Weg

Ik Ben weg...
Even maar hoor want volgende week ben ik er weer.

Happy Birthday

Zelf zegt ze dat ze aan de verkeerde kant van de 70 terecht is gekomen hoewel daar wat betreft activiteit en uiterlijk weinig van te merken is. Nog altijd even betrokken, nieuwsgierig en ondernemend. Proficiat!
Vanmiddag met de jarige, kinderen en kleinkinderen uit eten in Haarlem. Leuk om iets met z'n allen te doen en dan telkens weer te merken hoe de jeugd oprukt, vol ambitie en toekomstplannen.

Het uurtje extra van afgelopen nacht betaalde zich terug in 3 lekkere rondjes Vondelpark zonder toptijd. Het opkomende griepgevoel wordt net zo hard genegeerd als ontkend want dat kunnen we komende week echt niet gebruiken.

Het Vondelpark is op z'n mooist in deze periode;
De val van de nacht is niet te stuiten,
de bladeren dragen reeds de kleur van schemer.

Alles is Liefde ***

Een echt origineel verhaal kan ik "Alles is Liefde" niet noemen. Kim van Kooten heeft zich tijdens het schrijven van het scenario waarschijnlijk sterk laten inspireren door het Engelse Love Actually. "Beter goed gejat dan slecht verzonnen" zal ze gedacht hebben en ik kan haar geen ongelijk geven. Alles is Liefde is namelijk wel een heel leuke film en met meer dan 100.000 bezoekers in de openingsweek (en naar ik begreep staat de teller inmiddels boven de 300.000!) nog eens een regelrecht succes ook.

Alles is Liefde is vooral leuk, gewoon gaan zitten en kijken naar de film waar zo ongeveer de halve Nederlandse tv wereld in meespeelt. Voor mij is het een feest om Marc Marie Huybregts, Paul de Leeuw, Thomas Acda en Michiel Romeyn in één film te zien. Ook al zijn het geen acteurs het werkt wel. Als hapklare brokken krijg je het verhaal vlot en makkelijk voorgeschoteld, echt nadenken is niet nodig al is het in het begin wel even opletten wie nu bij wie hoort. Herkenbare personages met grote en kleine relatieperikelen maken de film boeiend. Het meest originele is dat het oer Hollandse Sinterklaasfeest als uitgangspunt is gekozen. Carice van Houten in kadoverpakking, Michiel Romeyn als een norse onvrijwillige Sinterklaas en Marc Marie als pepernoot, sfeervol gefilmd in Amsterdam geeft een gevoel van herkenning en gezelligheid. Niks Kerstman of emotieloze commercie; Rita zal er trots op zijn. Overigens begrijp ik nog steeds niet waarom Carice van Houten door alles en iedereen de hemel in wordt geprezen. Ik gun haar een fantastische (internationale) filmcarrière met een schoorsteen vol prijzen maar ik zie (nog) niet waar nu het bijzondere inzit.

De openingszin: "Het is met liefde net als met Sinterklaas: je moet erin geloven, anders wordt het niks" geeft al aan dat Alles is Liefde net iets meer is dan de zoveelste romantische komedie. Volgens Alles is Liefde zijn we allemaal zoekende en wachten we allemaal op de ware; waar het om gaat is wat we doen met de tijd die daar tussen zit. Dat is toch een mooie boodschap met de feestdagen in aantocht.

Heel hard lopen

Na eerst een spannende en inspirerende wedstrijd te hebben gevolgd was het om twee uur onze beurt. Ons = Sjors, Lillian en ik en "de beurt" = de halve marathon van Amsterdam van afgelopen zondag. Een halve marathon is 21 km en dat is een heel eind máár... we hadden geoefend.

Perfect weer, gezellig en enthousiast publiek en goede benen brachten een eindtijd op de klokken van 1:52:29. Sneller dan twee jaar geleden op Mallorca maar dat wijten we natuurlijk aan het warme weer aldaar. Sjors voor me en Lillian achter me maakte van mij een goede middenmoter. We hadden allemaal een super gevoel na afloop en naborrelend met koude biertjes en pizza in gezelschap van Edith en Carl voelden we ons onoverwinnelijke veertigers. Berlijn, London, Antwerpen, Berenloop of Chinese muur; "Here we come..."

Trouwens bijna net zo indrukwekkend als een magere supersnelle Keniaan kotsend te zien winnen is de aller-laatste te zien binnen komen/strompelen met een kordon van politie en brandweer achter zich aan.

Death Sentence *

Protect what's Yours

Wel eens gehoord van een initiatiemoord?
Bij een initiatiemoord moet je als aspirant bendelid een willekeurige moord plegen om te bewijzen dat je waard bent toe te treden tot de bende. Gaan de meeste inwijdingen gepaard met een symbolisch uitgewerkt ritueel, bij een intiatiemoord is er weinig symbolisch aan. Om te bewijzen dat je "man" en "hard" genoeg bent, moet er bloed vloeien en zal er daadwerkelijk gemoord moeten worden. Het klinkt misschien ongeloofwaardig maar in Amerika schijnt het in sommige steden en bij de gevaarlijkste bendes wel degelijk onderdeel van de inwijding te zijn.

In Death Sentence (van James Wan) overkomt het de hardwerkende huisvader Nick Hume (Kevin Bacon). Niet hijzelf maar zijn zoon wordt volkomen willekeurig vermoord als ze toevallig op de verkeerde plaats op het verkeerde moment zijn om te tanken. Voor zijn ogen ziet Nick hoe zijn zoon met een machete op grove wijze wordt afgeslacht zonder dat hij iets kan doen. Als vervolgens het rechtsysteem hem volkomen in de steek laat en de dader zonder noemenswaardige straf weer vrij rond loopt knapt er iets in Nick. Typisch geval van zinloos geweld maar in Death Sentence in plaats van een stille tocht met witte balonnen, heuse wraakacties in de traditie van Death Wish met Charles Bronson (1974). Groot persoonlijk onrecht, een falend rechtsysteem en recht in eigen hand zijn de ingredienten voor een avondje geoorloofd moorden met een hoog "net goed" gevoel. Blijkbaar komt het thema weer terug want The Brave One met Jodie Foster (die twee weken geleden uitkwam) melkt dit thema ook al tot op het bot uit.

Kevin Bacon met zijn permanente jongensachtige uiterlijk wordt door velen als een middelmatig acteur beschouwd. Met piekhaartjes, konijnentanden, ingevallen wangen en priemende blik is hij op zijn best als schurk of psychopaat zoals in The River Wild of in Sleepers maar ook in JFK en Apollo 13 duikt hij op. Ook al zal hij waarschijnlijk nooit een Oscar winnen toch heb ik altijd het gevoel dat met één bijzondere film of rol een Cult Status voor Kevin binnen handbereik ligt. Ik mag dan ook graag naar hem kijken maar het scenario van Death Sentence is zo voorspelbaar dat ook Bacon niet kan voorkomen dat de film hopeloos uit de bocht vliegt en tot grote diepte afglijdt. De plotwendingen zijn soms zo onwaarschijnlijk dat er in de zaal spontaan gelachen werd. Door zijn wraakacties stort Nick uiteindelijk zijn hele gezin in de ellende en blijft hij uiteindelijk met lege handen achter. Was het niet Marten Luther King die al zei: "Oog om Oog maakt iedereen blind".

A Mighty Heart ****

Zoals sommige vrouwen het vermogen bezitten keer op keer op verkeerde of foute mannen te vallen zo bezit Angelina Jolie het vermogen te kiezen voor de verkeerde film. Ook een gave maar uiteindelijk is het toch wel zonde om je mogelijkheden bijna consequent aan te wenden voor de verkeerde dingen en je talent op die manier onder de aarde te begraven. Wat mij betreft heeft mevrouw Joli al haar voorgaande misstappen in één keer goedgemaakt met haar rol van Mariane Pearl in de film A Mighty Heart (regisseur Michael Winterbottom) .

A Mighty Heart gaat over de (waargebeurde) ontvoering van Wall Street Journal journalist Daniël Pearl (David Futterman). Daniël Pearl was in Karchi (Pakistan) om daar onderzoek te doen naar Ridchard Reid (de zgn. Shoe Bomber) en hij probeerde verbanden aan te tonen tussen Al Qaida en de Pakistaanse geheime dienst. Op 23 januari 2002 wordt hij in de val gelokt en ontvoerd door een groepering die beweert dat Pearl een CIA agent is. De eisen van de ontvoerders (oa vrijlating van Pakistaanse gevangen in Guantanamo Bay) worden niet ingewilligd en negen(!) dagen later verschijnt er een video op internet genaamd "The slaughter of the Spy-Journalist, the Jew Daniel Pearl" met daarop de gruwelijke onthoofding van Daniël Pearl.

Tot zover de opfriscursus, nu de film. Deze vertelt niet het verhaal van Daniël maar van zijn zes maanden zwangere vrouw Mariane Pearl (ook journaliste), te beginnen op de dag van de ontvoering van Daniël. Als toegewijd echtgenoot voelt Mariane onmiddellijk dat het goed fout zit als Daniël 's avonds niet naar huis terugkeert. De volgende dag breekt dan ook de hel los als blijkt dat hij ontvoerd is en begint voor Mariane een race tegen de klok. Als journaliste en met een man die medewerker van The Wall Street Journal is, beschikt ze over een krachtig netwerk. Toch raakt ze hopeloos verstrikt in de wirwar van tussenpersonen, opdrachtgevers, corrupte ambtenaren en welwillende maar machteloze regeringsmedewerkers. Mobieltjes en internet vormen de enige mogelijkheid iets uit te richten en contacten te leggen. De film is schokkerig, fragmentarisch en haast documentaire-achtig gefilmd en geeft op die manier goed de spanning en wanhoop weer. Mooie beelden van het chaotische leven in een heksenketel als Karachi. Ook al weten we allemaal hoe het afloopt toch is A Mighty Heart spannend van begin tot eind. De lippen van Angelina Joli leiden nauwelijks af, integendeel; met dikke buik en Frans accent zet ze een geloofwaardige Mariane Pearl neer. Daarnaast een prachtige rol van Archie Panjabi die de doortastende en slimme hulp Asra speelt en die ik sinds Bend ik like Beckham en The Constant Gardener alleen maar beter (en mooier) vind worden.

Slim

Geen dure SWOT-analyses of ingewikkelde marketingconcepten als "Defining Advertising Goals for Measured Advertising Results" voor de Wijnalmanak 2008. Nee, de Wijnalmanak zoekt de klanten gewoon op en adverteert daar waar de doelgroep zich bevindt en de Customer Awareness hoog is.

Eén ding is duidelijk; een krap reclamebudget maak creatief en deze lijkt me nog eens behoorlijk effectief ook. Mijn stem hebben ze voor de Gouden Loekie 2007, of is dat soms alleen voor TV reclame?

Gouden Kalveren

Gisteravond zijn tijdens het Gala van de Nederlandse Film de Gouden Kalveren 2007 bekendgemaakt en uitgereikt. Ook al zal het hier nooit het spektakel worden dat het in Amerika is, toch is het spannend en een mooi initiatief. Grote winnaar is de film Tussenstand geworden. De film van Mijke de Jong won drie Gouden Kalveren; beste regie, beste actrice (Elsie de Brauw) en beste geluid. Ook kreeg Tussenstand de prijs van de Nederlandse filmkritiek. Tussenstand gaat pas 8 november in roulatie, nog even wachten dus maar nieuwsgierig ben ik wel. Marcel Hensema ontving een Gouden Kalf voor beste acteur voor zijn rol als "Herman Brood manager" in de film Wild Romance .

Wolfsbergen van Nanouk Leopold was de grote verliezer; zes nominaties en slechts twee Kalveren; beste camerawerk en beste mannelijke bijrol (Jan Declair). Het Gouden Kalf voor de beste lange speelfilm en beste montage ging naar Kruistocht in Spijkerbroek van Kees Kasander. Zo'n 35 jaar geleden heb ik als jongetje het boek gelezen en het heeft toen zo'n grote indruk op me gemaakt dat ik me er nu nog veel van kan herinnneren. Een tijdje geleden heb ik, op een regenachtige zondagmiddag, de film gezien en ook al is hij aangepast aan deze tijd (compleet met met i-pod en computers) het resultaat kwam vrij goed overeen met het beeld dat ik er van had. Gezien het aanbod dit jaar vind ik het een prima keuze.

De publieksprijs was voor Waar is het paard van Sinterklaas?

You Kill Me ***

Love is always worth another shot

You Kill Me is een tragikomedie die ergens geplaatst moet worden tussen misdaad en romantische komedie. Het is een boeiende en grappige film over de Poolse maffia in Buffalo (USA). Hittman frank Falenczyk (Ben Kingsley) wordt door zijn maffiafamilie naar San Fransisco gestuurd omdat zoals hij zelf zegt; "My drinking is interfering with my work". Dat dit nogal een understatement is blijkt als een aanslag mislukt omdat Frank dronken in slaap is gesukkeld op het moment dat hij toe moest slaan. Nu zou ik in het troosteloze Buffalo (overal sneeuw) ook alcoholist worden maar Frank straalt zo weinig levensvreugde uit dat daar geen enkele hoeveelheid alcohol meer tegenop kan.

Om weer zonder drank te kunnen leven en zijn werk weer uit te kunnen voeren moet hij in San Fransisco verplicht een afkickprogramma bij de AA volgen compleet met de bekende openingszin die iedere alcoholist uit moet spreken: "My name is Frank and I'm an alcoholist", alleen voegt Frank daar aan toe: "I kill people for a living... This is anonymous, right?" wat aardig de toon van de film weergeeft. Het is een ongeloofwaardig scenario en het is aan de goede cast en het stevige acteerwerk te danken dat het geheel niet hopeloos uit de bocht vliegt. In San fransisco ontmoet Frank, lauren (Téa Leoni); een harde advertentieverkoopster die, zoals ze zelf zegt, geen grenzen kent. Op de één of andere manier klikt het tussen de zakelijke maar eenzame haaibaai en de introverte moordenaar. Téa Leonie (die de film mede regisseerde) is een belofte; ze is grappig, hard, geloofwaardig, op een eigenaardige manier cool en bovendien leuk om naar te kijken. Zij en Kingsley zetten een even onwaarschijnlijk als geloofwaardig stel neer; het zou niet moeten werken maar het doet het wel.

Het is mij niet helemaal duidelijk waar de film nu precies naartoe wil, hij komt niet helemaal van de grond maar blijft wel boeien en je hebt constant een glimlach op je gezicht. Geprogrammeerd in Pathe de Munt dreigt hij een beetje verloren te gaan tussen Art House en Block Busters en dat is jammer want You Kill Me verdient meer dan dat.

2007

Iklimler ***

Een regenachtige zaterdagmiddag leent zich uitstekend voor een bioscoopbezoekje. Lekker om een uur of 4 een bioscoop binnenvallen en om 6 uur weer buiten staan met een vers verhaal in je hoofd en de avond nog voor je; dat vraagt om pasta en wijn. Dat we niet de enige waren met dit idee bleek toen we de bovenzaal van Rialto binnenkwamen.

Iklimler is de derde film van de Turkse filmmaker Nuri Bilge Ceylan en de eerste die ik van hem zie. In Iklimler (seizoenen) staat de wisseling van de seizoenen symbool voor de ontwikkeling van de liefde tussen Bahar en Isa, beiden hoogopgeleide Turken die in Istanbul een modern leven leiden. De film slaat de lente en het grootste gedeelte van de zomer over en begint in de nazomer van van hun relatie. Dat er dan al niets meer te lijmen of te redden valt is zonder al te veel woorden snel duidelijk. Iklimler is een fragmentarische film over de liefde; of liever gezegd over de pijnlijke kanten daarvan. Bahar is een stuk ouder dan Isa en noemt zichzelf modern, niet bezitterig en gunt Isa alle vrijheid maar echt daarnaar handelen doet Bahar niet. Hij is dominant, jaloers en betuttelend en ook al heeft Isa in werkelijkheid nauwelijks bewegingsruimte toch accepteert ze het gelaten. Wat volgt is de worsteling van het uit elkaar gaan, het spanningsveld van niet samen verder willen en tegelijkertijd niet durven loslaten. Ze vechten meer tegen de angst van het alleen zijn dan voor hun eigen geluk. Als Isa uiteindelijk de knoop doorhakt en resoluut vertrekt zitten we al in de herfst. Bahar doet enorm zijn best er in zijn eentje iets van te maken maar als man alleen is hij hopeloos verloren. Hij vlucht dan ook rechtstreeks in de armen van zijn ex met wie hij tijdens zijn relatie met Isa ook al vreemd is gegaan. Pas diep in de winter ontmoet hij Isa weer op de ondergesneeuwde hoogvlaktes van Oost Turkije. Bahar doet nog een onhandige lijmpoging maar door tegen een vrouw te zeggen dat je veranderd bent en het nu allemaal wél aankan toon je eerder wanhoop dan daadkracht. Bovendien is in de winter nog nooit iets tot bloei gekomen, iets wat Bahar nog altijd niet begrijpt.

Natuurlijk is Iklimler meer dan alleen een liefdesdrama. De relatie van Bahar en Isa staat symbool voor de Turkse natie die verdeeld wordt tussen het moderne westen en eeuwenoude tradities. Knap om via een persoonlijk verhaal een maatschappelijk probleem weer te geven. Ceylan houdt het in de familie en neemt zelf de rol van Bahar voor zijn rekening terwijl zijn (mooie) jongere vrouw Isa speelt. Iklimler is een langzame, rustige film en af en toe is het filmen op de vierkante millimeter. Ceylan heeft een minimalistische manier van filmen en verhalen vertellen met zo nu en dan mooie shots van ruige Turkse landschappen. Je moet er van houden maar wie er oog voor heeft en van andermans relatieproblemen houdt, vindt het waarschijnlijk een fantastische film.

2007

Bewust onbewust

Verbaasd kijk ik naar het pak jus d'orange dat ik zojuist uit mijn koelkast heb gepakt. Er staat een logo op met de woorden: "Ik kies bewust". Maar ik heb dit pak helemaal niet bewust gekozen d.w.z. ik heb het gewoon gekozen omdat het zo lekker mixed met mijn favoriete drankje. Eigenlijk kies ik nóóit echt bewust; ik weet wel wat goed is en wat niet en ik weet vooral wat ik lekker vind. Kiezen al die andere mensen dan wel bewust en ben ik de enige die onbewust kiest? Bestaat er wel zoiets als onbewust kiezen of is onbewust winkelen eigenlijk juist ook weer een bewuste keuze? Bewust onbewust zogezegd.

Als ik er de bij de volgende keer winkelen op let zie ik ineens overal van die rare "Ik kies bewust" logo's. Ik wil dit helemaal niet, het brengt me alleen maar in verwarring en maakt me boos. Ik wil gewoon alles wat ik tegenkom en hebben wil in mijn mandje kunnen kieperen, zonder verdere bemoeienis van schreeuwerige logo's.

Welbeschouwd is hier natuurlijk helemaal niets bewust aan; het is van A tot Z bedacht om ons het gevoel te geven gezond bezig te zijn zonder dat we er bij na hoeven te denken. Zoveel bemoeienis en betweterigheid daar kan ik héél slecht tegen. De komende weken mijd ik dan ook zorgvuldig en heel bewust alle producten die zo vals belerend bestickerd zijn. Dat zal ze leren.

Canon van de Nederlandse Film

Het Nederlands filmfestival komt er weer aan. Van 26 september tot 6 oktober staat Utrecht in het teken van de Nederlandse film met als hoogtepunt de uitreiking van de Gouden Kalveren.
Voor het eerst dit jaar is De Canon van de Nederlandse Film onderdeel van het festival. De Canon bestaat uit "belangrijke, gezichtsbepalende films die de veelzijdigheid van de Nederlandse filmgeschiedenis weerspiegelen".

Zestien titels staan er in De Canon van de Nederlandse Film en zoals elke canon roept de selectie meteen vragen en kritiek op. Waarom 16 titel en geen 20 of 25? Geen Soldaat van Oranje en geen Oscarwinnaars, zoals De aanslag, Antonia of Karakter, maar wel Flodder van Dick Maas. Raarrrr, zulke missers in een lijst van "belangrijke, gezichtsbepalende films". Maar dat krijg je met een lijst waar zowel speelfilms als documentaires, zowel korte als lange films, zowel zwart-wit als kleur, zowel live-action als animatie, zowel publiekslievelingen als experimentele films in moesten. Dan zit je zo aan zestien titels. Volgens jury voorzitter Jetje van Nieuwenhoven gaat het bovendien om gezichtbepalende films en is het geen wijdstrijd om de beste Nederlandse speelfilm. Nog een misser wat mij betreft; Simon van Eddy Terstall. Al was het maar omdat er ook wel een titel van na 2000 in had gemogen. Waarom geen Shouf Shouf Habibi! terwijl dit toch een nieuw genre films inluidt, een heel eigen doelgroep bereikt en gewoon erg grappig en origineel is. Recent werk komt nu eenmaal zelden in een canon terecht.

Hierbij dan de volledige lijst en daar zult u het mee moeten doen:
- De mésaventure van een Fransch heertje zonder pantalon aan het strand te Zandvoort, Willy & Albert Mullens, 1905
- Een Carmen van het noorden, Maurits Binger & Hans Nesna, 1919
- Regen, Joris Ivens & Mannus Franken, 1929
- De Jantjes, Jaap Speyer, 1934
- Houen zo!, Herman van der Horst, 1952
- Fanfare, Bert Haanstra, 1958
- Als twee druppels water, Fons Rademakers, 1963
- Blind kind, Johan van der Keuken, 1964
- Ik kom wat later naar Madra, Adriaan Ditvoorst, 1965
- Living, Frans Zwartjes, 1971
- Turks Fruit, Paul Verhoeven, 1973
- Flodder, Dick Maas, 1986
- Het Zakmes, Ben Sombogaart, 1992
- De Noorderlingen, Alex van Warmerdam, 1992
- Het is een schone dag geweest, Jos de Putter, 1993
- Father & Daughter, Michael Dudok de Wit, 2000

Fantastisch initiatief maar over de uiteindelijke lijst kan ik niet heel enthousiast worden.

PS. (De foto is uit de film "Als twee druppels water" van Fonds Rademakers).

Modern

Iedereen op het terras is er enthousiast over en mompelt bij het afrekenen iets van: "Da's handig". Op ons vaste zondagochtend terras zijn de serveerster sinds enige tijd uitgerust met draadloze, on-line pinapparaten. Heel handig om na de koffie-zónder-Kuyt-appelgebak met je pinpas te kunnen afrekenen zonder je rieten tuinstoel te hoeven verlaten. De zoveelste terras-innovatie; inmiddels zijn we al aardig vertrouwd met obers die je bestelling opnemen door met een handig apparaatje, iedere keer als je iets opnoemt, even op een schermpje te tikken en je vervolgens weer vragend aankijken. Een nachtmerrie voor de twijfelaars onder ons want tijd om je keuze tijdens de bestelling nog aan te passen is er nauwelijks. De bestelling wordt in real-time naar de keuken of bar "opgestraald", waar ze er direct mee aan de slag kunnen. Of dat dan ook echt gebeurt betwijfel ik want in mijn tijdsbeleving levert het zelden winst op.

Hoe modern zijn we nu eigenlijk? Het on-line pinapparaat heeft zo ongeveer de afmeting (en waarschijnlijk ook het gewicht) van een gemiddelde baksteen. Kijk eens goed naar de foto van de serveerster die zo aardig was voor ons te poseren met het apparaat in haar handen. Het arme kind is behangen met elektronische toestellen. Om haar nek bungelt een soort marifoon, op haar heup zit een zadeltas met een apparaat erin terwijl op haar andere heup ook nog iets elektronisch hangt. Voor een degelijke zwarte horeca portefeuille om mee af te kunnen rekenen is er nauwelijks nog ruimte. Onze opmerking "Je straalt" beschouwde ze als compliment terwijl hij toch echt bedoeld was om aan te geven dat ze zich als wandelende zendmast over het terras bewoog. Over vijf jaar heeft bovenstaande foto waarschijnlijk historische waarde en lachen we ons een breuk maar voelen tegelijkertijd medelijden bij het zien van zoveel ouderwetsheid op één enkel persoon. Een beetje zoals we nu aankijken tegen de komst van de eerste mobiele telefoon. Die was ook van het model baksteen en je moest ook nog een een accu meeslepen die dan een half uur beltijd garandeerde.

Streepjescodes die één voor één gescand moeten worden, de draadjes aan het koptelefoontje van je i-pod, twaalf verschillende opladers in je tas als je op vakantie gaat, batterijen die na een paar uur leeg zijn, één liedje downloaden duurt 4(!) minuten, onduidelijke en schokkerige filmpjes die eerst gebufferd moeten worden op internet... Over vijf jaar is het allemaal opgelost en kunnen we ons niet meer voorstellen hoe we toen konden leven met zoveel beperkingen. Welbeschouwd zijn we nog steeds hopeloos ouderwets.

La Sconosciuta ****

La Sconosciuta (De onbekende) heet een Italiaanse thriller te zijn. De meeste Italiaanse films die ik ken gaan over; of een Italiaans plattelandsdrama of een ontwikkelingsfilm die zich afspeelt in een grote Italiaanse stad of desnoods over de Maffia maar een Italiaanse thriller zie ik bijna nooit. Nou vind ik La Sconosciuta meer een combinatie van thriller én drama en dat maakt meteen dat het anders en boeiend is. Tijdens de jaarlijkse uitreiking van de David di Donatelle Awards (zeg maar de Italiaanse Oscar) was La Sconosciuta van regisseur Giuseppe Tornatore dit jaar de grote winnaar met 5 prijzen (waaronder die voor beste film).

La Sconosciuta is een verhaal over duistere zaken als kindermishandeling, vrouwenhandel, prostitutie, seksueel misbruik en moderne slavernij. Centraal staat de uit Oekraïne afkomstige Irina (mooie rol van de Russische Xenia Rappoport). Op de vlucht voor haar Oekraïnse pooier (angstaanjagend gespeeld door Michele Placido) arriveert ze in een Italiaanse stad zonder werk of verblijfplaats. Om aan de kost te komen neemt ze een schoonmaakbaantje in een chique appartementencomplex. Al snel blijkt dat niets toevallig is aan het handelen van Irina. Ze is daar gekomen met een hoger doel en is iets onheilspellends van plan met het welgestelde gezin en het schattige dochtertje waarvoor ze uiteindelijk als huishoudster gaat werken.

Met behulp van overvloedige flashbacks wordt langzaam Irina's verleden duidelijk. Nou ben ik niet zo'n liefhebber van flasbacks maar in dit geval is het niet storend. De schokkende flashbacks vol geweld tegen vrouwen en kinderen hakken er stevig in en vertellen een eigen verhaal waarin langzaam duidelijk wordt wat Irina's bedoelingen zijn en waarom ze de persoon is die ze nu is; een nogal onsympathiek personage dat door haar verleden en uit zelfbescherming de wereld slechts met vijandigheid kan benaderen. In haar pogingen af te rekenen met dat verleden viert ze haar gevoelens bot op anderen. Toch weet Rappoport haar warmte te geven en begin je uiteindelijk haar beweegredenen te begrijpen. Voor Irina is het leven een constante balanceer-act tussen haar in het verleden getekende ziel en de omgang met anderen in de hedendaagse realiteit. Omdat het verleden haar blijft achtervolgen leidt Irina innerlijk een eenzaam bestaan waarin ze nauwelijks vriendschap of liefde kan toelaten ook al ligt die soms voor het oprapen.

Gelukkig is Tornatore meer uit op een spannend verhaal dan diep in te gaan op de pijn van Irina want anders was het een loodzware film geworden. De thematiek van mishandeling en vrouwenhandel dient slechts als achtergrond en raamwerk voor het verhaal. De muziek van Ennio Morricone (ik wist niet dat hij nog leefde) is volop aanwezig en geven de scènes lading en de ontknoping is onverwacht en niet happy. La Sconosciuta is uiteindelijk een grimmige en intense thriller en tegelijkertijd een boeiende karakterschets.



2007

The Bourne Ultimatum **

Remember Everything, Forgive Nothing

Na The Bourne Identity (2002), The Bourne Supremacy (2004) is het nu de beurt aan The Bourne Ultimatum van regisseur Paul Greengrass (oa United 93).

In the Bourne Ultimatum is de aan geheugenverlies lijdende spion en ex-huurmoordenaar Jason Bourne (Matt Damon) toe aan een volgende poging om meer te weten te komen over zijn eigen identiteit. Na een fatale schietpartij in Moskou reist Bourne de hele wereld af. Van verscheidene steden in Europa (modern inter-railend naar oa Turijn, Londen, Parijs, Madrid), via Tanger naar New York, terwijl hij achtervolgd wordt door moordenaars al dan niet in opdracht van de CIA en onverwacht hulp krijgt van een mooie, jonge vrouw die na één blik van Bourne spontaan haar CIA carrière opgeeft.

De film dendert als een intercity over het scherm. Ook al zit het verhaal met betrekking tot de eerdere films goed in elkaar, het kost wel wat moeite het op te pikken en eigenlijk is dat niet eens echt noodzakelijk. De camera staat geen moment stil en Jason worstelt zich van vechtpartij naar achtervolging naar... weer een vechtpartij. Tijd om je te vervelen heb je in ieder geval niet en de opnames van de steden vanuit de lucht zijn mooi. Als je van actie houdt heb je gegarandeerd een top avond.
Met een einde dat voldoende ruimte laat voor: The Bourne Revenge, The Bourne Challenge, The Bourne Discovery, The Bourne Abnormality en The Bourne Vanishing vrees ik dat we de komende jaren nog meer van meneer Bourne zullen horen.

2007

Opzij

Nadat Sjors al onze wedstijduitslagen van de laatste jaren keihard op zijn blog heeft gezet kan ik er gewoon niet meer omheen; de Dam tot Dam Loop komt eraan en als ik dan zo'n rijtje met tijden zie wil ik nog maar één ding: verbetering.

Als voorbereiding liep ik gisteravond met twee KLM-collega's de Muiderslotloop; dat is met de halve Muidense gemeenschap 10 km recreatief rennen door het Muidense landschap. Dit was alweer de 22ste(!) editie van de loop die georganiseerd wordt door de plaatselijke IJsvereniging "Eendracht". Door het jarenlange gebrek aan strenge winters met bijbehorend natuurijs heeft de IJsclub zich noodgedwongen toegelegd op de organisatie van een jaarlijkse hardloopwedstrijd. Inmiddels is dit een behoorlijk succes en omdat er in de winter nog altijd niets te organiseren valt, raakt de verenigingskas bomvol. Dit wordt dan weer creatief opgelost door regelmatig een borrel voor de leden te organiseren en zo blijven de zaken mooi in evenwicht.

Waar maak je dat nog mee; starten vanuit een kasteel, de wethouder die het startschot lost, idereen kent iedereen, lekker rennen over de dijk met een knalrode ondergaande zon voor je en het IJsselmeer naast je en ook nog een koffiemok met "Eendracht-logo" als herinnering; kom daar in Amsterdam maar eens om. Mijn benen hadden er net zoveel zin in als ikzelf en ik was dan ook niet ontevreden met een tijd onder de 50 minuten. Marie-José liep een persoonlijk record en (andere) Erik zette ook een prima tijd neer. Na afloop, afpilsend in de tuin van Marie-José, werd langzaam voelbaar waarom we bij de veteranen waren ingedeeld; wat nou opgezwollen enkels en stijve spieren, met ons gaat het prima...!

Wie is er bang voor Virginia Woolf?

Afgelopen voorjaar had ik het helaas gemist; geen tijd, sportavonden, te laat achter kaartjes aan, dat soort werk. Ditmaal had ik meer geluk. In het kader van het Theaterfestival van Nederland en Vlaanderen worden van 30 augustus tot en met 9 september ruim 300 voorstellingen gegeven door een Nederlandse en Vlaamse theaterselectie. Allemaal heel ingewikkeld met vier themakanalen die elk een eigen programmering hebben en samen het festival vormen en waarbij zappen is toegestaan. Mij kan dat allemaal niet zoveel boeien want ik wil de Hamlet van de twintigste eeuw gewóón zien en dat het genomineerd is voor de publieksprijs; leuk. De snoeiharde verfilming uit 1966 met (het toen al gescheiden koppel) Richard Burton en Elizabeth Taylor maakte indertijd grote indruk en is nog altijd bekend maar het blijft een bewerking van het toneelstuk dat Adward Alby in 1962 schreef. Who is Afraid of Virginia Woolf is de ultime huwelijkstragedie, een relatiedrama van epische proporties.

Vier acteurs en twee bankstellen, meer staat er niet op het podium. Het stuk begint eigenlijk als de avond al geëindigd is. George en Martha nodigen na een feestje een jong koppel uit om bij hen thuis nog wat te drinken. De ontmoeting ontaart langzaam in een gemene woordenstrijd tussen George (Porgy Franssen) en Martha (Olga Zuiderhoek) en ze gebruiken hun bezoek om elkaar te kwetsen. Wat volgt is een nacht vol drank en drama. In het begin is het kwetsen en beledigen nog van academische aard en worden er nog énige beleefdheden jegens de gasten in acht genomen. Maar naarmate de nacht vordert en de drank steeds meer greep op het stel krijgt ontwikkelt met name George zich tot een ware straatvechter en laat zijn vrouw en gasten alle hoeken van het toneel zien.

Het jonge stel werkt als een katalysator op George en Martha en de jarenlange opgekropte frustratie, woede en vuiligheid is niet meer te stoppen. Geen van beiden heeft kunnen voldoen aan de verlangens en verwachtingen van de ander, ambities zijn niet waargemaakt, dromen vervlogen en hun huwelijk heeft beiden niets dan teleurstelling opgeleverd. Na 23 jaar huwelijk kennen ze elkaar door en door en weten dus feilloos waar ze elkaar moeten raken. Het jonge stel, in eerste instantie erg ongemakkelijk met de situatie, blijkt zelf ook niet brandschoon. Ze raken hopeloos verstrikt in het gevecht en de spelletjes van George en Martha en ook hun prille huwelijk blijkt doorvlochten met leugens en geheimen. Ook al maken George en Martha elkaar bijna af, ze blijven toch.
Pas wanneer het weer licht wordt, het bezoek vertrokken is en George, in een ultime poging om Martha te bereiken, de illusie die hen samenhield om zeep heeft geholpen kunnen ze zichzelf zijn, maar of er dan nog toekomst is? George en Martha gunden elkáár de overtocht niet waardoor ze beiden de boot gemist hebben...

Na afloop hadden we in de spiegelzaal van de Stadsschouwburg een interactieve sessie met de regisseur Gerardjan Rijnders en ook de acteurs mengde zich onder het publiek. Daar vernamen we dat, door in plaats van een bar en dienbladen óp het toneel, de drankglazen in de coulissen te zetten het stuk zijn enorme vaart krijgt; dat dit de tiende Nederlandse bewerking van het stuk was en dat aan de vertaling van Gerard van het Reve bijna niets is gewijzigd. Dat was ook niet nodig want de tekst staat nog altijd bol van de vlijmscherpe humor en de vileine zinnen komen hard aan. Alle drank op het toneel maakte dorstig want na afloop smaakte de koude biertjes buitengewoon goed. Een indrukwekkende avond.

The Lookout *

Whoever has the money has the power

Hoe presteren die Amerikanen het toch om een film in de laatste drie minuten volledig te verpesten door er een onnodig en volkomen fout einde aan te breien? Ik heb het inmiddels iets te vaak meegemaakt; na het zien van een aardige film met een spannend verhaal verlaat je met een vieze smaak in je mond en een ongemakkelijk gevoel de zaal omdat het einde het hele verhaal onderuit heeft gehaald. Alsof je na een goed gesprek met je ex, jezelf bij het afscheid iets ongekend stoms hoort zeggen en je onmiddellijk beseft dat alle, in de afgelopen uren, zorgvuldig opgebouwde goodwill met die ene zin weer volkomen aan diggelen ligt. Dat gevoel bekroop ons toen we na het zien van The Lookout naar buiten liepen.

The Lookout is de debuutfilm van regisseur Scott Frank die ook het verhaal voor zijn rekening nam. Het originele aan The lookout is dat de hoofdrollen zijn weggelegd voor twee mensen met een handicap. Een soort van "De blinde helpt de lamme"; in dit geval dan "De blinde helpt degene met de hersenbeschadiging". Om voor de hand liggende redenen is geheugenverlies nogal een populair thema bij Hollywoodregisseurs getuige films als Memento en The Bourne Identity; The Lookout tracht hier lekker op mee te liften. Chris Pratt, gespeeld door Joseph Gordon-Levitt (ik kan maar niet bedenken in welke film ik hem eerder heb gezien), is een jong en populair ijshockey talent maar bij een spectaculair en inleefbaar auto ongeluk verliest hij niet alleen twee van zijn beste vrienden maar ook zijn korte termijngeheugen. Althans hij loopt een nogal vreemde hersenbeschadiging op; hij vergeet voortdurend alles wat hem verteld wordt, kan geen twee dingen in de juiste volgorde onthouden en valt op willekeurige momenten in slaap maar met autorijden heeft hij dan weer geen enkel probleem. Chris woont samen met de blinde Lewis (een mooie en humorvolle rol van Jeff Daniels). Chris kan zijn (sport)carriere wel vergeten en heeft daarom een baantje als een soort nachtwaker/schoonmaker bij de plaatselijke bank. In die hoedanigheid is hij een interssante prooi voor een groepje criminelen die van plan zijn de bank te beroven. Chris is de perfecte "inside-man" en heeft niet eens door dat alle plotselinge aandacht van een mooi meisje en spannende vrienden niet om hem gaat. De film komt erg traag op gang maar windt langzaam aan spanning en begint zelfs te boeien tot de laatste scène alles weer van tafel veegt.

Opgevangen commentaar na afloop: "Niet slecht voor een sneak, we hebben ze wel eens slechter gehad". Ik had het zelf niet beter kunnen samenvatten.

2007

Infamous *****

There's more to the story then you know

Het moet de nachtmerrie zijn van elke filmmaker; terwijl je bezig bent met de opnames van jouw film blijkt er tegelijkertijd nog een film gemaakt te worden met exact hetzelfde verhaal en dezelfde insteek... Vervolgens komt deze eerder uit en kaapt alle grote prijzen, inclusief de Oscar voor beste mannelijke hoofdrol voor Philip Semour Hoffman, voor je neus weg. Dat overkwam regisseur Douglas McGrath met zijn film Infamous over het leven van Truman Capote.

Eind jaren vijftig is Truman Capote (gespeeld door de Engelsman Toby Jones) op het hoogtepunt van zijn roem. Zijn laatste boek Breakfast at Tiffany's is een bestseller en met zijn excentrieke uiterlijk en beroemde vriendjes is hij een graag geziene gast in de society wereld van New York. Dan leest hij een krantenbericht over een brute roofmoord op een boerengezin in het plattelandsstadje Holocomb in Kansas. Capote ruikt een verhaal en gaat erheen met zijn goede vriendin Nell Harper Lee (helaas gespeeld door de immer emotieloze Sandra Bullock) die een jaar later haar boek To Kill a Mockingbird zal schrijven. Nog tijdens het onderzoek worden de moordenaars opgepakt. De zaak laat Capote nog altijd niet los, hij bijt zich vast in de psyche van de moordenaars en bouwt een vertrouwensband op met één van hen: Perry Smith (overtuigend gespeeld door Daniel Graig die dus meer in zijn mars heeft dan alleen koele James Bond vertolkingen). De flamboyante Capote raakt emotioneel betrokken bij het lot van de daders. Het boek In Cold Blood, dat hij over de zaak aan het schrijven is put hem emotioneel uit en het kost hem 7 jaar om het af te krijgen. Het zal zijn beste boek worden en tegelijkertijd zijn ondergang want daarna heeft hij nooit meer iets belangwekkends geschreven.

Infamous heeft niet de Hollywood sensatie van zijn voorganger Capote en meer realiteit en diepgang. Infamous neemt de tijd om de humor en het gecompliceerde karakter van een man als Capote en zijn relatie/gevoelens tot de dader(s) uit te diepen. De film begint fraai met een swingende nachtclub zangers (Gwyneth Paltrow) die vast komt te zitten in haar lied; What is this thing called love...

Blijft over de vraag; wat als Infamous eerder was uitgekomen? Had het goedkleurige beeldje dan nu op de schoorsteen van Toby Jones gestaan? Die kans is wat mij betreft heel groot want Jones zet Capote minstens zo goed neer als Hoffman. Infamous is een fascinerende film over een fascinerende man en een al even fascinerend verhaal.




2007

De Bijbel

Zaterdag met mijn moeder afgesproken in het centrum van Amsterdam. Na een uitgebreide lunch besloten we de Uit-markt, de rondvaartboten en het mooie weer te laten voor wat het was en het Bijbelsmuseum aan de Herengracht in de zgn. Cromhouthuizen (een krom stuk hout in de gevel herinnert nog aan de naam van de opdrachtgever) te bezoeken en ik moet eerlijk zeggen; het was leuker en interessanter dan ik in eerste instantie dacht.

Het Bijbelsmuseum is "een ontmoetingsplaats van Bijbel, kunst en cultuur in een pand vol historie". Geen eindeloze collecties oude bijbels, droge citaten of ander reli-fanatisme en het EO-gevoel kom je er ook al niet tegen. Wat we wel aantroffen was een helder en mooi overzicht van het ontstaan en de geschiedenis van Jeruzalem compleet met een aantal grote en mooi uitgevoerde maquettes. Wonderlijk toch dat op één plek, niet groter dan een paar vierkante kilometer, zulke belangrijke heiligdommen van de drie grote godsdiensten te vinden zijn en daarom ook onvermijdelijk dat dit een eeuwigdurende bron van conflicten en tegenstellingen zal zijn. Ook is er in de collectie veel aandacht voor de islam en het Jodendom. Naast de collectie is het pand minstens zo mooi en interessant. Volgens de site is de plafondschildering die Jacob de Wit in 1718 in de achterzaal aanbracht het hoogtepunt. Voor óns was het hoogtepunt de prachtig aangelegde tuin. Daar vonden we een heerlijk plekje met uitzicht op het beeld "Apocolyps"; eindeloos genietend van verse thee, de rust, een lekker zonnetje en van de mensen die er rondliepen.



'S Avonds met de sloep Oeverloos naar de Uit-Markt voor het concert van Wende. Concert viel tegen maar de gezelligheid en sfeer was er niet minder om. Kortom, het cultuur gehalte is vandaag weer eens lekker opgeschroefd en een betere start van het culturele seizoen kan ik me niet wensen.

http://www.bijbelsmuseum.nl/

El Tiempo Va

Zomer in Amsterdam; dat is als toerist in je felrode regenponcho door de grachten waterfietsen... Nederland keerde terug dit weekend. De sleurhut staat weer veilig in de winterstalling, de "De Waard Tent" ligt weer netjes gedroogd en volgens-de-instructies-gevouwen op zolder. 'S morgens weer slierten fietsende scholieren op je fietspad en collega's die bruingetint en enigszins verdwaasd weer op het werk verschijnen met exotische verhalen van overzee. Nu is dat bij de KLM best aardig want de IPB-Helden belanden op de meest onverwachte en ongeplande locaties.

Nadat ik mijn rieten terrasstoel heb drooggeveegd, wacht ik met mijn vers getapte Prosecco op de anderen. Als we twee uur later het restaurant verlaten is het al donker aan het worden. Aan de oostelijke avondhemel kondigt Pegasus de herfst aan; op naar de eerste najaarsstorm en de herfstbladeren. De verhalen zijn verteld, de vakanties voorbij, alles is weer zoals het was en toch voelt het anders; "El Tiempo Va" zoals de Spanjaarden zeggen.

Bordertown **

Het sneakseizoen opende voor ons met Bordertown. Een te zwaar aangezette film over maatschappelijke misstanden in een Mexicaans grensstadje. Een Amerikaanse journaliste (Jé-Lo) die werkt voor de krant de Chicago Sentinel gaat naar Juarez (een stad dicht bij grens van Mexico) om onderzoek te doen naar een aantal moorden op jonge vrouwelijke arbeiders. Wanneer ze ontdekt dat er honderden slachtoffers zijn, wint ze het vertrouwen van een lokale fabrieksarbeidster die maar ternauwernood aan de dood is ontsnapt. De film is gebaseerd op ware gebeurtenissen en daar wringt het bij mij dan meteen al; want wat is waar en wat is fictie? Mij geeft dat vaak het gevoel van een vrijbrief voor de makers. Wat mij betreft; té veel sociale misstanden, té veel uitbuiting en té veel onrecht. In ieder geval meer dan ik in twee uur kan verdragen en dit alles door regisseur Gregory Nava niet echt subtiel in beeld gebracht. De weinigzeggende flasbacks uit de jeugd van de journaliste en een Antonio Banderas die er ook niet jonger op wordt maakte het tot een lange zit. Als aanklacht is Bordertown terecht en het verhaal verdient het verteld te worden maar als film slaat Bordertown wat mij betreft de plank behoorlijk mis.

Adam's Apples ***

Dé ontdekking van deze zomer blijft toch het Westergasfabriek terrein. Het is een prima plek om een zomerse zondagmiddag door te brengen. Of het nu een concert is, lekker eten, op een terras (hippe) mensen kijken, kunstbezoek of naar de film; het is er allemaal mogelijk. Met een fles koude rosé en bittergarnituur vermaakten wij ons prima maar ja, met die typische Nederlandse zomers laat de bewolking en de bijbehorende dreigende regenbui nooit lang op zich wachten. Om de boven ons hangende ellende voor te zijn besloten we het terras te verruilen voor een filmzaal. Na afloop bleek dit de juiste keuze want eenmaal weer buiten waren de terrasjes en gezelligheid compleet weggespoeld. Waarom zijn in dit land toch geen lange, zwoele avonden mogelijk?

In Het Ketelhuis draaide Adam's Apples; een film waarover ik goede kritieken gelezen had en die ik al langer wilde zien. Adam's Apples is een Deense film en daar hebben we al uitgebreid kennis mee kunnen maken via de Dogma Doctrine onder leiding van Lars von Trier. Gelukkig rekent Anders Thomas Jensen zich niet tot dit genre want ik heb het eigenlijk wel gehad met die strakke Dogma regels en bibberend camerawerk. Adam en Appels, dat klinkt bijbels en dat is dus ook precies waar het voor staat in deze film. Adam's Appels is een modern religieuze fabel over geloof en de strijd tussen goed en kwaad. Neonazi Adam (Ulrich Thomsen) krijgt een taakstraf van 12 weken en wordt naar de naïve priester Ivan (Mads Mikkelsen oa Casino Royale) gestuurd (is Ivan een anagram van "naiv" of verzin ik dit?). Adam krijgt als opdracht een appeltaart te bakken met de appels van de boom voor de kerk. Wanneer de appels worden aangevallen door vogels, wormen, en bliksem denkt Ivan dat dit het werk van de duivel is om hem uit te testen. Adam denkt dat het God is omdat slechtheid misschien helemaal niet bestaat.

Het komt allemaal wat te langzaam op gang, vooral doordat er in het begin wat te lang gepreekt wordt over niet relevante zaken m.b.t. geloof en god. De grappen slagen niet helemaal doordat alles zich teveel focust op thema's die al lang achterhaald zijn. Adam blijkt als neonazi die net uit de gevangenis komt nog de "normaalste" van het stel. In het begin wat teveel dik opgelegde symboliek maar naarmate de film vordert wordt de humor groffer en zwartgalliger met zo nu en dan hilarische scènes. Mooie locaties en goed gecased maar wat nu precies de bedoeling van de film is, is mij niet helemaal duidelijk geworden. Een origineel verhaal maar de Christelijke symboliek is gedurende de hele film te dominant aanwezig. Speciale vermelding voor de dokter want die is met zijn groffe analyses de grappiste van allemaal.

2007

Humphrey Bogart

Humphrey DeForest Bogart werd geboren op 23 januari 1899 in New York. Opgegroeid binnen de hogere klasse, ging hij op jonge leeftijd bij de marine. Aan boord van The Leviathan raakte de jonge Bogart bij een ongeluk gedeeltelijk verlamd aan zijn gezicht, wat zijn grauwe en lispelende manier van praten kan verklaren. "Bogie" werd hierna manager bij een theater waar zijn talent als acteur werd ontdekt. Een voorproefje van zijn meer "wildere" rollen kwam in 1935 met het toneelstuk Petrified Forest. Van 1936 tot 1940 verscheen Bogart in 28 films, meestal als gangster.
Zijn echte doorbraak was natuurlijk het prachtige Casablanca in 1942. Een film over de cynische Amerikaan Rick Blaine die tijdens de tweede wereldoorlog een bar runt in Casablanca. Rick ("I stick my neck out for nobody") komt in de problemen wanneer zijn ex-geliefde Ilsa Lund (Ingrid Bergman) plotseling opduikt in gezelschap van haar huidige man Victor Lazlo (Paul Henreid). Victor is als verzetsheld op de vlucht voor de Duitsers en wil naar Amerika vluchten, iets dat zonder de hulp van Rick niet zal gaan lukken. We voelen hem al aankomen want de vraag is natuurlijk; zal Rick de man van zijn ex geliefde helpen... Broeierige sfeer, mooie dialoog en historische one-liners, beroemde cast en een tijdloos verhaal.

Bogart gaf zijn films altijd iets bijzonders mee, maar het is moeilijk te omschrijven wat dat precies is. Hij speelde vaak een onweerstaanbaar type dat ondanks zijn verwilderde, stoere uiterlijk een eerlijk en oprecht geweten heeft. Volgens velen is Humphrey Bogart de allerbeste acteur van de jaren veertig en vijftig. Cynisch detail is dat onze jaren 50 held, die het roken van sigaretten tot stijlfiguur en kunst verheven heeft, op 14 januari 1957 in Los Angeles stierf aan de gevolgen van keelkanker...

Voor de liefhebbers; uit Casablanca:

"Of all the gin joints, in all the towns, in all the world, she walks into mine."

"Where were you last night? "
"That's so long ago, I don't remember."
"Will I see you tonight? "
"I never make plans that far ahead."

Back Home

Al weer twee dagen aan het werk en het voelt alsof ik niet ben weggeweest. Mijn diep bruine look vertelt me dat ik een weekje in Italië was, maar afgezien daarvan blijkt er weinig veranderd. De terugreis verliep voorspoedig en met zomerse temperaturen en de Gay Pride voor mijn deur in volle gang was het niet echt een vervelende thuiskomst.

De maandrapportage eist momenteel alle tijd en aandacht en daarom weinig tot geen mogelijkheid tot filmbezoek. De meest recente films die ik gezien heb zijn de dvd's die ik meegenomen had naar Italië. Vol goede moed begonnen we daar aan Alexander en ook al is Alexander in werkelijkheid niet ouder dan 36 jaar geworden en was hij ongetwijfeld een groot strateeg, legeraanvoerder en politicus in de film was hij niet dood te krijgen. Er kwam geen einde aan de ellenlang uitgesponnen dialoog, twijfel en sporadische oorlogvoering. Regisseur Oliver Stone probeert sympathie te kweken voor de man (een geblondeerde Collin Farrell) met emotionele tussenstukjes die weinig met het verhaal te maken hebben. Je houdt constant een rotgevoel over dat slappe gedoe met zijn jeugdvriendje Hefaistion. Farrell speelt slecht, Angelina Jolie is slecht gecast en zelfs Antony Hopkins lijkt niet lekker in z'n rol te zitten. Het einde (van de film) hebben wij in ieder geval niet gehaald.

De luxe Boxset met "22 Avonturen van Kuifje" bleek daarentegen een groot succes. Zowel de jongste bewoner van Villa Glicine als ikzelf kregen geen genoeg van de avonturen van de schrandere journalist.
De films, muziek en vertaling zijn zeer goed verzorg. Met veel details en humor worden de stripalbums in beeld gebracht. Kuifje belandt immer in de meest exotische oorden met veel oog voor locale rituelen en tradities zonder de bevolking als dom af te schilderen (ook al beweren sommige zuurpruimen anders) of belerend te worden. Mijn favoriet; Kuifje in Tibet. In mijn jeugd heb ik dit album stukgelezen, eindeloos wegdromend bij de bergen, de sneeuw, de Yeti, de vrienschap met Chang, een zwevende monnik en het vliegtuigwrak. Omdat voor velen dit album een kennismaking en inspiratie tot Tibet is geweest ontving De Hergé Foundation (een stichting ter herinnering aan de schepper van stripheld Kuifje) op 1 juni 2006 te Brussel de Light of Truth Award uit handen van de Dalai Lama himself.