?!!", reageerde mijn collega verbaast. "Precies", zei ik.

Filmweken

Het staat bekend als de leukste AH-Actie van het jaar; de AH-Filmweken. Gevolg is wel dat de bioscoopzalen van álle filmhuizen de hele maand september ineens bomvol zitten met publiek dat de rest van het jaar zijn films waarschijnlijk lekker comfortabel vanaf DVD op de eigen TV bekijkt. Het begint al in de rij voor de AH-Kassa waar enthousiaste kassières je filmbonnen blijven toestoppen; ook al probeer je duidelijk te maken dat je er al zoveel hebt dat je er een muur mee zou kunnen behangen. Vervolgens lange rijen bij de bioscoopkassa's met naar bonnen zoekende mensen want de meerderheid schijnt die dingen op het moment suprème ineens kwijt te zijn. Van die vrolijke vijftigers met volle culturele agenda's, een groot sociaal netwerk en zeeën van tijd. Nu zou je denken dat ze daarom lekker 's middags gaan om dan heel tacktvol rond borreltijd weer buiten te staan maar dat vertikken ze dus. Massaal bezet het AH-bonnen-publiek alle avondplaatsen om zich al ritselend, fluisterend of hardop vragen stellend door het verhaal te werken.

Gelukkig is vandaag de laatste dag van deze sympathieke AH-filmbonnenactie. Heerlijk, vanaf morgen weer voldoende stoelen en je favoriete plek gewoon beschikbaar. En het AH-bonnenpubliek; dat kan na vandaag onvermoeibaar verder Nordic-walken, bridgen of mid-weekjes weg. Tot volgend jaar.

La Siciliana Ribelle ***

De bedoeling is om zo kort mogelijk op de films te zitten die dit blog halen. La Siciliana Ribelle draait al een een tijdje in de Amsterdamse bioscopen en valt er daarom eigenlijk een beetje buiten de scope maar toch is hij de moeite waard om op te nemen.

De Omertà is de beruchte zwijgplicht van de Italiaanse Maffia. Als onderdeel van een Italiaanse Maffia-Clan of maffialid praat je niet over de (mis)daden begaan door je eigen groep laat staan dat je verraad pleegt of bekentenissen aan de politie aflegt.

La Siciliana Rebelle is gebaseerd op het (echte) leven van de Siciliaanse Rita Atria. Als dochter van een Siciliaanse maffia baas hield ze als kind jarenlang dagboeken bij waarin ze nauwgezet optekende hoe de maffia praktijken er op het Italiaanse eiland aan toegingen. Als haar vader en later ook haar broer in de als maar heviger wordende maffia-oorlog worden vermoord besluit de dan 17-jarige Rita naar de openbare aanklager van Palermo te stappen met haar dagboeken onder haar arm. De dagboeken blijken zoveel juiste informatie te bevatten dat onderzoeksrechter Paulo Borsellino hiermee de sleutel in handen heeft om een grootst proces tegen de kopstukken van de Sciciliaanse maffia te beginnen. Vanaf dat moment zijn Rita's dagen geteld. Ze wordt opgenomen in een getuigenbeschermings programma, krijgt een andere identiteit, ze wordt verworpen en bedreigd door haar vriend, haar geboortestad en zelfs haar moeder wil niets meer van haar weten.

De film laat zien hoe machtig en nietsontziend de Maffia in Italië is. Na Gomorra en Il Divo is dit de derde film in korte tijd die een reëel en niet-geromantiseerd beeld van de maffia laat zien. Niks geen Godfather-achtige heroïek ondersteund door mooie vioolmuziek. In plaats daarvan zien we een misdaadorganisatie die een heel land in zijn greep houdt en waar een non snel de luiken sluit als op het pleintje beneden een man wordt vermoord. Mooi gefilmd maar soms is het verhaal mij iets te spannende gemaakt (ik kan niet geloven dat het er in de rechtzaal echt zo is toegegaan als in de film). Gaandeweg wordt de film steeds beklemmender. De bevrijding en rechtvaardiging die Rita zocht keert zich tegen haar en voelt steeds meer als een gevangenis. Uiteindelijk betalen onderzoeksrechter Borsellino en Rita een hoge prijs voor hun dappere strijd. Indrukwekkend zijn de authentieke beelden aan het einde waar we heel even de echte Rita te zien krijgen.

9 ****

When our world ended, their mission began...

Een aantal weken geleden kreeg ik in de bioscoop een trailer voorgeschoteld waarin onmiddellijk de hand van de Amerikaanse excentrieke filmproducent Tim Burton te herkenen viel. Burton's (animatie)films kenmerken zich vaak door donkere gotic-achtige-horror-decors, interieurs en kostuums die gebaseerd zijn op Victoriaanse architectuur en de hoofdpersoon is meestal een randfiguur, een outcast of verschoppeling die niet begrepen wordt door zijn naaste omgeving.

Hoewel Tim Burton zich wel degelijk met het tot stand komen van 9 heeft bemoeid is de film gemaakt door van Shane Acker. Als animatiestudent werkte Acker 4,5 jaar aan zijn afstudeerfilm 9 (2005). Het 11 minuten durende computeranimatie "filmpje" werd overladen met prijzen en ontving zelfs een Oscarnominatie. Vanaf dat moment veranderde de carrière van Acker in een droomcarrière want het werd opgepikt door Burton met het verzoek er een bioscoopfilm van te maken.

9 gaat over 9 lappen poppen die, in een wereld waarin geen mensen meer leven, moeten zien te overleven. De wereld die nog bestaat wordt geregeerd door agressieve machines die ooit door mensen zijn gemaakt. De poppen-kolonie heeft zich jarenlang verstopt voor de machines maar nieuwkomer 9 weet de anderen te overtuigen dat verstoppen geen oplossing is maar dat er verzet moet komen. Wat ze snel zullen leren is dat de toekomst van hun beschaving van hunzelf afhangt...

Het verhaal is snel verteld en niet heel erg indrukwekkend. Gelukkig moet 9 het niet van het verhaal alleen hebben; de animaties, graphics en het design is ronduit geweldig. De verwoeste post-apocalyptisch aarde is fenomenaal ontworpen en weergegeven. De film grossiert in mooie scènes en geweldige shots van brandende gebouwen, desolate landschappen, grauwe luchten en agressieve moordmachines. Normale gebruiksvoorwerpen worden hierbij op een originele manier ingezet om de monsters mee te lijf te gaan.

Ik heb me prima vermaakt in dit intrigerende en sfeervolle poppen-universum. Ook al is het misschien anders dan je gewend bent; voor Burton fans is dit een niet te missen film (Trailer).