Postzegelparkjes

Afgelopen nacht is er voor de Silodam op mysterieuze wijze ineens een Postzegelparkje verrezen. Gisteren was er nog niets en vandaag staat daar opeens, tussen de weg en het hek van de bouwplaats van Y-Side, een mini-tuin compleet met bank. Uit de achtergelaten bordjes blijkt dat afgelopen nacht de harde kern van de militante organisatie Guerrilla Gardening het Kanaal is overgestoken en voor het eerst op The Continent heeft toegeslagen. Doel van deze ongetwijfeld naïeve wereldverbeteraars is de wereld een stukje mooier te maken door op kale en verwaarloosde stukjes stadsgrond bloemen en planten te plaatsen. Nu zul je in het algemeen weinig aanstoot nemen aan een paar plantjes maar toch heeft de actie van gisteravond iets opdringerigs; zeker als je bedenkt dat het precies op de plek is waar het wekelijkse grofvuil moet worden neergezet. Als iedereen naar eigen goeddunken perkjes gaat neerplempen komen we al snel om in al die goedbedoelde groene postzegels. Trouwens waar de één graag groen ziet, ziet de ander liever parkeerplaatsen. Vorige week kwam ik iemand tegen die zonder schaamte verkondigde dat het toppunt van schoonheid voor hem een totaal Oranje straat was en hij dacht serieus dat iedereen er diep in zijn hart zo over dacht.

Hieronder dan een foto van ons Postzegelparkje en oordeel nu zelf: is het geen verrijking van de openbare ruimte en wordt een mens hier niet intens gelukkig van?

Noord/Zuid

In het kader van De Bouw Maakt Het was het vandaag Open Dag bij de Noord/Zuidlijn. U weet wel; dat miljoenen verslindende project dat van Amsterdam nog tot minstens 2015 één grote bouwput maakt. Om nu eens zelf te zien wat er nu precies rond het CS en onder de grond gebeurt en waarom dit allemaal zo lang moet duren besloten we daarom hoogstpersoonlijk naar de open dag te gaan om ons daar te laten informeren. Wat we kregen te zien was nogal indrukwekkend; oké het is inderdaad niet goedkoop en het duurt allemaal te lang maar dan hebben we straks ook wel wat.

Het eerste dat opviel is dat alles aan het project gigantisch is. Niet alleen de kosten (inmiddels begroot op 2 mld Euro), maar ook de apparatuur, boormachines, bouwputten, damwanden en noem maar op. Onder het CS wordt momenteel hard gewerkt aan een sleuf van 60 meter diep waarin de buizen van de metro moeten komen te liggen terwijl de treinen bovengronds gewoon doorrijden. Volgende maand begint het boren van de tunnel tussen CS en Rokin. Probleem zijn de vele houten palen en restanten van oude kademuren die in grote getalen in de Amsterdamse grond liggen. Hoe irritant de bouw van de lijn ook is, volgens onze bevlogen gids worden ondergronds wonderen verricht en geniale constructies en oplossingen bedacht. Ons bezoek concentreerde zich voornamelijk rond de ontwikkeling van het stationseiland omdat we nu eenmaal op CS rondliepen. Met name de ontwikkeling aan de IJ-zijde spreekt tot de verbeelding. Daar komt het nieuwe busstation dat zal worden overkapt met een gigantische koepel van koud gebogen glas; 360 meter lang en 22 meter hoog, compleet met fietspad en Kiss & Ride strook. Een bezoekje aan het informatiecentrum bij het CS is zeker de moeite waard. Daar is een permanente tentoonstelling met verhelderende en mooi uitgevoerde maquettes van het hele plan.

Na twee uur vol bouwtermen en supperlatieven hielden we het voor gezien en namen de pont naar de overkant om op het terras van de Y-kantine in het zonnetje alles nog eens op ons in te laten werken en te genieten van alles wat daar voorbij kwam.

Leatherheads (-)

Elke keer als ik tegenwoordig het hoofd van George Clooney zie verwacht ik dat hij me een kopje automatisch gezette koffie gaat aanbieden en bij Renée Zellweger heb ik steeds het idee dat ze in een soort camouflage-jurk rondloopt waarin ze bijna geheel tegen de achtergrond verdwijnt. Alleen een mond die er uitziet alsof hij net een halve citroen heeft leeggebeten blijft hinderlijk zichtbaar.

Die twee samen in één film voorspelt niet veel goeds. Leatherheads is een zogenaamde Screwball Comedy; een genre dat in de jaren dertig en veertig van de vorige eeuw heel populair was. Nu blijkt George daar een groot liefhebber van te zijn en als regisseur vond hij het dus blijkbaar nodig dit overleefde concept weer eens af te stoffen en zelf een film te maken geheel in de beste Screwball Comedy traditie. Screwball Comedy moet aan strakke regels voldoen om als zodanig bestempeld te kunnen worden. Zo moet er sprake zijn van twee tegengestelde hoofdrolspelers; een man en een vrouw waartussen het in het begin flink botst maar waarbij ook vanaf het begin duidelijk is dat ze elkaar zullen krijgen. Er wordt veel en vooral snel gepraat in scherpe dialoog maar het meest belangrijk is toch vooral dat de film een hoog Slapstick gehalte moet bezitten.

Het is George heel aardig gelukt om bovenstaande in een film te verwerken maar of de film ook een succes zal worden betwijfel ik. Een flinterdun verhaal en de één-dimensionale karakters konden niet echt boeien. Bij de zoveelste melige vechtscène ondersteund door ragtime muziek hielden we het voor gezien. Einde niet gehaald en nu zullen we dus ook nooit weten of die twee elkaar nu gekregen hebben...

El Orfanato ***

Een oud vrijstaand (wees)huis, een vermist kind, onzichtbare weeskinderen en eng uitziende personages die onaangekondigd langskomen. Als ik het zo opnoem lijkt El Orfanato te zijn gemaakt met het handboek horrorfilm in de hand. Toch is deze Spaanse weeshuis-horror-film anders. Subtieler dan de doorsnee horrorfilm wordt de spanning langzaam opgebouwd.

Laura (Belén Rueda) koopt het huis waar ze als (wees)meisje is opgegroeid met de bedoeling er zelf een tehuis voor kinderen te beginnen. Al snel nadat ze in het huis zijn ingetrokken begint haar zoontje Simon zich vreemd te gedragen. Hij praat met onzichtbare vriendjes en er zijn vreemde klopgeluiden. Op de dag van de feestelijke (en eng gefilmde) opening verdwijnt haar zoontje van de aardbodem. Een eindeloze zoektocht en de hulp van een angstaanjagend medium mogen niet baten; Simon blijft spoorloos. Uiteindelijk volgt er een originele ontknoping en blijken de meeste bovennatuurlijke verschijnselen best verklaarbaar. Een ontknoping waaraan je, als je niet oppast, zelfs een schuldgevoel overhoudt.

El Orfanato doet denken aan films als The Others en Dark Water en overtuigt op alle fronten; mooi verhaal, sterk geacteerd en niet teveel maar wel heftige schrikmomenten. Eindelijk eens een film waarin op een natuurlijke manier wordt duidelijk gemaakt wat er nu precies gebeurd is zonder al te veel kunstgrepen of overduidelijke aanwijzingen van de regisseur. De Spaanse debuterende regisseur Juan Antonio Bayona neemt zijn publiek serieus en dat is iets wat ik kan waarderen.

Happy-Go-Lucky ***

De verwachtingen waren hoog gespannen voor deze film die in de recensies werd omschreven als een Feel Good movie van Mike Leigh (oa. Secrets and Lies en het abortusdrama Vera Drake). Happy-Go-Lucky gaat over een Londense basisschoolonderwijzeres die het niet al te breed heeft maar met haar onverwoestbare optimisme en humor vindt dat ze een geweldig leven heeft. De dertigjarige Single Pauline die door iedereen Poppy wordt genoemd heeft altijd een grap of lach paraat; niets kan haar raken, wat er ook gebeurt. Zelfs als haar fiets is gestolen gaat ze lachend te voet verder al mompelend dat ze het jammer vindt dat ze geen afscheid heeft kunnen nemen. Hoe inemend en met hoeveel expressie in haar gezicht Sally Hawkins de rol van Poppy ook neerzet, toch kreeg ik de regelmatig kriebels bij al dat optimisme en positiviteit.

Zoveel positiviteit en vrolijkheid; dat kan nooit lang goed gaan want scenarioschrijvers zijn dol op plotselinge wendingen en onheil. Ieder moment verwacht je een ernstige ziekte, ongeluk, of een onverwerkt verleden waardoor achter de façade van vrolijkheid eigenlijk een ongelukkig leven blijkt schuil te gaan. Wat dat betreft zet Mike Leigh je op het verkeerde been want er gebeurt uiteindelijk weinig tot niets. Er is nauwelijks een plot en de film kabbelt maar een beetje voort. In haar naïviteit botst Poppy regelmatig met haar omgeving en dit levert hilarische ontmoetingen en situaties op. Leukste is de wekelijkse ontmoeting met haar rij-instructeur Scotty (een briljante tragikomische rol van Eddie Marsan) die racistisch is en overal complottheoriën ziet.

Toch ging ik na een tijdje van de chaotische en immer in schreeuwende kleuren uitgedoste Poppy houden. Happy-Go-Lucky is geen Feel Good Movie. Net als Poppy neem je de film zoals hij is en gun je iedereen zijn ruimte. Gewoon genieten van de vele ontmoetingen en het innemende spel van de vele personages die voorbijkomen.

Hoera

Op elk blog kom je ze tegen in alle soorten en maten: mijlpalen. De 100-ste posting, de 1.000-ste bezoeker, een record aantal page-views; elk rond getal is reden tot een bescheiden virtueel feestje of juist een schaamteloze orgie van zelfbevlekking. Nu is die fascinatie voor ronde getallen niet zo vreemd en van alle tijden. Een 25 jarig huwelijk gaat zelden ongemerkt voorbij en een 30-, 40- of 50ste verjaardag wordt ook anders gevierd dan een "gewoon" tussenjaartje. De beursindex kan maandenlang tegen de 500 puntengrens aanhikken en is deze eenmaal genomen dan moeiteloos en zonder verdere aanleiding vrolijk doorstijgen.

Wat te denken van de moeder aller ronde getallen: het jaar 2000 ofwel de millenniumwisseling. Maandenlang werden we bestookt met aanstormende catastrofes van apocalyptische omvang; van millenniumbug die kerncentrales op hol zouden laten slaan tot de komst van Planet X. Jammer voor alle doemdenkers maar de start van het jaar 2000 was helemaal niet het moment van de millenniumwisseling. 2000 was namelijk het laatste jaar van het 2e millennium. Begrijpelijk was het wel om de start van het jaar 2000 aan te grijpen als de overgang naar een volgend millennium. Al duizend jaar keken we immers aan tegen jaartallen die met een 1 begonnen. Het moment dat dit wisselde naar een 2 moest dan ook wel iets bijzonder zijn. Bijzonder was het wel maar helaas was het niet het begin van het derde millennium en dus ook niet de overgang naar de volgende eeuw. Het derde millennium begon namelijk pas op 1 januari 2001 omdat onze jaartelling nu eenmaal met het jaar één begonnen is en er nooit een jaar nul heeft bestaan (dat is alleen een moment). De echte millenniumwisseling vond dan ook plaats in de nacht van 31 december 2000 op 1 januari 2001 en voorafgaand daaraan was er ineens van geen enkel doemscenario meer sprake. Aftellen; het blijft een lastige kwestie omdat we jaartelling vaak verwarren met verjaardagstelling en dat gaat nu eenmaal wezenlijk anders. Als iemand zegt: "Ik ben 30" bedoelt hij dat hij er dertig jaar heeft opzitten en aan zijn 31ste jaar bezig is.

Hiermee zijn we dan bij de link naar dit blog en mijn eigen mijlpaal. Vandaag viert het blog namelijk haar eerste verjaardag. 12 mei 2007 zette ik het eerste stukje onder de titel Introductie op dit blog. Intussen zijn we één jaar, 118 postings en 2.945 unieke bezoekers verder.

Visite

Alle gevoel voor verhouding vervliegt als je dit voor je ramen voorbij ziet schuiven. Met 12 dekken, plaats voor 2.500 passagiers en een lengte van 293 meter is de Jewel of the Seas het grootste cruiseschip dat Amsterdam dit seizoen aandoet. Ook al lijkt het me niks zo'n cruise, toch zou ik wel eens op het schip rond willen kijken en moet de organisatie en vooral de voorraden ongekend zijn.


Regelmatig schuift ze voor mijn ramen langs en steeds weer vind ik het een mooi schip.

Bij Nader Inzien *****

Afgelopen donderdag is de schrijver J.J. Voskuil begraven op de begraafplaats Oud Eik en Duinen in Den Haag. Mijn kennismaking met het werk van Voskuil was de prachtige TV serie Bij Nader Inzien gemaakt door Franz Weisz en uitgezonden door de VPRO in 1991. De serie leverde drie Gouden Kalveren op. Het is alsof Franz Weisz met de serie de begrafenis van Voskuil ensceneerde. De serie begint namelijk (anders dan in het boek) met de 6 vrienden die elkaar na 40 jaar weer ontmoeten op de begrafenis van de zevende vriend die zelfmoord heeft gepleegd (Voskuil verkoos zijn eigen dood dmv euthanasie) en die als schrijver hun vriendschap van vlak na de oorlog in een roman heeft vastgelegd. Na de serie las ik het boek en dat heeft toen diepe indruk op mij gemaakt. Nu leveren recent overleden bekende mensen altijd goede kijkcijfers, dus is de kans groot dat de VPRO de serie gaat herhalen. Mocht dat zo zijn dan raad ik je aan te kijken en vooral te blijven kijken.

Jaren geleden heb ik voor een literair forum een stuk samengesteld ter promotie van het boek Bij Nader Inzien. Het bestaat uit citaten uit het boek, beschrijvingen die ik op internet gevonden had en eigen beschrijvingen. Eigenlijk hoort het helemaal niet op een blog thuis omdat het veel te lang en gedetailleerd is maar ik kan het toch niet laten. Voor de liefhebbers dus. Voor alle anderen; gewoon overslaan, je mist niks.

Bij nader inzien

Een Mieterse roman.

In 1963 kwam de debuutroman van J.J. Voskuil uit; genaamd "Bij Nader Inzien". Het is het verhaal van 7 jonge mensen die, in september 1946, naar Amsterdam komen om aan hun studie Nederlands te beginnen. Het verhaal begint als Maarten Koning, Paul Dehoes, Flap Hupperts, Klaas de Ruiter, Hans Gerretsen, David Grobben en later Henriëtte Fagel in Amsterdam aankomen om hun kamers te betrekken. Via de colleges leren ze elkaar kennen en er ontstaat er een hechte vriendschap.

Het boek is twaalfhonderd pagina’s dik en ogenschijnlijk lijkt er niets wezenlijks te gebeuren, er is geen duidelijk plot en er zijn ook geen dramatische gebeurtenissen met onverwachte wendingen. Toch is het boek boeiend van begin tot eind. Eenmaal begonnen raakte ik er compleet aan verslaafd. Voskuil omschrijft uiterst gedetailleerd, kleine dagelijkse voorvallen en geeft een nauwgezette registratie van het uiterlijk gedrag van de hoofdpersonen. De sfeerbeschrijvingen van het naoorlogse Amsterdam en het studentenleven zijn even schilderachtig als een oude meester. Ook al lijkt er niets te gebeuren, de kracht van het boek zit hem in de langzame, haast onmerkbare, verandering van de karakters van de hoofdpersonen en hun relaties tot elkaar. Het is het verhaal van het verval van een vriendschap.

De hoofdpersoon is Maarten Koning. Als Maarten naar Amsterdam verhuist heeft hij hoge verwachtingen van het leven, zijn studie en van de vriendschappen maar wat hij uiteindelijk krijgt is teleurstelling. De vriendschap tussen Maarten Koning en Paul Dehoes staat in het boek centraal. Zij zijn elkaars tegenpolen en blijven gedurende het hele boek elkaar aantrekken en afstoten. Maarten vertrouwt zijn vrienden volkomen en verwacht van hen hetzelfde. Samen met zijn vrienden wil hij strijden tegen de verburgerlijking. Hij wil voorkomen dat ze "arriveren" en compromissen sluiten met de maatschappij. Hij eist van zichzelf en van zijn vrienden dat ze staan voor wat ze zeggen en schrijven. Toch beseft hij zeer goed dat ook hij gewoon meedoet en na zijn studie gewoon leraar zal worden. Wanneer in de loop van het verhaal één voor één al zijn vrienden leraar worden of wetenschappelijk werk gaan verrichten, voelt Maarten zich verraden.

Maarten mag dan de hoofdpersoon zijn, Paul de Hoes is duidelijk de centrale figuur in de vriendenkring. Hij zoekt altijd de confrontatie en steekt zijn mening nooit onder stoelen of banken. Zijn eis tot "beweeglijkheid" dwingt vriend en vijand voortdurend verantwoording af te leggen van hun standpunten inzake het maatschappelijk leven, de liefde, de literatuur, de politiek en vele zaken meer. Hij gelooft in zijn eigen superioriteit, is welbelezen en welbespraakt. Hij discussieert graag en veel over de meest uiteenlopende theorieën. Eén daarvan is de Grote-Ene-theorie en gaat over de vraag of de ideale vrouw bestaat en of je daar dan naar moet zoeken. Hij beweert dat als je in de praktijk genoegen neemt met tachtig procent, je wel bewust blijft dat het de honderd procent niet is, tenslotte accepteer je daarom eenzaamheid, met de mogelijkheid dat je daardoor de honderd procent weer bereikt. Voor Maarten is het eerder essentieel dat je op de roos mikt, niet dat je hem raakt.

Verreweg de meest intrigerende en zeker de geheimzinnigste figuur in het boek is de autistisch zwijgzame, hyperintelligente en overgevoelige Henriëtte, die met zelfmoordplannen rondloopt en in het geheim gedichten schrijft. Zowel Paul als Maarten worden door haar gefascineerd en dingen als rivalen om haar intellectuele gunst. Aan wie van hen ze de voorkeur geeft, blijft tot het laatst onbeslist. De eerste kennismaking met Henriëtte is op Donderdag 28 oktober 1948. Maarten zit in de collegezaal wanneer hem tussen de mensen een meisje opvalt, een eerstejaars in zijn eigen vak. Ze kan geen plaats vinden en wordt opzij geduwd door de andere studenten die binnen komen. Ze blijft bewegingloos staan, midden in het gedrang. Wanneer alle plaatsen in het amfitheater bezet zijn staat ze nog net zo, tot een jongen haar zijn plaats aanbied; zonder hem te bedanken gaat ze zitten. Maarten is door haar geïntrigeerd en vraagt Hettie haar uit te nodigen voor een samenkomst in huize David. Henriëtte is vanaf dat moment onderdeel van de vriendenkring.

Haar meest opvallende karaktertrek is haar zwijgzaamheid. Zelf zegt ze hierover: "Tot vier jaar heb ik niets gezegd. Toen praatte ik meteen goed." Gaandeweg het boek werd ik nogal verliefd op Henriëtte. Hoewel je haar, door haar introvertheid en zwijgzaamheid nooit echt goed leert kennen. In de regel komt ze niet verder dan een hoofdknikje, een spastische beweging met haar hoofd, een vage beweging van haar hand of het fronsen van haar wenkbrauwen. Zelfs in brieven is het moeilijk voor haar om duidelijk te zeggen wat ze bedoelt. Juist deze mysterieuze en intelligente eigenschappen doen een enorme diepgang vermoeden en maken haar zo aantrekkelijk.

Het voert te ver om alle vrienden te beschrijven maar ieder heeft een rol en plaats in de vriendschap en ieder draagt op zijn eigen manier bij aan het verval. Het boek speelt in een tijd dat er nog geen televisie, popmuziek, video of Internet bestond. De vrienden moesten het doen met een radio, een grammofoon en soms een bioscoopfilm. Er wordt geschreven in en voorgelezen uit dagboeken, verhalen en gedichten worden geschreven, verhalen worden voorgelezen, gediscussieerd over diverse literaire en maatschappelijke onderwerpen, en dat allemaal onder het genot van liters wijn en jenever en een ontelbare hoeveelheid shagjes. Het is de sfeer en de discussies die mij doen verlangen naar die tijd met vrienden, studie, studentenkamers, drank en vrouwen. De oorlog achter je en de toekomst, met grenzeloze ambitie en mogelijkheden, voor je. Dat is het gevoel dat ik krijg bij het lezen van dit boek, het is een verhaal van hoop, mogelijkheden en toekomst en de onvermijdelijke desillusie wanneer duidelijk wordt dat dit alles nooit zal uitkomen.

In het begin had de vriendengroep een gemeenschappelijke vijand, namelijk de maatschappij en de verburgerlijking. In de loop van het verhaal vinden de vrienden een partner, verloven zich, gaan trouwen, krijgen kinderen, emigreren of vinden een baan in het onderwijs of in de wetenschap en de vriendschap valt langzaam uit elkaar. De vriendschap tussen Maarten en Paul houdt het langst stand, maar is uiteindelijk ook niet bestand tegen de tijd. In het slot van het boek gaan Maarten en Paul samen naar een feest. Als ze naar het feest lopen zegt Paul dat hij het niet leuk vindt om er naar toe te gaan. Het eindigt ermee dat hij zich volledig invoegt in het feest. Paul kiest voor de anderen en laat Maarten op het feest zitten.

Maarten dacht indertijd: "we blijven met ons zevenen bij elkaar, we zorgen wel dat we aan geld komen, we slaan ons door het leven heen met ons zevenen". Maar de één na de ander viel af. Maarten is de enige die de vriendschap serieus heeft genomen en hij komt die avond tot het inzicht dat, Bij Nader Inzien, vriendschap niets betekent.

5 mei

5 mei; Bevrijdingsdag. Het is een mooi instituut en de gedachte erachter nog steeds actueel. Ook nieuwe generaties moeten immers weten tot welke gruwelen intolerantie kan leiden en dat onze vrijheid niet vanzelfsprekend is. Maar toch heb ik er niet zoveel mee; met de symboliek bedoel ik, de gedachte erachter natuurlijk wel. Eerst is daar al die naargeestige dodenherdenking die vroeger eerder vragen opriep dan indruk maakte. "Stoppen de treinen dan met rijden, tijdens de twee minuten stilte?"of "En als je nu in de ambulance ligt met een hartaanval, stopt die dan ook twee minuten?". Kinderfantasie blijft nu eenmaal praktisch en kent weinig grenzen en het zal mijn ouders soms tot wanhoop gedreven hebben.

Maar goed, terwijl de stoepen in de nasleep van Koninginnedag nog volop beplakt zijn met de letters "BEZET" gaan toch elk jaar de vlaggen weer uit op 5 mei. De laatste jaren staat 5 mei, bij mij vooral in het teken van het Bevrijdingsconcert aan de Amstel. Elk jaar heeft de sloep Oeverloos een prominente plekt achter het podium als decor voor een feestelijk concert in een sprookjesachtige ambiance. Dit jaar zal ik er niet bij zijn vanwege een voorjaarsweekje Italië maar vorig jaar konden we Beatrix in het langsvaren bijna een hand geven. Het zal wel aan de tijd van het jaar liggen maar al die oude swingende nummers en het traditionele We'll Meet Again bij het vertrek van Bea stemmen eerder weemoedig en melancholiek dan vrolijk. Het verstrijken van de tijd voelt soms als een refrein van vergankelijkheid. Steeds op reis door het leven worden we nu eenmaal, of we willen of niet beïnvloed door de keuzes die we maken en de mensen die we ontmoeten en weer uit het oog verliezen maar die een onuitwisbare indruk achterlaten... Happy Birthday.

La Graine et le Mulet ***

Franstalige film van de hier onbekende Tunesische filmmaker Abdel kechiche over een Algarijnse immigrantenfamilie die in Zuid Frankrijk een bestaan heeft opgebouwd. La Graine et le Mulet is een mengeling van soap, humor, sociaal drama, familie-epos, racisme en integratieproblematiek; niet echt te plaatsen dus. Je moet je echt door de eerste scènes heenworstelen want de film begint met een familie-etentje dat eindeloos voortduurt terwijl er aan de conversatie geen touw is vast te knopen. Het schreeuwerige geklets met meest volle mond wekt al snel irritatie op. Ben je hier eenmaal doorheen dan ontvouwt zich een prachtige film die niet een éénduidig verhaal vertelt maar waarbij je als toeschouwer onderdeel van de familie wordt.

Slimane werkt 35 jaar voor de plaatselijk scheepswerf als hij te horen krijgt dat hij ontslagen zal worden. De zwijgzame vader van het grote gezin laat het gelaten over zich heenkomen en van zijn vertrekpremie koopt hij een oude en vervallen boot om zijn droom te verwezelijken: een drijvend CousCous restaurant beginnen. Zijn ex-vrouw kan fabelachtige CousCous maken, maar van haar en zijn kinderen krijgt hij weinig hulp. Alleen de dochter van zijn nieuwe vriendin gelooft in zijn plan en steunt hem onvoorwaardelijk in de strijd tegen bureaucratische ambtenaren en onwillige financiers voor wie de vele regels en wetten een welkom excuus lijken om hun onderhuids racisme te verbergen. Om de blanke elite te overtuigen besluiten Slimane en zijn stiefdochter Rym tot een gewaagd plan.

De rol van Rym wordt gespeeld door de aantrekkelijke Hafsia Herzi. Met haar doortastende optreden, innemende spel en dikke sensuele buik trekt ze de hele film naar zich toe. Voor haar rol is ze dan ook terecht overladen met prijzen (oa beste actrice op het Filmfestival van Venetië). La Graine en le Mulet vraagt geduld en uithoudingsvermogen van de kijker. Maar wie de moeite neemt en door het trage tempo, de eindeloze discussies en pannen vol CousCous heenkijkt ziet een wonderschone film.

Taken *

Actiethriller van Pierre Morel, waarin voormalig geheim agent Bryan (Liam Neeson) al zijn ervaring en ongeoorloofde middelen aan moet wenden om zijn door Oost-Europese gangsters (gespecialiseerd in vrouwenhandel en prostitutie) ontvoerde dochter terug te halen. De Amerikaanse Bryan richt daarbij in zijn eentje een ware ravage aan in Parijs, laat een spoor van lijken achter en niets of niemand kan hem stoppen. Voor Bryan dé mogelijkheid om zijn jarenlang verwaarloosde vaderrol in één keer goed te maken en tegelijkertijd indruk te maken op zijn ex-echtgenoot.

Op zoek naar zijn dochter komen we van alles tegen; van gedrogeerde hoeren tot zware gangsters en corrupte politici. Uiteindelijk is Bryan net op tijd om te voorkomen dat de bovenste baas van de criminele organisatie (een Arabische sjeik) zich aan zijn maagdelijke dochter vergrijpt en volgt de emotionele hereniging tussen vader en dochter.

Famke Janssen als ex-echtgenoot komt er wat bekaaid af en speelt niet al te best. Vierkante dialogen, ééndimensionale karakters en een stoffig en voorspelbaar plot doen Taken geen goed. Hou je van actie (en een even grappige als pijnvolle martelscène) dan heb je gegarandeerd een topavond.

Koninklijk

Gisteren was mijn laatste dag bij Engineering & Maintenance en ook al zou ik nog zo graag klimaat-neutraal door het leven gaan; van vliegtuigen krijg ik nooit genoeg. Na de lunch een rondje door de hangar blijft leuk en is toch anders dan de gemiddelde kantoorbaan.

Amy

I told you I was trouble

Zelf dacht ik al die tijd te maken te hebben met een kunstmatig gelanceerd tienersterretje dat lijdt aan een ziekelijke behoefte aan aandacht. Met een kapsel als een suikerspin en meer tatoes dan een gepensioneerde zeeman op de grote vaart, komt mevrouw voornamelijk in het nieuws als er weer eens een concert niet doorgaat omdat ze uitgeteld is door drank en/of drugs. Zo weinig mogelijk aandacht aan schenken was mijn gevoel.

Tot ik gisteravond bij iemand op visite was en daar op TV het concert zag dat Amy Winehouse in maart 2007 in het Shepherds Bush Empire in Londen gaf. Al bij het eerste nummer was ik om. Wat een stem, wat een goede nummers en wat een talent. Ineens begrijp ik alle ophef en aandacht als deze Engel van de Goot weer eens halverwege een concert niet verder kan of wil. Nu snap ik dat je hiervoor in de rij gaat staan; ook al krijg je maar drie nummers voorgeschoteld, dan nog is het de moeite waard. Vanmorgen dan ook meteen alle nummers van haar albums "Frank" en "Back to Black" van Limewire gedownload en op mijn i-Pod gezet. Het sterke aan deze 24-jarige zangeres is dat je steeds het gevoel hebt dat ze over haar eigen leven zingt. De over het algemeen zelfgeschreven nummers moeten wel heel dicht bij haar staan en ondanks haar jonge leeftijd past haar doorleefde stem perfect bij het wilde leven dat ze ongetwijfeld leidt.

Het heeft iets intrigerends als iemand zo onverschillig met zo'n groot talent omgaat. Keer op keer kunnen zulke mensen je zwaar teleurstellen of razend maken, tot het moment dat ze gaan zingen en je alle ellende op slag weer vergeten bent. Amy moet helemaal niet in "Rehab" maar vooral doorgaan zoals ze nu doet. Nog één of twee geweldige CD's, dan een overdosis (of iets anders fataals) en Amy is waarschijnlijk even legendarisch als Janis Joplin en Joni Mitchel samen. Tot die tijd wens ik haar de beste tekst- en songwriters van deze wereld. Volgens mij moet het beste Winehouse-album nog komen.

Into the Wild ****

Eerst was daar (voor mij) het boek Into Thin Air van Jon Krakauer. Een adembenemend boek over de desastreuze beklimming van de Mt Everest in het seizoen 1996 (een stuk of 8 doden). Eenmaal in het boek begonnen was er geen houden meer aan en las ik het in één keer uit. Daarna was daar het boek Into the Wild, eveneens geschreven door Krakauer. Ik kreeg het van iemand als leesvoer voor een trans-Atlantische vlucht en las ook dat in één vlucht uit. Helaas was ik het daarna ook meteen weer kwijt want ik liet het boek bij de overstap in Parijs in het vliegtuig liggen. Nu is daar dan de film van regisseur Sean Penn en ook die is meer dan de moeite waard.

Into the Wild is gebaseerd op het waargebeurde verhaal van Chris McCandless (Emile Hirsch). Een rijkelui's zoontje dat besluit na zijn examen niet verder te willen studeren maar al zijn bezittingen op te geven, met zijn familie te breken en voor twee jaar de wildernis in te trekken. De film begint waar de reis van Chris eindigt; in een verlaten bus ergens in Alaska. Via flashbacks laat de film zien hoe Chris daar terecht is gekomen en welke ontmoetingen hij onderweg heeft gehad. Ontmoetingen die hem stuk voor stuk iets opleveren en bijbrengen ook al moet de super-zelfverzekerde Chris met zijn eigenzinnige kijk op het leven daar in eerste instantie niets van weten. Op zoek naar zichzelf en naar de essentie van het bestaan wil Chris de confrontatie met de wildernis aangaan en kiest daarvoor het ruige Alaska. Alles op locatie gefilmd en de beelden zijn dan ook spectaculair mooi (vooral de bus is prachtig; helemaal zoals in het boek beschreven). De opnames zijn soms zo mooi dat je je gaandeweg afvraagt waarom je in godsnaam nog hier bent terwijl er zoveel te ontdekken valt. Dat moet Chris ook gedacht hebben toen hij besloot te vertrekken maar wat begint als een avontuurlijke raodmovie ontpopt zich langzaam tot ontroerend drama. De natuur blijkt mooi in haar eenvoud maar bikkelhard om in te overleven en de romantiek van de vrijheid maakt langzaam plaats voor onvoorstelbare eenzaamheid, leegte en angst.

Emile Hirsch zet een geloofwaardige Chris neer maar op de één of andere manier zag ik steeds Leonardo di Caprio voor me in deze rol. Misschien lijken de twee gewoon wel een beetje op elkaar. De bijrollen zijn ook prima gecast met in het bijzonder Hal Halbrook die, als eenzame en enigszins uitgebluste oorlogsveteraan weer opleeft door de levenslust van Chris, terecht een Oscar nominatie ontving. Speciale vermelding voor de filmmuziek van Eddie Vedder (Pearl Jam); past helemaal bij de film en sleurt je mee het verhaal in. Het is geen korte film en ook al zitten er wat kleffe momenten in, hij boeide van begin tot eind. Klik hier voor de trailer.

Quote: The sea's only gifts are harsh blows, and occasionally the chance to feel strong. Now I don't know much about the sea, but I do know that that's the way it is here. And I also know how important it is in life not necessarily to be strong but to feel strong. To measure yourself at least once. To find yourself at least once in the most ancient of human conditions. Facing the blind death stone alone, with nothing to help you but your hands and your own head.

Cassandra's Dream ****

Every Dream has it's Price

Vanwege haar schoonheid en omdat hij haar voor zichzelf wilde winnen schonk de God Apollo, de mooie Cassandra (dochter van koning Priamus van Troje) de gave der profetie. Cassandra echter wilde haar kuisheid bewaren en weigerde in te gaan op de avances van de geile Apollo. Uit woede zorgde, de in zijn ego gekwetste, Apollo er eigenhandig voor dat niemand de voorspellingen van de mooie Cassandra ooit zou geloven. Cassandra was daardoor gedoemd tot in lengte van dagen de meest bizarre rampspoed en groot onheil te voorspellen die door iedereen werd weggelachen maar die ook steevast uitkwam. Zo voorspelde ze de val van Troje en voorzag ze zowel haar eigen als Achamemnon's dood toen ze, na de Trojaanse oorlog als Achamemnon's oorlogstrofee, zijn paleis betrad om nog dezelfde dag, door dat beest dat vol valse liefde bijt, vermoord te worden onder het uitspreken van de woorden: "Oh, menselijke staat: in voorspoed kan een schaduw een leven doen keren, als tegenspoed hem treft, dan wist een vochtige spons zijn beeltenis in één veeg uit."

Het onafwendbare noodlot dat uiteindelijk door de centrale figuren zelf wordt voltrokken, is het thema in Woody Allen's nieuwste film Cassandra's Dream. Na Match Point (2005) en Scoop (2006) is Cassandra's Dream Allen's derde film op rij die zich in Londen afspeelt en gaat over twee Middle Class broers. De één, Terry (Colin Farrell) is een opportunistische gokker, de ander, Ian (Ewan Mcgregor) een handige ritselaar met zakelijke ambities die groter zijn dan zijn mogelijkheden. Beiden willen verder in het leven, het liefst zonder geploeter en gezwoeg. Op het moment dat beiden tot over hun oren in de problemen zitten biedt de komst van hun steenrijke oom Howard uitkomst. Oom Howard blijkt bereid de broers te helpen maar vraagt in ruil voor financiële hulp een onverwachte wederdienst van de broers. De zakenpartner van oom Howard is van partner veranderd in een bedreiging en moet uit de weg geruimd worden; moord dus. Na wat wikken en wegen gaan de broers er op in en plegen de moord. Niet erg realistisch allemaal maar wie hier doorheen kijkt ziet een Grieks drama in een modern jasje. De twijfel, wroeging en verantwoording na de moord achtervolgen met name Terry (de gokker) als moderne Furieën (wraakgodinnen).

Ik ben geen fan van Colin Farrell maar deze rol zet hij heel goed neer. Als gokker heeft hij weinig zicht op de realiteit, geen sterk karakter en onder druk vlucht hij in drank en pillen. Het verval neemt sluipend bezit van hem en ook al is de moord perfect en zonder getuigen uitgevoerd, de gevolgen zijn tragisch; precies zoals Cassandra het voorspeld zou hebben. Mooie bijrollen van de beide vriendinnen. Vooral de vriendin van Ian, gespeeld door Hayley Atwell is even mooi als Cassandra zelf geweest moet zijn en met haar lange donkere haren en onweerstaanbare lach zou ook ik er waarschijnlijk een moord voor over hebben om haar te behouden, ook al is ze (te) duur in het onderhoud.

Dunya & Desie ***

Echt wel, echt niet, echt wel...

Het klinkt misschien wat kinderachtig maar al heel lang ben ik een fan van Dunya & Desie. Ik ben dan ook helemaal in mijn nopjes met de film Dunya & Desie die dus gebaseerd is op de gelijknamige tv serie en waarvan ik met veel plezier heel wat afleveringen heb gezien. In de serie spelen Mariam Hassouni (Dunya) en Eva van de Wijdeven (Desie) twee tieners die in Amsterdam-Noord wonen. De twee zijn hartsvriendinnen en tegelijk zo verschillend als maar kan; Dunya is donker en Marokkaans, Desie blond en oer-Hollands. Puberproblematiek en cultuurverschillen leveren genoeg ingredienten voor een interessant scenario. In de serie was aan boeiende onderwerpen dan ook geen gebrek en het geheel werd ook nog eens opgeleukt door goede bijrollen van Christine van Straalen en Theo Maassen. De monologen van de intelligente Dunya met haar zachte monotone stem konden me soms tot tranen toe roeren.

In de film gaat het verhaal verder dan de straat waarin ze wonen en belanden de meiden in Marokko en ontstaat er een heuse roadmovie. De zoektocht naar de vader van Desie blijkt voornamelijk een zoektocht naar zichzelf of zoals Dunya het zegt: "Desie is op zoek naar zichzelf en ik ben ervoor op de vlucht". Als je er niet teveel van verwacht is de film heel aardig met behoorlijk wat humor (vooral van Theo Maassen). Cultuurverschillen en integratie zijn belangrijke elementen maar vieren niet de boventoon. Dunya & Desie straalt vooral vrolijkheid en openheid uit zonder oppervlakkig te worden.

De film was geselecteerd voor het filmfestival van Berlijn alwaar hij werd vertoond in het onderdeel "Generation 14 plus", een programma voor jongerenfilms. De film is intussen verkocht aan Japan, Zweden, Noorwegen en Duitsland. De 22 jarige Maryam Hassouni ontving in 2006 een Emmy Award voor haar hoofdrol in de TV-film Offers en ik verwacht dat we, met haar Brains en Looks (en acteertalent), de komende jaren nog veel van haar gaan horen en zien. Laat maar komen die prachtrollen.

The Other Boleyn Girl ****

Cultuur Weekend in Antwerpen. Het klonk veelbelovend maar viel dat even tegen. Het cultuur weekend dan, Antwerpen zelf is niks mis mee. De site beloofde een rijk aanbod van het beste dat Groot Antwerpen de komende zomer aan optredens en andere artistieke uitingen te bieden heeft. Het geheel werd gepresenteerd in het Provinciehuis in een zonnige setting dat gegarandeerd een zomers gevoel zou opleveren. Het Provinciehuis was echter dermate somber en donker dat je het gebouw eerder met een winterdepressie dan met een zomers gevoel weer verliet. Maar Antwerpen zelf had meer dan genoeg te bieden; warme wafels, ontelbare soorten biertjes, mooie pleinen, lekker eten en aangenaam en ter zake kundig gezelschap.

Uiteraard moest er ook een bioscoop van binnen bezichtigd worden. Het aanbod bleek groot maar met Scarlett Johansson en Natalie Portman in één film viel de keus al snel op The Other Boleyn Girl. Als je van drama, kostuums, intriges en goed acteerwerk houdt rest je nog maar één ding: kijken! De film stipt de historische feiten aan maar gaat daar verder niet al te veel op in. Centraal staan de zusjes Boleyn: Anne en Mary, die onder aansporingen van hun vader en oom een plaats aan het hof van Hendrik de Achtste trachten te bemachtigen. Iets wat de mooie zusjes erg goed af gaat want ze belanden allebei in het Koningklijke bed. Maar waar lust, liefde en macht regeren verdwijnt al snel de vriendschap en zusterband. Zoals bekend schopt Anne het tot tweede vrouw van Hendrik en koningin van Engeland om uiteindelijk op een schavot onthoofd te worden omdat ze niet in staat is een mannelijke opvolger te produceren.

Na het zien van de film snak je naar de historische feiten. Heeft Mary echt bestaan en wat was haar rol? Heeft Hendrik de Achtste echt met de Paus en Katholieke kerk gebroken vanwege een vrouw? Dat soort vragen. Prachtige en boeiende film met een sterk acterende Natalie Portman als de doortrapte en berekenende Anne. Met elke film wordt ze beter (en mooier) en wat mij betreft is het wachten op de rol die haar een Oscar gaat opleveren. Maar misschien ben ik een beetje bevooroordeeld want ik ben bij voorbaat al onder de indruk van de looks van mevrouw Portman. Toch vond ik Eric Bana (Hendrik) en Scarlett Johansson (Mary) minder indrukwekkend.

Maffe Marathon

Na een tip van Lillian heb ik er ook aan moeten geloven: De Maffe Marathon van de Bijenkorf. In eerste instantie klonk het allemaal nogal ingewikkeld, zeker voor mijn beperkte intelligentie. Maar toen ik het systeem eenmaal door had zag ik ook onmiddellijk de voordelen. Slim in elkaar gezet en... het werkt. In ieder geval bij mij want ik was in no time bezig met zo efficiënt mogelijk te kopen om uiteindelijk die maximale bonus te kunnen scoren.

Dag één: Best ingewikkeld want als kersverse Bijenkorfkaarthouder moet je direct al afwegen of het nu verstandig is het duurste voor de laatste dag te bewaren (maximaal bonusvoordeel) of juist nu te kopen en de 10% welkoms-korting te incasseren. Uiteindelijke conclusie: koop gewoon iets duurs op zowel de eerste als de laatste dag. Resultaat; maximaal voordeel.

De Buit: een eettafel op dag één (levertijd 10 weken!). Een onnodige maar uiterst hippe kruimeldief (levertijd drie weken!) op dag twee en gisteren (als eindsprint) een espresso/cappuccino apparaat. Geen Senseo of Nespresso maar een degelijk RVS Zwitsers ontwerp. Dat blijkt nog geen sinecure om daar een behoorlijk bakje koffie uit te halen. Niks makkelijk doseerbare Pads in diverse smaakjes. Een drukregelaar met opwelfunctie en stoompijp (je moet de melk lezen?) moeten onder een druk van 15 Bar bij de juiste dosering én het juiste gebruik een hemelse cappuccino opleveren. Ik heb hem nog niet kunnen produceren, die hemelse cappuccino maar ik voel gewoon dat er iets moois aan gaat komen de komende dagen/weken/maanden. Wat er ook gebeurt, hij is in ieder geval mooi om naar te kijken; mijn Solis Design Espressomachine. Geadviseerd werd om er ook nog een bonen-maler bij te nemen. Ja het is goed; ik die zo gewend is aan automaat- en poederkoffie dat ik dat eigenlijk het lekkerst vind zal dát verschil moeten proeven?


De Bonus: Resultaat van dit alles is dat ik morgen voor € 150,-- mag aanschaffen zonder te hoeven betalen. Als ik tenminste alles goed heb begrepen en goed heb gerekend want het blijft best ingewikkeld, die Maffe Marathon. Geen idee wat ik ga kiezen maar iets zegt me dat het beter is er zo vroeg mogelijk bij te zijn.

Vantage Point **

8 Strangers, 8 Point of Views, 1 Truth

Volgens mij wordt het de nieuwe trend in film maken deze zomer; "Herhalings-film" noem ik het maar even. Dezelfde gebeurtenis of hetzelfde moment meerdere keren laten zien vanuit verschillende perspectieven of personen. Before the Devil Knows You're Dead was op deze manier opgebouwd en Vantage Point overtreft dit nog eens.

Salamanca, Spanje; op de dag dat een wereldwijd verdrag tegen terrorisme wordt ondertekend. De Amerikaanse president is ook aanwezig om een toespraak te houden en is nog niet koud begonnen of hij wordt voor de ogen van tientallen camera's en duizenden toeschouwers neergeschoten. Dat moment en het voorafgaande halfuur wordt in Vantage Point minstens nog eens vijf maal herhaald, telkens door de ogen van één van de betrokkenen en gaandeweg kom je steeds dichter bij het complot en de slachtoffers. De uitwerking is redelijk origineel maar na drie keer heb je het wel gezien. Het verhaal begint vrij strak maar gaandeweg stapelen de onwaarschijnlijkheden zich op en wordt het zelfs lachwekkend met uiteindelijk een typisch Amerikaans goed einde. Alle slechte mensen worden gedood en de goede of onschuldige overleven op miraculeuze wijze. Kortom een film zoals de gemiddelde Amerikaan het leven waarschijnlijk graag ziet; goed wordt beloond en het kwade gestraft.

De massascènes zijn knap gefilmd maar de vele toevalligheden, een simpele achtervolgingsscène en mislukte emo-momenten maken van Vantage Point een doorsnee Amerikaanse achtiefilm en bij lange na geen Babel of Crash.

Before the Devil knows you're Dead ***

No one was supposed to get hurt

Eindelijk was er vanmiddag weer eens tijd voor een film.
Gekozen werd voor Before the Devil Knows you're Dead van regisseur Sidney Lumet. Lumet is met zijn 83 jaar en films als Dog Day Afternoon, 12 Angry Men en The Verdict niet de minste.

Ik ben al lang een fan van Phillip Seymour Hoffman (die terecht een Oscar ontving voor zijn rol als Capote in de gelijknamige film) en ook in deze film speelt hij de sterren van de hemel. Een feest om naar te kijken. Before the Devil... gaat over twee broers Andy (Hoffman) en Hank (Ethan Hawke) die uit geldnood de perfecte, geweld- en slachtofferloze misdaad plannen en plegen door de juwelierszaak van hun bejaarde ouders te overvallen. De overval gaat niet verkeerd; hij gaat spectaculair verkeerd en alles loopt anders dan ze zo zorgvuldig hadden voorbereid. Kleine fouten blijken grote gevolgen te hebben, de problemen stapelen zich op en uiteindelijk vallen er doden.

Ook al is de film soms wat langdradig, vervelen doet hij niet. Constant voel je de spanning van de beklemmende situatie waarin de broers zich bevinden. Het mooie lichaam van Marisa Tomei verveelt ook niet snel ook al heeft ze in de openingsscène het pafferige lijf van Semour Hoffman op haar rug. Op het eerste gezicht een eenvoudig verhaal maar door de niet chronologische vertelwijze waar dezelfde situatie steeds uit verschillende perspectieven wordt gefilmd blijft het spannend.

Before the Devil Knows you're Dead komt van een Iers spreekwoord dat ongeveer luidt: "Make sure you're in heaven before the Devil Knows you're Dead".
Hij had wat korter gemogen maar door het sterke acteren, spannende scenario en mooie camerawerk zeker de moeite waard.

Verhuizen

Oké, op verzoek dan een update.
Wat is er de afgelopen twee weken zoal gebeurd? De verhuizing is achter de rug. De emoties bij het verlaten van het Waterlooplein liepen hoog op; powerd by mijn hysterische huisbazin die, schuivend als pakijs, ineens het ene na het andere konijn (lees tegenvaller) uit haar hoed wist te toveren. De verhuizing zelf viel reuze mee. Die vijftien dozen met meest overbodige spullen waren in een wip overgebracht. Toch was op de één of andere manier de chaos na de verhuizing zo mogelijk nog groter dan ervoor. Inmiddels hebben de meeste spullen een plaatsje gevonden. De bank arriveerde vorige week maar van het bed is weinig meer vernomen sinds de melding van twee weken geleden dat het zich ergens in een magazijn in Duitsland(?) zou bevinden. De bank blijkt ondertussen zo goed te slapen dat ik eigenlijk helemaal geen bed meer wil.


In de week dat Wilders zijn film Fitna uitbrengt (één *), de zomertijd ingaat ("Sinds de zomertijd heb ik veel meer gras"; aldus een boer uit de Achterhoek), op Heathrow een bagage-berg van 28.000 koffers ontstaat (laatste nieuws is dat het complete vliegtuig dat de bende naar Milaan zou vliegen nu ook vermist is), Rita TON opricht (vanwaar die krukken?) betreed ik het tijdperk van digitale televisie, een afwasmachine en het stoomstrijkijzer. Tussendoor kwam er ook nog een nieuwe interim-opdracht aanwaaien; de laatste tijd lijkt het wel of alles vanzelf gaat. Wat er bij is ingeschoten is bioscoopbezoek. Film kijken zat er nauwelijks in. Als ik al ergens tijd voor had was ik te moe om me naar een bioscoop te slepen en zonder in slaap te vallen een film uit te zitten.

Pasen

Volgens de weersites wordt dit de koudste Pasen in veertig jaar. Dat geloof ik graag want terwijl ik dit typ vliegen de sneeuwvlokken langs mijn raam en ziet het IJ er ijzig en grauw uit. Pasen is traditioneel ook de jaarlijkse opening van het toeristen seizoen in Amsterdam. Busladingen toeristen heb ik verdwaast en gehuld in witgesneeuwde regenponcho´s van het fietspad moeten bellen. De Pasen valt vroeg dit jaar heb ik al vele malen horen verzuchten. Tja dat kan gebeuren bij een religieus feest dat gebaseerd is op de maankalender. Tijdens het eerste Concilie van Nicea in 325 is nu eenmaal vastgesteld dat Pasen valt op de eerste zondag na de eerste volle maan in de lente, dat wil dus zeggen de eerste volle maan op of na 21 maart: de lente equinox. Aangezien het gisteren (21 maart én Goede Vrijdag) volle maan was is dit dus één van de vroegst mogelijke Pasen. De Liturgische of Christelijke rituelen die aan Pasen verbonden zijn zeggen me weinig. Pasen is voor mij een puur lentefeest dat zijn oorsprong vindt ver voor het ontstaan van het Christendom. Pasen luidt de komst van het voorjaar in, het ontwaken van de natuur na een lange winter, nieuw leven en vruchtbaarheid gesymboliseerd door paaseieren en paasvuren (het verjagen van de demonen van de winter). In het Engels heet het niet voor niets Easter; in het oosten komt immers de zon op en verkondigt een nieuwe dag.

Traditiegetrouw worden we deze dagen ook overspoeld met Jezus films. Jezus geldt als een echte karakterrol in Hollywood. Toch doet deze rol over het algemeen weinig voor een acteurscarriere. Neem nu de bekendste Jezus aller tijden; Ted Neeley uit Jesus Christ Superstar. Na zijn rol als Jezus werd hij door het publiek zo vereenzelvigd met de Messias dat hij geen andere rollen meer kreeg. Ted restte niets anders dan tot in de eeuwigheid Jezus te spelen op Broadway. Van James Caviezel (JC) hebben we ook weinig meer vernomen na zijn rol als de bloedende Jesus in The Passion of the Christ.

Ook al heb ik niks met Pasen toch klinkt bij mij ieder jaar in de Paastijd Jesus Christ Superstar uit mijn boxen. Weliswaar niet de laffe film soundtrack met een kweelende Yvonne Elliman als Maria Magdalena maar een fantastische versie van een Londense opera. En het wonderschone Stabat Mater van Pergolesie mag ook niet ontbreken.

Zomerhitte **

De eerste film van Monique van der Ven naar een boek van Jan Wolkers; dat moet wel op sex uitdraaien en dat doet het dan ook. Niet zozeer sex als wel bloot. Nu is het echt niet onplezierig om Sophie Hilbrand naakt over het scherm te zien huppelen en het gaat haar ook vrij makkelijk af moet ik zeggen. Het verhaal speelt zich af op Texel en aangezien ik daar als Helders jongetje de meeste van mijn vakanties heb doorgebracht was dat erg leuk om te zien. Een fotograaf (Waldemar Torenstra en in real life het vriendje van Sophie) vertrekt naar Texel om daar de dood van zijn vriendin te verwerken. Daar ontmoet hij een knappe geschiedenisstudente (Sophie) en uiteraard worden de twee verliefd. Maar de mooie geschiedenisstudente blijkt er nogal foute vriendjes op na te houden. Daaromheen ontwikkelt zich een volkomen ongeloofwaardig en Over-The-Top verhaal dat maar niet spannend wil worden. Daarnaast is er weinig chemie tussen de hoofdrolspelers. In het echt mogen ze dan hevig verliefd zijn op het scherm komt het allemaal nogal gekunsteld over. De acteerprestaties vond ik ook nogal mager. Is er dan helemaal niets goeds over de film te melden? Jawel, mooie muziek, mooie (natuur) shots van het eiland en goede montage, Jeroen willems speelt erg goed en natuurlijk zijn daar de (helaas te weinig) typische Wolkeriaanse volzinnen; "Ze zijn zo schichtig als een maagd met puistjes" is echt genieten ook al komt het uit de mond van een suffe nep- boswachter. De masturbatiescène mag voor Sophie dan een hoogtepunt zijn, de zaal werd er niet echt opgewonden van.

Als je van Nederlandse film en/of van Sophie Hilbrand houdt zou ik zeker gaan kijken.

P.S. dit bericht is semi-automatisch gegenereerd; want half voortijdig en half op het werk geschreven.

Even geduld a.u.b....

UPC is op dit moment bezig de juiste verbindingen te leggen en de storingen op te lossen. Waarschijnlijk zijn ze nu heel hard aan het graven om ergens ter hoogte van de Silodam weer boven de grond te komen want ze zeggen er een paar dagen voor nodig te hebben. Tot die tijd ga ik weer eens ervaren hoe heerlijk het leven zonder internet is/was. Een goed boek, een gezellige televisiekwis en een kopje thee; wat een rust zal dat geven.

Hopelijk tot over een paar dagen.

Kicks voor Niks

Dat het stil is hier op het Blog wil niet zeggen dat er niets gebeurt. Integendeel, het is op vele fronten zo druk dat er geen tijd is om te Bloggen. Nu zou ik kunnen schrijven over de films die ik de afgelopen twee weken heb gezien maar die draaien nog geen van allen in de bioscoop dus dat voelt een beetje als een auto-puzzelrit organiseren op een autoloze zondag. Ik zou ook onzin kunnen schrijven over dingen die ik lekker vind zoals; het geluid van autobanden op een grindpad, het klokken bij het uitschenken van een volle fles rode wijn, het open knippen van een pak koffie, met je autoradio aan een tunnel uitkomen, bubbeltjes-plastic één voor één stukknijpen, de geur van vers gemaaid gras na een zomerse regenbui, je hand in een zak met noten of knikkers laten glijden; allemaal Kicks voor Niks. Een stukje in Smurfentaal over de in alle heftigheid woedende Smurfen-rage ben ik op elk Blog dat ik wel en niet volg al tegengekomen dus dat is ook niet bijster origineel en dat er vandaag een vals weeralarm was zal ook niemand ontgaan zijn.

Waar ik natuurlijk wel over zou moeten schrijven is de uitreiking van de Rembrandt Awards. Niet bijster actueel aangezien dat ook al weer twee dagen geleden is, maar het hoort hier eigenlijk wel. Het bestaan van die prijs was mij geheel onbekend en ik heb hem dan ook niet aan zien komen. Achteraf komt het op mij allemaal over als de meest overbodige filmprijs van dit land. Bovendien is het een publieksprijs en daar hou ik al helemaal niet van. Dat levert namelijk altijd een grootste gemene-deler als winnaar op; zo'n winnaar waar iederéén blij mee is. En dan zeggen de acteurs en filmmakers heel braaf dat een publieksprijs het mooist is om te winnen omdat je de film toch vooral voor het publiek maakt. Dat geloof je toch zeker zelf niet. Iedere acteur, kunstenaar of schrijver wil erkenning van een vakjury, niet van het publiek. Een groep hoogstaande en ter zake kundige mensen uit het vak die beoordelen dat jij of jouw werk beter is dan van je collega's en daarom een prijs verdient; daar doe je het voor. Maar goed, het geheel was een initiatief van René Mioch en die neem ik over het algemeen wel serieus. Nu is het de laatste tijd nogal stil rondom René en ik verdenk hem er dan ook ernstig van dat hij dit klusje aangenomen heeft om zichzelf weer eens in de spotlight te kunnen zetten. Dat je zulke belangrijke zaken niet aan het volk kunt overlaten bleek overduidelijk uit de uitslag. Alles is Liefde werd gekozen als Beste Film en Thomas Acda(!) als Beste Acteur. Goldie Hawn(?) was ook aanwezig/opgegraven en ontving zowaar een Ere Rembrandt voor haar hele filmische oevre...?! Nu is deze 62 jarige Private Benjamin volgens mij al jaren uitgerangeerd dus dit zal voor de Lionel Richie van de filmwereld een geweldige opsteker betekenen.

Zit Nederland en de filmwereld te wachten op een publieksprijs als de Rembrandt? Ik dacht het niet. Onze Gouden Kalveren zijn een prachtig instituut en hebben zowel Nationaal als Internationaal betekenis. Laten we dit vooral zo houden en niet gaan smijten met nietszeggende prutsbeeldjes.