Ireland

Ingehaald door de hectiek en actie rond Sail ben ik al weer bijna vergeten dat ik vorige week nog gewoon in Ierland zat. Nou ja zitten was er niet echt bij want er moest gewandeld worden en er werd gewandeld. Met dagtochten van 25 tot 30KM door meest bergachtig terrein met natte ondergrond was het nog aardig afzien. Gelukkig werd veel goed gemaakt door de goede B&B's en was er in de Pubs nooit gebrek aan Pints of Lager dan wel Guinness. Mijn voeten praten niet meer tegen me sinds ik terug ben maar het was al met al een indrukwekkende ervaring.

Mijn opzet om tijdens deze tocht nu eindelijk eens te ervaren of ik ooit in dit land zou kunnen en willen wonen is succesvol geweest. Succesvol in de zin van Operatie geslaagd, Patiënt overleden. Ik zie mezelf niet in een te stil dorpje met overal lelijke mensen om me heen elke morgen plakken bacon zo groot en taai als rubberbanden naar binnen werken met als enige afleiding 's avonds in mijn handgebreide trui van Ierse schapenwol naar de lokale Pub om daar luisterend naar muziek van de Dubliners samen met een aantal zwijgzame locals voor altijd Guinness te moeten drinken.

Opvallend

Vooruit dan: omdat het zo leuk is nog wat foto's van grappige, rare of opvallende "vaartuigen" en ander moois dat hier de afgelopen dagen langs kwam dobberen.

Sail Fail

Ondanks de (5!) enorme gele boeien die er liggen ter waarschuwing, vaart er tijdens Sail toch zo ongeveer iedere 15 minuten een bootje pontificaal op de strekdam die daar juist ligt om aanvaringen met ons gebouw te voorkomen. Meestal zijn de bootjes na enig wrikken, motoren of duwen weer los met niet meer schade dan een nat pak en een deuk in het ego van de eigenaar. Leuk vermaak voor bezoekers en bewoners.

Voor deze meneer liep het echter minder goed af. Ik hoop maar dat ze op de terugweg waren want dan hebben ze in ieder geval nog iets van Sail meegekregen. Jammer van zo'n mooi klassiek houten bootje. Soms staan de beste stuurlui blijkbaar wel aan wal.

Ook de waterpolitie moest er aan geloven. Onder de ogen van honderden toeschouwers je snelle Rib met zwaailicht op een strekdam varen en voorlopig niet meer los komen. Leg dat maar eens uit aan je collega's (die overigens verstandig genoeg waren zich niet te laten zien).

Sail 2010: de Kick Off

In bijna elke Funda advertentie voor Silodam-appartementen worden ze gebruikt: foto's van Sail 2005 met als wervende slogan: "Met Sail zit U eerste rang". Alsof je alleen daarom het aangebodene zou willen kopen. Nu wist ik wel dat het leuk was zo'n Sail-in-Parade maar zo leuk als afgelopen donderdag had ik niet verwacht. Daarom ook hier alvast de toekomstige verkoopfoto's.

Weg

De komende week ben ik weg. Weg om een aantal Ierse Pubs te bezoeken en persoonlijk eens te onderzoeken of de lokale Pub-cultuur nu echt zo bijzonder is als altijd beweerd wordt. Er was alleen niet bij verteld dat de te bezoeken Pubs met bijbehorende B&B's minimaal 25km uit elkaar liggen en dat er van Pub Plaats naar Pub Plaats gelopen moet worden. The Kerry Way; dat is Iers voor gewoon de Kenmare Rivier blijven volgen dan bereik ik vanzelf Caherdaniel en daarna een karrenspoor dat me via een oude boterroute weer terugvoert. Eindelijk kan ik al mijn Ultimate Survival TV-ervaring uit mijn favoriete Discovery Channel serie in praktijk brengen. Bear zal onder de indruk zijn...  Hoewel, laat ik maar eens beginnen met mijn wandelschoenen af te stoffen en ook al is er nog geen km gewandeld, vanavond zit ík in ieder geval aan de Guinness.

Gay Pride

Ondanks het gemopper dat het steeds meer een hetero aangelegeneid begint te worden en ondanks het regenachtige weer werd het gister toch weer een gezellig feestje in de Amsterdamse grachten met boten vol vrolijk uitgedoste homo's die laten zien waar ze voor staan. Ook al was dit de 15-de editie van de Canal Parade het blijft leuk om vanaf een brug met een biertje in de hand en keihard ABBA uit de boxen de stoet door de grachten te zien gaan. Aan originaliteit en enthousiasme was in ieder geval geen gebrek. Tevens was het een mooie gelegenheid om mijn nieuwe fotocamera uit te proberen.

Gezellig

Me and Orson Welles **

All's Fair in Love and Theater

Orson Welles was bij leven al een legende en fenomeen in één. Met films als Citizen Cane, Mac Beth en The Third Man drukte hij op jonge leeftijd al zijn stempel op de Amerikaans film en zette de standaard voor alle toekomstige films. Welles werd (in 1938) op slag wereldberoemd toen vanuit het Mercury Theatre, War of the Worlds als hoorspel werd uitgezonden. Zijn versie was echter zo realistisch dat half Amerika werkelijk geloofde dat wezens van Mars op aarde waren geland en dat New Jersey door de marsmannetjes werd aangevallen. In paniek renden mensen de straten op, snelwegen raakten verstopt door vluchtende gezinnen en het leger moest er aan te pas komen om de boel weer tot rust te brengen.

Een film over Orson Welles wekt dan ook op voorhand interesse. De titel Me and Orson Wells geeft aan dat Orson niet de hoofdpersoon is en dat maakt nog nieuwsgieriger. Me and Orson Wells speelt in 1937 (dus nog vóór het legendarische hoorspel) als de jonge Orson bezig is het toneelstuk Ceasar van Shakespeare op de planken te zetten. Richard Samuels is een jonge jongen die droomt van een toneelcarrière en met wat toeval een rol in het stuk krijgt. De film wordt vanuit het gezichtspunt van Richard verteld (vandaar de titel) en draait om zijn moeizame relatie met de charismatische Orson en daarnaast om de mooie secretaresse van Wells met wie Richard graag een relatie wil. De secretaresse wordt gespeeld door Claire Danes en ja, zij was de eigenlijke reden dat ik de film wilde zien. Het verhaal is verder niet zo interessant en de film is eigenlijk alleen boeiend als Christian McKay in beeld is. Hij zet een brilliante vertolking van Orson Wells op het toneel en geeft de film vaart en spanning. Alle andere scènes sukkelden mooi in beeld gebracht een beetje voort. Al met al een vermakelijke film die niet al te lang zal blijven hangen. (Trailer)

Inception ***

The Dream is Real

Twee zomers geleden liet ik de film The Dark Knight van Christopher Nolan aan me voorbijgaan. Dat bleek achteraf een levensgrote vergissing en leverde een trauma op waar ik tot op heden nóg last van heb. Ik heb me toen voorgenomen dat me dat geen tweede keer zou gebeuren en daarom zaten we vrijdagavond in Pathé Buitenhof voor wat momenteel doorgaat als dé film van deze zomer: Inception.

Natuurlijk is Inception (eveneens van Nolan) een film met grote Hollywood namen (Leonardo diCaprio), een mega-groot budget met een ongeloofwaardig verhaal en veel actie. Maar wees nu eerlijk; dit is toch eigenlijk precies waar film voor is uitgevonden. Het verhaal lijkt ingewikkeld maar als je een beetje oplet valt het wel mee. Bovendien worden de principes van het inbreken in andermans dromen stap voor stap uitgelegd zodat het voor iedereen te volgen blijft. Omdat Inception zich grotendeels in de droomwereld afspeelt en omdat in dromen nu eenmaal alles mogelijk is zijn de visuele mogelijkheden en speciale effecten onbegrensd. Inception stelde niet teleur; hele steden die zichzelf opvouwen, treinen die dwars door het stadsverkeer ploegen en roterende hotelkamers waarbij vergeleken Vila-Volta in de Efteling kinderspel is. Het verhaal kabbelt lekker voort waarbij de droom-in-de-droom-in-de-droom... voor de nodige diepgang moet zorgen.

Maakt dit Inception tot de zomerfilm van 2010? Ook al is het geen Memento (het briljante maar hyper gecompliceerde debuut (2000) van Christopher Nolan) het is een uitermate aantrekkelijke en lekker wegkijkende film. Alleen jammer dat door het eind-shot al het voorafgaande ineens weer in twijfel getrokken wordt. (Trailer)

White Material *

Een film gebaseerd op een zwaar verhaal is helemaal niet erg zolang het maar geen overdreven zware film oplevert. Het vereist vakmanschap, humor en een originele geest om dit voor elkaar te krijgen. In Frankrijk lopen zulke regisseurs en scenarioschrijvers waarschijnlijk niet rond. Althans ze zijn er misschien wel maar dan krijgen ze geen kans door te dringen tot het gangbare filmcircuit. Wat is dat toch met die Fransen? Waarom nemen ze zichzelf altijd zo vreselijk serieus zonder dat er ook maar een greintje humor te bespeuren valt? Het meest humorvolle dat de Franse filmindustrie heeft voortgebracht zijn de flauwe films van die kleine druktemaker Louis de Funès. Echt iets om trots op te zijn.

White Material van regisseur Claire Denis zet de traditie van de loodzware Franse film vrolijk voort. Lange tijd weet je als argeloze sneakganger niet waar of wanneer het verhaal zich afspeelt en al helemaal niet wat er aan de hand is. White Material is vooral fragmentarisch en zwijgzaam waardoor je als toeschouwer het eerste half uur voornamelijk bezig bent de eindjes aan elkaar te knopen om iets van het verhaal te kunnen begrijpen. White Material gaat over de verhouding tussen zwart en blank in een Afrikaans land in burgeroorlog en vertelt het verhaal van een vrouw (Isabelle Huppert) die een koffieplantage runt en (tegen alle adviezen in) weigert de plantage te verlaten om gedreven verder te ploeteren. De dreiging van moord en doodslag is voortdurend aanwezig en uiteindelijk loopt het natuurlijk allemaal verkeerd af.

Geëngageerde linkse intellectuelen zullen waarschijnlijk (vanuit een luxe bioscoopstoel) roepen dat het een hoogst verantwoorde en intelligente film is die een wereldwijd probleem aan de kaak stelt. Bij mij wekte hij alleen maar irritatie op en Claire Denis zorgde er voor dat ons sneak-avondje uitliep op een deprimerende kijkervaring. Iets wat je aan die Fransen wel kunt overlaten.

Greenberg ***

He's got a lot on his mind

Ben Stiller; ik weet niet goed wat ik ermee aan moet. De films die hij maakt spreken me over het algemeen niet aan. Als ik alleen al denk aan Meet the Fockers, A night at the Museum of Along came Polly word ik al moe. Tegelijkertijd weet Stiller het genre van ongemakkelijke en flauwe humor naar zo'n niveau te tillen dat dat eigenlijk weer respect afdwingt. Ben Stiller is op zijn best in lastige situaties waarin hij als een soort indringer gedwongen wordt zich staande te houden in een voor hem vreemde omgeving onder stressvolle omstandigheden.

Greenberg gaat over Rodger Greenberg (Ben Stiller) een veertiger die duidelijk is blijven hangen in de jaren 80 en nog altijd denkt dat hij even jong is als in die tijd. Na een korte periode in een psychiatrische inrichting besluit hij een tijdje niets te doen. Hiervoor verruilt hij New York voor Los Angeles om een poosje op het huis en de hond van zijn broer te passen. Greenberg weet eigenlijk niet wat hij met zijn leven wil terwijl iedereen in Los Angeles uitermate succesvol en ambitieus blijkt te zijn. Als sociaal-vreemde neuroot is Rodger nou niet bepaald de meest prettige persoon om mee om te gaan en dit levert een aantal hilarische situaties op. Alhoewel Rodger niet de meest sympathieke figuur is en er qua actie niet veel gebeurt leef je wel met hem mee en de subtiele ontwikkeling die hij doormaakt houdt het interessant. Al met al een onderhoudende film met herkenbare (schrijnende) situaties en zo nu en dan flink bijtende humor. Het tempo is wat aan de langzame kant en de lengte had wat korter gemogen. Ben Stiller speelt de rol van zijn leven en het geheel is op zo'n manier gefilmd dat het "Jaren 80 gevoel" weer helemaal terugkomt.

Stormschade?

Toch raar dat wanneer er woensdag een supercel als een ware Vlek Des Doods over Nederland trekt die in Velthuizen een stuk of twintig caravans het water inblaast en vijf hoogspanningmasten meesleurt, er pas twéé dagen later op de Singel spontaan een boom wordt ontworteld (waarbij een paar fietsen, een Mini en een catamaran sneuvelen) terwijl even verderop een klassiek houten bootje zinkt. Toeval of een voorteken van wat ons nog te wachten staat? Hoe dan ook, het leverde mooie plaatjes en typisch Amsterdamse taferelen op.

De Finale

De grootste vraag voor aanvang van de Finale was volgens mij niet: "Wie gaat er winnen?" maar: "Waar gaan we kijken?". Met bijna tropische temperaturen op de thermometers en onweersbuien vér bij ons vandaan was binnen thuis kijken geen optie. Massa-emotie en Oranjegekte wilden we meemaken dus werd gretig ingegaan op de uitnodiging om bij Marja en Michel (die tijdelijk hun intrek in het huis van Sjors en Lillian hebben genomen) in de stad te kijken. De combinatie van een inventieve overbuurman, een beroemde brug in renovatie en een ambitieus bedrijf op zoek naar zo veel mogelijk publiciteit tegen zo weinig mogelijk kosten kan mooie dingen opleveren. Zo ook vanavond, De Magere Brug werd in no-time en volkomen illegaal verbouwd tot een intieme buiten-bioscoop met grasmat en een stuk of veertig oranje Chesterfields. Met de brug als projectiescherm en de ondergaande zon recht in je ogen was er de eerste twintig minuten nauwelijks iets van de wedstrijd te zien maar ach... wat maakte het uit; het bier was koud, de stemming gespannen maar relaxed en ik heb begrepen dat er op de karatetrap van Nigel de Jong na niet veel gebeurde. De zon ging onder, de beelden werden scherper, de Amstel lag er prachtig bij, het Parool was er en helikopters die de situatie op het Museumplein in de gaten moesten houden cirkelden regelmatig over onze hoofden. De Opblaas-Chesterfields van Blofield waren mega-fun en zaten uitermate comfortabel (*Check vooral de Website*). Kortom topavond op een toplocatie. Alleen jammer dat scheidsrechter Webb iets teveel beïnvloed was door Octopus Paul. De kater trekt (terwijl ik dit schrijf) langzaam weg met als enige voordeel dat ik die misplaatste en totaal overbodige rondvaart van morgen zonder schuldgevoel aan me voorbij kan laten gaan.

Nordwand ****

Heinrich Harrer schreef er een bloedstollend spannend boek over (Die Weisse Spinne), Joe Simpson maakte er een indrukwekkende documentaire over (The Beckoning Silence) en nu heeft Philipp Stölzl er een film over gemaakt; Nordwand. Ik heb het over de Noordwand van de Eiger: bijna 4000 meter steil omhoog, ijzig en voortdurend geteisterd door lawines en vallend gesteente. Daardoor is tot aan 1935 elke poging de top te halen mislukt of erger; dodelijk afgelopen. Gevolg was dat deze "onneembare" wand niet alleen een onweerstaanbare aantrekkingskracht op bergbeklimmers uitoefende maar stond hij ook in de belangstelling van het in die tijd opkomende Nazie Regime. Zij hadden de berg betiteld als "Het Laatste Grote Probleem in de Alpen" en zagen het als prima propaganda wanneer de top als eerste door een paar gezonde Duitse jongens beklommen zou worden. Zodoende begonnen de ervaren en onverschrokken Duitse bergklimmers Tony Kurz en Andreas Hinterstoisser aan hun klim met als doel als eerste mens de top, eeuwige roem en een olympische medaille voor de spelen van 1936 te halen.


Nordwand is de verfilming van deze beklimming en het is geen verrassing als blijkt dat hun tocht naar glorie uitloopt in een strijd te overleven. Halverwege de klim slaat het weer om en getroffen door een lawine raakt één van de klimmers (twee Zwitsers hebben zich onderweg bij Tony en Andi aangesloten) ernstig gewond. Ze zijn gedwongen terug te keren en in deze hopeloze afdaling gaat het goed fout. De bergscènes zijn uitermate realistisch en spannend gefilmd. Duizelingwekkende hoogtes en nagelbijtacties laten je op het puntje van je stoel zitten jezelf afvragend wanneer de volgende pin uit de bergwand zal schieten. Het materiaal uit die tijd (touwen, jassen en klimuitrusting) is zo primitief dat het een wonder is dat ze überhaupt naar boven kwamen. Stölzl filmt zó dicht op de klimmers dat je de kou en bevroren vingers bijna kunt voelen en je vraagt je geregeld af hoe dit in godsnaam gefilmd is. Het contrast tussen de meegereisde journalisten die vanuit de luxe van hun hotel met telescopen goed zicht op de gehele bergwand (inclusief de doodvriezende klimmers) hebben en de doodstrijd van de klimmers kan bijna niet groter en wordt mooi in beeld gebracht.

Stölzl heeft met zijn verfilming zo dicht mogelijk bij het ware verhaal willen blijven en dat is mooi. Wat zich op de berg afspeelt is namelijk boeiend genoeg en duldt eigenlijk geen afleiding. Helaas heeft hij gemeend er toch een onvermijdelijke liefdesdraad doorheen te moeten weven. De uiteindelijk reddingsactie om via de spoortunnel die door de berg loopt contact met de klimmers te maken en die het dramatische einde inluidt wordt door dit romantische intermezzo volkomen onrealistisch maar niet minder hartverscheurend. Nordwand is een ijzingwekkend spannende film en een prima alternatief voor de komende hittegolf. (Trailer)

Mr. Nobody ***

Nothing is real, everything is possible

Ik heb het niet zo op Science Fiction films. "Spelend in de verre toekomst" is maar al te vaak een vrijbrief voor de meest ongeloofwaardige en vreemde verhalen. Afzichtelijke monsters, onbegrijpelijke machines, tijdreizen... Met dit soort zaken in een film wordt mijn irritatiegrens binnen de kortste keren met zo ongeveer de lichtsnelheid overschreden. De enige manier waarop ik een SF-film kan verdagen is als deze gebaseerd is op een interessant idee of een boeiend gedachte experiment. Mr. Nobody is zo'n film. 

In een wereld waar mensen niet meer doodgaan van ouderdom is de 120-jarige Nemo Nobody de laatste sterfelijke mens op aarde. Omdat hij zijn einde snel voelt naderen kijkt hij terug op een soort van "What If..." manier. Altijd leuk; filosoferen over de mogelijke levens die we hadden kunnen leiden als we niet/of juist wel... Omdat het leven nu eenmaal uit oneindig veel (toevallige) beslis-momenten bestaat en Nemo ze bijna allemaal afloopt levert dit een uiterst complexe film op waarbij een stuk of vier verhaallijnen door elkaar lopen. Met als motto: "Zolang je niet kiest, is alles nog mogelijk" blijkt Nemo er een tamelijk gecompliceerde gedachtewereld op na te houden wat weer voortkomt uit het feit dat hij als kind een onmogelijke keuze heeft moeten maken.

Kortom; interessant thema dat een tamelijk ingewikkelde film oplevert. De Belgische filmmaker Jaco van Dormael kreeg voor de uitwerking maar liefst een budget van 33 miljoen Euro wat Mr. Nobody meteen tot de duurste Belgische film ooit maakt. Met zo'n zak geld kon Dormael zich helemaal uitleven en heeft hij er een visueel overdonderend spektakel van kunnen maken. De behandeling van Het Butterfly Effect, De Chaostheorie en de invloed van Fermonenen op vrouwen zou je nog kunnen afdoen als overambitie van de maker maar wat betreft de lengte heeft Dormael duidelijk geen maat kunnen houden. Een speelduur van meer dan 2,5 uur is echt teveel van het goede en maakt Mr. Nobody tot een (te) lange zit. Uiteindelijk concludeert de stervende Nemo dat we maar bar weinig invloed op ons leven hebben: "Alles had anders kunnen zijn, maar dan zou het evenveel betekenis hebben". (Trailer)