Infamous *****

There's more to the story then you know

Het moet de nachtmerrie zijn van elke filmmaker; terwijl je bezig bent met de opnames van jouw film blijkt er tegelijkertijd nog een film gemaakt te worden met exact hetzelfde verhaal en dezelfde insteek... Vervolgens komt deze eerder uit en kaapt alle grote prijzen, inclusief de Oscar voor beste mannelijke hoofdrol voor Philip Semour Hoffman, voor je neus weg. Dat overkwam regisseur Douglas McGrath met zijn film Infamous over het leven van Truman Capote.

Eind jaren vijftig is Truman Capote (gespeeld door de Engelsman Toby Jones) op het hoogtepunt van zijn roem. Zijn laatste boek Breakfast at Tiffany's is een bestseller en met zijn excentrieke uiterlijk en beroemde vriendjes is hij een graag geziene gast in de society wereld van New York. Dan leest hij een krantenbericht over een brute roofmoord op een boerengezin in het plattelandsstadje Holocomb in Kansas. Capote ruikt een verhaal en gaat erheen met zijn goede vriendin Nell Harper Lee (helaas gespeeld door de immer emotieloze Sandra Bullock) die een jaar later haar boek To Kill a Mockingbird zal schrijven. Nog tijdens het onderzoek worden de moordenaars opgepakt. De zaak laat Capote nog altijd niet los, hij bijt zich vast in de psyche van de moordenaars en bouwt een vertrouwensband op met één van hen: Perry Smith (overtuigend gespeeld door Daniel Graig die dus meer in zijn mars heeft dan alleen koele James Bond vertolkingen). De flamboyante Capote raakt emotioneel betrokken bij het lot van de daders. Het boek In Cold Blood, dat hij over de zaak aan het schrijven is put hem emotioneel uit en het kost hem 7 jaar om het af te krijgen. Het zal zijn beste boek worden en tegelijkertijd zijn ondergang want daarna heeft hij nooit meer iets belangwekkends geschreven.

Infamous heeft niet de Hollywood sensatie van zijn voorganger Capote en meer realiteit en diepgang. Infamous neemt de tijd om de humor en het gecompliceerde karakter van een man als Capote en zijn relatie/gevoelens tot de dader(s) uit te diepen. De film begint fraai met een swingende nachtclub zangers (Gwyneth Paltrow) die vast komt te zitten in haar lied; What is this thing called love...

Blijft over de vraag; wat als Infamous eerder was uitgekomen? Had het goedkleurige beeldje dan nu op de schoorsteen van Toby Jones gestaan? Die kans is wat mij betreft heel groot want Jones zet Capote minstens zo goed neer als Hoffman. Infamous is een fascinerende film over een fascinerende man en een al even fascinerend verhaal.




2007

De Bijbel

Zaterdag met mijn moeder afgesproken in het centrum van Amsterdam. Na een uitgebreide lunch besloten we de Uit-markt, de rondvaartboten en het mooie weer te laten voor wat het was en het Bijbelsmuseum aan de Herengracht in de zgn. Cromhouthuizen (een krom stuk hout in de gevel herinnert nog aan de naam van de opdrachtgever) te bezoeken en ik moet eerlijk zeggen; het was leuker en interessanter dan ik in eerste instantie dacht.

Het Bijbelsmuseum is "een ontmoetingsplaats van Bijbel, kunst en cultuur in een pand vol historie". Geen eindeloze collecties oude bijbels, droge citaten of ander reli-fanatisme en het EO-gevoel kom je er ook al niet tegen. Wat we wel aantroffen was een helder en mooi overzicht van het ontstaan en de geschiedenis van Jeruzalem compleet met een aantal grote en mooi uitgevoerde maquettes. Wonderlijk toch dat op één plek, niet groter dan een paar vierkante kilometer, zulke belangrijke heiligdommen van de drie grote godsdiensten te vinden zijn en daarom ook onvermijdelijk dat dit een eeuwigdurende bron van conflicten en tegenstellingen zal zijn. Ook is er in de collectie veel aandacht voor de islam en het Jodendom. Naast de collectie is het pand minstens zo mooi en interessant. Volgens de site is de plafondschildering die Jacob de Wit in 1718 in de achterzaal aanbracht het hoogtepunt. Voor óns was het hoogtepunt de prachtig aangelegde tuin. Daar vonden we een heerlijk plekje met uitzicht op het beeld "Apocolyps"; eindeloos genietend van verse thee, de rust, een lekker zonnetje en van de mensen die er rondliepen.



'S Avonds met de sloep Oeverloos naar de Uit-Markt voor het concert van Wende. Concert viel tegen maar de gezelligheid en sfeer was er niet minder om. Kortom, het cultuur gehalte is vandaag weer eens lekker opgeschroefd en een betere start van het culturele seizoen kan ik me niet wensen.

http://www.bijbelsmuseum.nl/

El Tiempo Va

Zomer in Amsterdam; dat is als toerist in je felrode regenponcho door de grachten waterfietsen... Nederland keerde terug dit weekend. De sleurhut staat weer veilig in de winterstalling, de "De Waard Tent" ligt weer netjes gedroogd en volgens-de-instructies-gevouwen op zolder. 'S morgens weer slierten fietsende scholieren op je fietspad en collega's die bruingetint en enigszins verdwaasd weer op het werk verschijnen met exotische verhalen van overzee. Nu is dat bij de KLM best aardig want de IPB-Helden belanden op de meest onverwachte en ongeplande locaties.

Nadat ik mijn rieten terrasstoel heb drooggeveegd, wacht ik met mijn vers getapte Prosecco op de anderen. Als we twee uur later het restaurant verlaten is het al donker aan het worden. Aan de oostelijke avondhemel kondigt Pegasus de herfst aan; op naar de eerste najaarsstorm en de herfstbladeren. De verhalen zijn verteld, de vakanties voorbij, alles is weer zoals het was en toch voelt het anders; "El Tiempo Va" zoals de Spanjaarden zeggen.

Bordertown **

Het sneakseizoen opende voor ons met Bordertown. Een te zwaar aangezette film over maatschappelijke misstanden in een Mexicaans grensstadje. Een Amerikaanse journaliste (Jé-Lo) die werkt voor de krant de Chicago Sentinel gaat naar Juarez (een stad dicht bij grens van Mexico) om onderzoek te doen naar een aantal moorden op jonge vrouwelijke arbeiders. Wanneer ze ontdekt dat er honderden slachtoffers zijn, wint ze het vertrouwen van een lokale fabrieksarbeidster die maar ternauwernood aan de dood is ontsnapt. De film is gebaseerd op ware gebeurtenissen en daar wringt het bij mij dan meteen al; want wat is waar en wat is fictie? Mij geeft dat vaak het gevoel van een vrijbrief voor de makers. Wat mij betreft; té veel sociale misstanden, té veel uitbuiting en té veel onrecht. In ieder geval meer dan ik in twee uur kan verdragen en dit alles door regisseur Gregory Nava niet echt subtiel in beeld gebracht. De weinigzeggende flasbacks uit de jeugd van de journaliste en een Antonio Banderas die er ook niet jonger op wordt maakte het tot een lange zit. Als aanklacht is Bordertown terecht en het verhaal verdient het verteld te worden maar als film slaat Bordertown wat mij betreft de plank behoorlijk mis.

Adam's Apples ***

Dé ontdekking van deze zomer blijft toch het Westergasfabriek terrein. Het is een prima plek om een zomerse zondagmiddag door te brengen. Of het nu een concert is, lekker eten, op een terras (hippe) mensen kijken, kunstbezoek of naar de film; het is er allemaal mogelijk. Met een fles koude rosé en bittergarnituur vermaakten wij ons prima maar ja, met die typische Nederlandse zomers laat de bewolking en de bijbehorende dreigende regenbui nooit lang op zich wachten. Om de boven ons hangende ellende voor te zijn besloten we het terras te verruilen voor een filmzaal. Na afloop bleek dit de juiste keuze want eenmaal weer buiten waren de terrasjes en gezelligheid compleet weggespoeld. Waarom zijn in dit land toch geen lange, zwoele avonden mogelijk?

In Het Ketelhuis draaide Adam's Apples; een film waarover ik goede kritieken gelezen had en die ik al langer wilde zien. Adam's Apples is een Deense film en daar hebben we al uitgebreid kennis mee kunnen maken via de Dogma Doctrine onder leiding van Lars von Trier. Gelukkig rekent Anders Thomas Jensen zich niet tot dit genre want ik heb het eigenlijk wel gehad met die strakke Dogma regels en bibberend camerawerk. Adam en Appels, dat klinkt bijbels en dat is dus ook precies waar het voor staat in deze film. Adam's Appels is een modern religieuze fabel over geloof en de strijd tussen goed en kwaad. Neonazi Adam (Ulrich Thomsen) krijgt een taakstraf van 12 weken en wordt naar de naïve priester Ivan (Mads Mikkelsen oa Casino Royale) gestuurd (is Ivan een anagram van "naiv" of verzin ik dit?). Adam krijgt als opdracht een appeltaart te bakken met de appels van de boom voor de kerk. Wanneer de appels worden aangevallen door vogels, wormen, en bliksem denkt Ivan dat dit het werk van de duivel is om hem uit te testen. Adam denkt dat het God is omdat slechtheid misschien helemaal niet bestaat.

Het komt allemaal wat te langzaam op gang, vooral doordat er in het begin wat te lang gepreekt wordt over niet relevante zaken m.b.t. geloof en god. De grappen slagen niet helemaal doordat alles zich teveel focust op thema's die al lang achterhaald zijn. Adam blijkt als neonazi die net uit de gevangenis komt nog de "normaalste" van het stel. In het begin wat teveel dik opgelegde symboliek maar naarmate de film vordert wordt de humor groffer en zwartgalliger met zo nu en dan hilarische scènes. Mooie locaties en goed gecased maar wat nu precies de bedoeling van de film is, is mij niet helemaal duidelijk geworden. Een origineel verhaal maar de Christelijke symboliek is gedurende de hele film te dominant aanwezig. Speciale vermelding voor de dokter want die is met zijn groffe analyses de grappiste van allemaal.

2007

Humphrey Bogart

Humphrey DeForest Bogart werd geboren op 23 januari 1899 in New York. Opgegroeid binnen de hogere klasse, ging hij op jonge leeftijd bij de marine. Aan boord van The Leviathan raakte de jonge Bogart bij een ongeluk gedeeltelijk verlamd aan zijn gezicht, wat zijn grauwe en lispelende manier van praten kan verklaren. "Bogie" werd hierna manager bij een theater waar zijn talent als acteur werd ontdekt. Een voorproefje van zijn meer "wildere" rollen kwam in 1935 met het toneelstuk Petrified Forest. Van 1936 tot 1940 verscheen Bogart in 28 films, meestal als gangster.
Zijn echte doorbraak was natuurlijk het prachtige Casablanca in 1942. Een film over de cynische Amerikaan Rick Blaine die tijdens de tweede wereldoorlog een bar runt in Casablanca. Rick ("I stick my neck out for nobody") komt in de problemen wanneer zijn ex-geliefde Ilsa Lund (Ingrid Bergman) plotseling opduikt in gezelschap van haar huidige man Victor Lazlo (Paul Henreid). Victor is als verzetsheld op de vlucht voor de Duitsers en wil naar Amerika vluchten, iets dat zonder de hulp van Rick niet zal gaan lukken. We voelen hem al aankomen want de vraag is natuurlijk; zal Rick de man van zijn ex geliefde helpen... Broeierige sfeer, mooie dialoog en historische one-liners, beroemde cast en een tijdloos verhaal.

Bogart gaf zijn films altijd iets bijzonders mee, maar het is moeilijk te omschrijven wat dat precies is. Hij speelde vaak een onweerstaanbaar type dat ondanks zijn verwilderde, stoere uiterlijk een eerlijk en oprecht geweten heeft. Volgens velen is Humphrey Bogart de allerbeste acteur van de jaren veertig en vijftig. Cynisch detail is dat onze jaren 50 held, die het roken van sigaretten tot stijlfiguur en kunst verheven heeft, op 14 januari 1957 in Los Angeles stierf aan de gevolgen van keelkanker...

Voor de liefhebbers; uit Casablanca:

"Of all the gin joints, in all the towns, in all the world, she walks into mine."

"Where were you last night? "
"That's so long ago, I don't remember."
"Will I see you tonight? "
"I never make plans that far ahead."

Back Home

Al weer twee dagen aan het werk en het voelt alsof ik niet ben weggeweest. Mijn diep bruine look vertelt me dat ik een weekje in Italië was, maar afgezien daarvan blijkt er weinig veranderd. De terugreis verliep voorspoedig en met zomerse temperaturen en de Gay Pride voor mijn deur in volle gang was het niet echt een vervelende thuiskomst.

De maandrapportage eist momenteel alle tijd en aandacht en daarom weinig tot geen mogelijkheid tot filmbezoek. De meest recente films die ik gezien heb zijn de dvd's die ik meegenomen had naar Italië. Vol goede moed begonnen we daar aan Alexander en ook al is Alexander in werkelijkheid niet ouder dan 36 jaar geworden en was hij ongetwijfeld een groot strateeg, legeraanvoerder en politicus in de film was hij niet dood te krijgen. Er kwam geen einde aan de ellenlang uitgesponnen dialoog, twijfel en sporadische oorlogvoering. Regisseur Oliver Stone probeert sympathie te kweken voor de man (een geblondeerde Collin Farrell) met emotionele tussenstukjes die weinig met het verhaal te maken hebben. Je houdt constant een rotgevoel over dat slappe gedoe met zijn jeugdvriendje Hefaistion. Farrell speelt slecht, Angelina Jolie is slecht gecast en zelfs Antony Hopkins lijkt niet lekker in z'n rol te zitten. Het einde (van de film) hebben wij in ieder geval niet gehaald.

De luxe Boxset met "22 Avonturen van Kuifje" bleek daarentegen een groot succes. Zowel de jongste bewoner van Villa Glicine als ikzelf kregen geen genoeg van de avonturen van de schrandere journalist.
De films, muziek en vertaling zijn zeer goed verzorg. Met veel details en humor worden de stripalbums in beeld gebracht. Kuifje belandt immer in de meest exotische oorden met veel oog voor locale rituelen en tradities zonder de bevolking als dom af te schilderen (ook al beweren sommige zuurpruimen anders) of belerend te worden. Mijn favoriet; Kuifje in Tibet. In mijn jeugd heb ik dit album stukgelezen, eindeloos wegdromend bij de bergen, de sneeuw, de Yeti, de vrienschap met Chang, een zwevende monnik en het vliegtuigwrak. Omdat voor velen dit album een kennismaking en inspiratie tot Tibet is geweest ontving De Hergé Foundation (een stichting ter herinnering aan de schepper van stripheld Kuifje) op 1 juni 2006 te Brussel de Light of Truth Award uit handen van de Dalai Lama himself.

Holiday

Arrivederci

De komende week geen films, series of dvd's.
Ik vlieg morgen naar Pisa voor een weekje Toscane.
Pasta, pesto, wijn, zon, hitte, privé zwembad en aangenaam gezelschap. Ook hoop ik nog wat van de omgeving te zien. Als dvd's reizen mee: Alexander, Reservoir Dogs en (als luxe boxset) De avonturen van Kuifje. Aangezien er ook nog een aantal ongelezen boeken in mijn tas zitten betwijfel ik of ik eraan toe kom en misschien is dat maar beter ook.

Iedereen die achterblijft wens ik sterkte met het superzomerweer dat we momenteel in Nederland hebben.
Tot over anderhalve week.

I'm Lost

Everything Happens for a Reason

In eerste instantie dacht ik aan weer zo'n Amerikaanse serie die bol staat van de intriges en maar eindeloos doorgaat. Maar na de CD box van het complete eerste seizoen te hebben afgekeken moet ik wel verslaafd zijn want ineens vind ik mezelf terug; zondagmiddag, kwart voor zes rennend naar de Free Record Shop om daar wapperend met mijn pin-pas en zonder verder na te denken de box voor seizoen-twee aan te schaffen.

De setting; alles op locatie op Hawaï opgenomen. Het vliegtuigwrak, de mysteries, de muziek, het eiland en de karakters maken van Lost meer dan zomaar een serie. Een groep van 48 mensen overleeft de vliegtuigcrash van vlucht "Oceanic 815" en strandt op een onbekend eiland met geen mogelijkheid om hulp in te schakelen of er vanaf te komen. Het verhaal is snel verteld maar de avonturen en ontwikkelingen zijn eindeloos. De serie zit vol met thema's, symbolen en verwijzingen zoals: Lot versus vrije wil, wedergeboorte, tegenstellingen, zwart/wit, "the numbers" en eindeloos meer. Zo nu en dan lijken de makers er maar en eind op los te fantaseren maar uiteindelijk (meestal na een aantal afleveringen) komen de eindjes toch steeds weer samen en worden dingen duidelijk. Met afleveringen als "White Rabit", "Tale of two Cities", "All the best Cowboys have Daddy Issues" en "Hearts and Minds" zijn de titels al net zo boeiend en origineel als de afleveringen zelf.

Ook al zijn de overlevenden vreemden voor elkaar en lijken ze volkomen willekeurig bij elkaar te zijn gekomen, ieder draagt een verleden of geheimen met zich mee die de ontwikkelingen op het eiland bepalen. Ze zijn gedwongen met elkaar te (over)leven en het lijkt of een ieder met een doel op dit eiland terecht is gekomen. Daarnaast lijkt het eiland een leven van zichzelf te bezitten en worden de mysteries alleen maar groter want hoe komen ijsberen op een tropisch eiland terecht?

Mijn favorieten; Sawyer, Kate en Locke (Dit is voor de kenners).
Gelukkig regent het nogal veel op het eiland zodat we Kate regelmatig in een nat shirt door de jungle zien rennen. De humor, het cynisme en de zelfspot van Sawyer is erg vermakelijk en bij vlagen geniaal en de mysterieuze Locke wordt door bijna niemand geaccepteerd maar doorziet alles en iedereen en houdt nogal van confronteren.


(Kate)

Geen idee hoe het zich gaat ontwikkelen maar met plezier begin ik aan het tweede seizoen en voor de komende herfstavonden lijkt me dit een prima tijdverdrijf al kan ik ongetwijfeld niet zo lang wachten en jaag ik de afleveringen er doorheen. Filmpje Delicate


(Sawyer)

Achille Lauro

Wie kent de Achille Lauro nog?

Op de redactie van Waterloo-films is het komkommertijd.
Tijdens de wekelijkse redactievergadering (waar het er normaliter nogal heftig aan toe gaat) was er deze week weinig input en er hing een lamlendige sfeer. De komende vakantie lonkt en bioscoopbezoek staat op een laag pitje. Daarom deze week een beschrijving van een film die nog gemaakt moet worden. Een film waarvan wat mij betreft het scenario al bestaat; het hoeft alleen maar op papier te worden gezet en je hebt een verhaal waarop een beetje regisseur helemaal los kan gaan.

Hoe verbonden kun je zijn met een schip dat nooit jouw bezit is geweest? Ik heb dat gevoel iedere keer als de naam ‘Achille Lauro’ weer eens opduikt. Meeste bekendheid kreeg de Achille Lauro doordat het op 7 oktober 1985 gekaapt werd door Palestijnse terroristen. De kaping was direct wereldnieuws, duurde twee dagen en kostte het leven van de Amerikaans/Joodse passagier Leon Klinghoffer. Hij werd zittend in zijn rolstoel doodgeschoten omdat de Syrische havenautoriteiten geen toestemming wilde verlenen om in de haven van Tartus (Syrië) af te mogen meren. Klinghoffer werd met rolstoel en al overboord gekieperd.

Mijn verbondenheid met het schip gaat echter veel verder terug; toen het nog Willem Ruys heette en voor de Rotterdamsche Lloyd onder Nederlandse vlag voer. Het schip is gebouwd in Vlissingen waar de kiel werd gelegd in 1939. Door het uitbreken van WOII heeft de bouw lange tijd stilgelegen. De romp is zelfs nog gebombardeerd door zowel Duitse als Engelse vliegtuigen. De Willem Ruys begon haar leven dus niet onder een gelukkig gesternte en dit zou haar haar hele leven blijven achtervolgen. Na de oorlog werd het afgebouwd en haar Maiden Voyage was op 2 december 1947.

Mijn ouders zijn op dit schip naar Nieuw Zeeland geëmigreerd en zelf ben ik, als klein jongentje, op de Willem Ruys vanuit Nieuw Zeeland naar Nederland gekomen. Een reis die in die tijd 6 weken in beslag nam. Ik heb het altijd een mooi schip gevonden. Mooie lijnen, 192 meter lang en 25 meter breed, twee majestueuze schoorstenen, een imposante boeg en de hoogte is mooi in verhouding tot haar lengte. Zo worden ze tegenwoordig niet meer gebouwd. Gedurende haar leven is het schip constant geplaagd door brand, wat uiteindelijk ook haar ondergang is geworden. Voor zover ik heb kunnen nagaan is er vier keer brand aan boord geweest (waarbij verscheidene doden vielen) en één aanvaring op de Rode Zee, nota bene met het zusterschip “De Oranje” (één dode). In de jaren 60 wordt de Willem Ruys verkocht aan de Italiaanse “Lauro Line” en omgebouwd tot Achille Lauro (naar de vroegere burgemeester van Napels).

Het is 30 november 1994 als de Achille Lauro aan haar doodsstrijd begint. Tijdens een cruise in de Indische Oceaan breekt er voor de kust van Afrika brand uit. Aan boord bevinden zich 900 passagiers die in allerijl met helicopters en reddingsboten van boord gehaald moeten worden omdat de bemanning de brand niet onder controle krijgt; er vallen drie doden. De volgende dag neemt een Nederlandse sleepboot het half uitgebrande wrak op sleeptouw. 's Nachts klinkt er opeens een explosie vanuit het schip en de bemanning van de sleepboot ziet hoe de boeg van de Achille Lauro uiteen wordt gereten. Het schip begint te kapzeizen en 10 minuten later is zij geheel onder de golven van de Indische Oceaan verdwenen. Op 2 december 1994, op de dag af(!) 47 jaar na haar Maiden Voyage, zinkt de Achille Lauro. Eens temeer wordt bewezen dat het veranderen van de naam van een schip ongeluk brengt en wederom is de Achille Lauro wereldnieuws.

Ik ging er vanuit dat, nu de Willem Ruys een eeuwige rustplaats op de bodem van de Indische Oceaan had gevonden niet meer van zich zou laten horen. Maar enige tijd geleden hoorde ik op de radio dat er een opera over het schip is geschreven. Ook is er in 1990 een TV film (Voyage of Terror met oa Burt Lancaster) over de kaping gemaakt. Blijkbaar blijft het verhaal van de Willem Ruys mensen inspireren en spreekt het schip nog altijd tot de verbeelding. Het wachten is op de speelfilm met het schip (en niet de kaping) in de hoofdrol.

Lock, Stock and two Smoking Barrels****

A Disgrace to Criminals Everywhere

Na een iewat uit de hand gelopen interim-borrel donderdag op Strand Zuid en vrijdag een zware date-avond besloot ik gisteravond nergens heen te gaan en eens lekker thuis te blijven. Even geen puf voor weer een artistiek verantwoorde maatschappij-kritische filmhuisfilm of, aan de andere kant van het film-spectrum, iets in de trend van Die Hard 4.0 en Harry Potter and the order of the Phoenix kan ook al niet boeien.
In plaats daarvan maar eens door mijn stapel videobanden gesnuffeld en daar vond ik Lock, Stock and Two Smoking Barrels van Guy Ritchie; een tijd geleden opgenomen van de TV en daarna compleet vergeten. LS&2SB (excuses voor de vreselijke afkorting) was Guy Ritchie's eerste grote (low budget) film. LS&2SB speelt zich (net als zijn latere film Snatch) af in het Britse gangstermilieu en leverde Guy Ritchie, die zowel het verhaal schreef als de film regisseerde, de titel "Britse Tarantino" op.

Vier vrienden raken in de problemen als ze het voor elkaar krijgen om na een avondje kaarten voor een half miljoen pond in het krijt te staan bij een berucht crimineel. Ze krijgen een week de tijd om het geld terug te bezorgen bij Porn King 'Hatchet' Harry Lonsdale. Om snel aan zo veel geld te komen moeten ze een plan verzinnen. Als ze horen dat hun buren van plan zijn om een groep drugs-telers te overvallen, besluiten ze hen voor te zijn en de overvallers te overvallen. Het is zaak vanaf het begin goed op te letten want het verhaal, aan elkaar gepraat door een onnavolgbare maar geweldige voice over, gaat razendsnel met geniale dialoog, fantastische Britse accenten, humor, actie, bizarre situaties en goed en origineel camerawerk. Verhaal.., eigenlijk zijn het drie verhalen naast elkaar die uiteindelijk samenkomen in een geniale climax. De karakters zijn interessant en de meeste hebben, hoe gewelddadig ze ook zijn, iets sympathieks. Onze "Bacardi-vriend" Vinnie Jones is ook van de partij.

Na Snatch (2000) hebben we weinig meer van Guy Ritchie gehoord, althans op het filmvlak dan. Als man van Madonna heb je het waarschijnlijk razenddruk met het selecteren van pleegkindjes. Gelukkig kwam begin dit jaar het bericht dat hij weer een nieuwe film gaat maken; RocknRolla. Ook RocknRolla is geschreven door Ritchie zelf en zal zich wederom afspelen in het milieu van Britse gangsters, die dit keer azen op de miljoenen van een Russische gangster na een mislukte drugsdeal. Opnames voor de film moeten deze zomer van start gaan. ...

LS&2SB is meer dan een aanrader. Kopen of huren zou ik zeggen en vooral meer dan één keer bekijken.

Quotes:

Tom: "It's kosher. As Christmas".
Nick the Greek: "The Jews don't celebrate Christmas, Tom. "

Barry the Baptist: "If you don't want to be counting the fingers you haven't got, I suggest you get those guns. Quick!"

Soap: "A minute ago this was the safest job in the world. Now it's turning into a bad day in Bosnia."

Zoals ik al zei; humor dus.

1998

Romy Schneider

De actrice die alles mee leek te hebben (1938-1982)

Het filmmuseum heeft deze zomer van 5 juli t/m 29 augustus een Romy Schneider programma dat bestaat uit een Romy Schneider tentoonstelling en een stuk of 25 Romy Schneider films.

Er zijn weinig filmsterren bij wie het film- en privé-leven zo door elkaar lopen als bij Rosemarie Magdelena Albach-Retty geboren in Wenen, Oostenrijk. Ondanks een knap uiterlijk, veel talent, mooie mannen en bloeiende carrière scoort Romy behoorlijk hoog op de lijst van ongelukkige artiestenlevens. Mislukte relaties, een overleden zoon, drugsgebruik en een voortijdige dood; de vrouw die alles mee leek te hebben bleef weinig bespaard. Alhoewel de Sissi-films haar wereldberoemd maakten, kwam Schneider nooit meer van het suikerzoete imago van die rol af; "Sissy plakt aan me als havermout", zei ze er zelf eens over. Na haar 4 Sissi films probeert ze wanhopig van haar Sissi-imago af te komen door rollen met diepgang als onafhankelijke vrouw te spelen en kreeg daar uiteindelijk ook waardering voor. In totaal speelde Schneider in bijna 60(!) films in dertig jaar tijd, ze werkte met grote acteurs als Orson Wells en Claude Sautet met wie ze vier films maakte. Eén daarvan is César et Rosalie, die momenteel in het filmmuseum draait.

Romy heeft drie jarenlange relaties gehad. Na haar relatie met Alain Delon trouwde ze met acteur Harry Meyen met wie ze een zoon kreeg; David. Haar huwelijk met Mayen liep in 1975 ook op de klippen, op de dag na de echtscheiding trouwde ze met haar privésecretaris Daniel Biasini. Later dat jaar werd dochter Sarah Magdalena geboren. In 1979 pleegde haar ex-man Meyen zelfmoord door zich op te hangen.
Vanaf 1981 kwam er pas echte rampspoed in haar leven. De scheiding van Biasini werd gevolgd door het verongelukken van haar zoon David; bij een val wordt hij gespietst op een tuinhek... (je verzint het niet). Schneider raakte aan de drugs. Kort na het voltooien van haar laatste film, Die Spaziergängerin von Sans-Souci, werd ze dood in haar woning in Parijs aangetroffen, een overdosis slaappillen zou de oorzaak zijn geweest. Ze werd begraven bij haar zoon David; ze werd slechts 43 jaar.

Quote: "De herinnering is vaak het mooiste in het leven. Geloof ik..."

Irina Palm ***

The Wanking Widow

Na een aantal weken van grote releases en vele interessante films is nu goed te merken dat de vakantieperiode is aangebroken; het aanbod is duidelijk minder. Het concert- en festival seizoen is daarentegen overduidelijk losgebarsten. Met concerten in het Westerpark van John Legend en Keane achter de rug was er de laatste weken weinig ruimte en tijd voor films.

Irina Palm is de laatste film die ik gezien heb en dat was zeker niet onaardig. Marianne Faithfull speelt de 50-jarige weduwe Maggie in een iewat slaperig stadje buiten Londen. Ze is nog steeds trouw aan haar overleden man, houdt zich voornamelijk bezig met haar ernstig zieke kleinkind, haar zoon en schoondochter en kaartmiddagen met tuttige vriendinnen. Om de levensreddende operatie voor haar kleinkind financieel mogelijk te maken gaat Maggie op zoek naar een baantje in Londen. Omdat ze nooit gewerkt heeft, niets kan en haar leeftijd nogal tegen heeft wordt het geen succes, niemand zit op haar te wachten. Uiteindelijk belandt ze in Soho waar een bordje aan het raam van Mikky's sexclub goede verdiensten voor de juiste gastvrouw garanderen. Na een hilarisch sollicitatiegesprek, waarin Maggie in eerste instantie denkt dat ze als gastvrouw thee moet serveren, en onder de belofte dat er 900 pond per week te verdienen valt, stapt ze over haar verlegenheid en schaamte heen en neemt de baan.
Mikky heeft een geniaal concept bedacht en ziet in haar zachte handen mogelijkheden voor Maggie. Zoals met de meeste geniale ideeën is ook Mikky's concept van een verbluffende eenvoud. Als man kun je je geheel anoniem laten masturberen door na het inwerpen van een muntje je ding door een gat in de muur te steken. Aan de andere kant zit (in dit geval) Maggie die geheel handmatig de zaak afwerkt. Maggie blijkt een natuurtalent en heeft groot succes. De klanten, die waarschijnlijk denken dat ze door een jonge schone onder handen worden genomen, staan letterlijk in de rij. Het werk brengt een heel eigen jargon met zich mee en specifieke beroeps aandoeningen zoals een Penis-elleboog van te lang en te hard werken. Met het werk dat Maggie doet leent de film zich uitstekend voor tragi-komische humor en nogal bizarre situaties. Het contrast tussen het "keurige" dorpsleven, de suffe gesprekken in de buurtsuper en de sex business in Londen kan niet groter. Op weg naar haar werk, als een soort toiletjuffrouw met schort en broottrommeltje, vermoedt niemand dat ze de "beste rechterhand van Londen" bezit en zichzelf "The Wanking Widow" noemt.



De film is een reis door het hoofd van Maggie. Haar, twijfels, onzekerheden, angsten, vreugde, haar zelfvertrouwen, alles komt aan bod. Door haar ranzige baantje vindt Maggie uiteindelijk haar zelfvertrouwen en onafhankelijkheid terug.

Mooi ingetogen acteerwerk van Marianne Faithfull en Miki Mamojlovic die de rol van sexclub eigenaar Mikky speelt. Met veel humor zet hij een sympathiek karakter neer en als de twee samen zijn voel je de mogelijkheden die ze elkaar te bieden hebben. Irina Palm is geen film over de sexindustrie maar een film over het maken van keuzes en mogelijkheden in eigen hand nemen (flauwe woordgrap).

Tom Cruise

Tom Cruise en zijn sekte zijn weer eens in het nieuws.
Tom is voor de opnames van "Valkyrie" in Duitsland namelijk de toegang ontzegd tot militair terrein om opnames voor de film te schieten. Valkyrie (waain ook "onze" Carice van Houten een rol heeft) gaat over het drama waarin een moordaanslag op Hitler wordt beraamt.

Aanleiding voor het verbod is Tom Cruise's lidmaatschap van de controversiële Scientology-kerk. In de Duitse media ontstond veel ophef toen bekend werd dat de film met Cruise in de hoofdrol in Duitsland zou worden opgenomen. Verschillende politici zien in de Scientology-kerk een sekte die op geen enkele manier ondersteund mag worden. Tom Cruise speelt in Valkyrie de rol van 'Claus Schenk Graaf von Stauffenberg' (wat een naam!), de kolonel die in 1944 de bijna geslaagde (lees mislukte) aanslag op Hitler pleegde. Carice speelt de vrouw van von Stauffenberg; Nina van Stauffenberg en voor haar zou dit wel eens haar internationale doorbraak kunnen betekenen.



Regisseur Bryan Singer (oa The usual Suspect) wil de film zoveel mogelijk op historische plaatsen opnemen en één daarvan is het Benderblock; de plaats waar Generaal von Stauffenberg geëxecuteerd is. Het Benderblock valt echter tegenwoordig onder Defensie en het Duitse ministerie van Defensie heeft aangekondigd de film zoveel mogelijk te zullen tegenwerken en ook de zoon van von Stauffenberg reageerde zeer ontstemd over het feit dat een lid van Scientology de rol van zijn vader zou vertolken. Een betere PR kan een film zich niet wensen. Laatste nieuws is dat de opnames, onder bescherming van de Duitse grondwet, door kunnen gaan . De film moet in april 2008 uitkomen.

Zelf heb ik nagenoeg niets met tweede-wereldoorlogfilms of thematiek maar ooit zag ik een "docu-drama" over von Stauffenberg bij de BBC en het verhaal boeide enorm. Waarschijnlijk omdat von Stauffenberg met zijn actie, die door kleine toevalligheden mislukt is, de wereldgeschiedenis had kunnen veranderen. Hoewel Von Stauffenberg de uiteindelijke aanslag pleegde werd hij voorbereid en gepland door een groepje hoge officieren. De operatie werd "Operatie Valkyrie" genoemd.
Valkyries zijn strijdgodinnen uit de Noorse mythologie. Hun doel was om de slagvelden te bezoeken en de meest heldhaftige (gedode) strijders te kiezen en hen mee te nemen naar het Walhalla. Alleen de dapperste krijgers werden uitgekozen, en zij genoten een goed leven in het Walhalla tot de eindstrijd; de Ragna Rök. Zolang de Valkyrie maagd bleven, zouden ze onsterfelijk en onkwetsbaar zijn. De weerkaatsing van hun harnassen werd verantwoordelijk gehouden voor het poollicht.

Shrek the Third **

He's in for the royal treatment

De afgelopen weken werden de eerste twee delen, bij wijze van opfriscursus, al op TV vertoond. Niet alleen leuk om weer eens naar te kijken maar ook buitengewoon handig om weer in het verhaal te geraken. Ze blijven leuk; het vriendelijke groene moerasmonster, Donkey en Puss in Boots. Ook al is het eerste deel verreweg het origineelst, voor mij blijft deel twee favoriet.

De film komt wat moeizaam op gang en op een zwangere Fiona en Donkey als vader van een stuk of 5 ezel-achtige-draak-kinderen zit ik niet echt te wachten. Animatiehelden dienen "flat" te zijn en geen "ontwikkeling" te kennen. De jongens van de Kameleon hadden áltijd vakantie en werden nóóit ouder, kregen geen vriendinnen dus laat staan dat er sprake was van kinderen. Zo wilde je het en zo was het goed; herkenbare helden met keer op keer dezelfde soort avonturen.

In Shrek 3 hebben de makers gemeend aan "character development" te moeten doen. De film begint meteen al met een uitermate grappige en heerlijk lang uitgesponnen sterfscène van de in een kikker veranderde Koning Harold (stem John Cleese). Terwijl hij rochelend aan zijn laatste adem bezig is wordt duidelijk dat Shrek op zoek moet naar een troonopvolger omdat hij anders zelf op de troon zal moeten gaan zitten; iets waar een moerasmonster nu eenmaal erg weinig geduld en aanleg voor heeft.
Voor kinderen valt er misschien genoeg te lachen maar ik miste de volwassenengrappen en verwijzingen naar het hectische hedendaagse (stads)leven. In deel drie zijn ze op één hand te tellen met af en toe zelfs een belerende toespraak en daar zit ik al helemaal niet op te wachten tijdens een avondje ongecompliceerde animatie.
Daarentegen zijn de gesjeesde spirituele Merlijn, de monoloog van een wanhopig niet liegende Pinoccio, het martelen van Gingerbread Man en de staatsgreep van Prinche Charming weer ontzettend grappig en uitermate Sherkiaans. Het blijft origineel om zoete sprookjesfiguren als Sneeuwwitje en Doornroosje een eigen karakter te geven, compleet met groot ego en valse trekjes.



De muziek is heel oké, de animatie meer dan fantastisch en de stemmen gaan weer helemaal los maar de Shrek-formule begint wel uitgewerkt te raken. Ik hoop dat ook de makers beseffen dat Shrek in staat van ontbinding is want de geplande delen 4 en 5 zullen het sprookje definitief om zeep helpen.

2007

Azuloscurocasinegro ****

Eindelijk op Zondagochtend weer eens drie rondjes Vondelpark. Ook al lopen we nog steeds behoorlijk achter bij ieder realistisch trainingsschema dat een scherpe tijd op de naderende Dam tot Dam zal gaan opleveren, toch hadden we het gevoel goed bezig te zijn toen we na afloop uitgebreid aan de koffie zaten op het terras van Vertigo waar godzijdank ook weer eens bediening was. Met 's middags nog een lekker filmpje voor de boeg beloofde het ondanks de regen toch een aangename zondag te worden.

Azuloscurocasinegro betekent zoveel als "donkerblauw bijna zwart" en staat zowel voor de manier waarop de hoofdrolspeler Jorge (Quim Gutiérrez) tegen het leven aankijkt als op de kleur van het pak dat hij in de etalage ziet hangen en waarvan hij denkt dat het de sleutel is tot een andere baan. Jorge voelt zich gevangen en beperkt in zijn mogelijkheden met zijn baan als conciërge en de zorg voor zijn zieke vader. Verder maken we kennis met zijn mooie buurmeisje (waarop hij al jarenlang verliefd is), zijn beste vriend, zijn broer en de vriendin van zijn broer; allemaal jonge mensen die worstelen met de kijk op het leven.
Azuloscurocasinegro is de debuutfilm van Daniel Sánchez en hij snijdt grote thema's als; liefde, ziekte, gevangenschap, kinderen en homosexualiteit aan. De situaties waarin sommige van de hoofdrolspelers terecht komen en de beslissingen die ze moeten nemen zijn soms op het bizarre af maar toch krijg je nergens het gevoel naar een ongeloofwaardige film te kijken. Zwaarte en luchtigheid, humor en ernst houden elkaar in balans en het tempo is dusdanig dat het nergens verzandt in melodramatische toestanden. Het verhaal ontwikkelt zich op een prettige manier waarbij je gaandeweg zelf ontdekt hoe de verhoudingen nu precies liggen of welke rol iemand speelt in het leven van de ander. In Azuloscurocasinegro valt nog iets te ontdekken en voor wie er oog voor heeft zit er lekker veel symboliek in de film en dan heb ik het niet over de rol van de goudvis in een ronde vissenkom.

De karakters zijn geloofwaardig en boeiend, het verhaal lekker snel en onvoorspelbaar. Thema's als; het najagen van onbereikbare verlangens maakt niet gelukkig en de beperkingen van je mogelijkheden zit zelden in je omgeving of situatie maar veelal in je hoofd, zijn misschien niet bijster origineel; Daniel Sánchez heeft er in ieder geval een boeiende en aangename film over gemaakt.

2007

Ocean's Thirteen **

Revenge is a funny thing

Het zat erin en er was ook eigenlijk niet langer aan te ontkomen; de keus voor de maandagavondfilm viel op Ocean's Thirteen. Dat pakte uiteindelijk goed uit want hij draait in Haarlem alleen in Cinema Palace. Cinema Palace doet zijn naam eer aan want het is nog een "echte" bioscoop met rood pluche tapijt, houten lambrisering en het ademt de sfeer van oude cinema. De bios bestaat uit één grote zaal met een heus "ophaalgordijn" en de loge die we voor onszelf hadden afgehuurd (compleet met "love-seats") gaven een V.I.P gevoel dat zijn weerga niet kende.

Ocean's Thirteen is het logische vervolg op... Ocean's Twelve met wederom een indrukwekkende cast; Pacino, Damon, Pitt, Garcia en Clooney zie je natuurlijk niet elke dag in één film. Het verhaal: alweer moet er een casino beroofd worden van héél veel geld, ditmaal uit een soort van wraak omdat één van de maten zodanig belazerd is door de casino eigenaar dat hij door een hartaanval in coma is geraakt. Het verhaal is verder volkomen over de top en totaal ondergeschikt aan zo ongeveer alles; gewoon lekker kijken en niet teveel nadenken is het motto.
Voor het oog ziet het er in ieder geval goed uit. De maatpakken zitten, zoals al in meerdere kritieken te lezen was, inderdaad jaloersmakend goed. De dialogen zijn onzinnig maar lekker, de actie is razend snel, elk krankzinnig idee blijkt uitvoerbaar en ieder beveiligingssysteem is te kraken als je maar over voldoende middelen beschikt. De twist met Ophra is een stuk origineler en vermakelijker dan in de vorige Ocean's met Julia Roberts.

Met een lekker "Febo-gevoel" stonden we na anderhalf uur weer buiten; we hebben ons prima vermaakt maar echt beklijven zal het wel niet.

Venus ****

Van sommige film zou je willen dat ze geen verhaal hebben. Gewoon eindeloos naar de hoofdrolspelers blijven kijken, hun dagelijkse beslommeringen en conversatie volgend zonder dat er verder enige ontwikkeling in zit.

De dagelijkse routine van drie vrienden op leeftijd bestaat uit het bezoeken van de lokale pub om daar flink herinneringen aan het verleden op te halen en de actualiteit te bespreken onder het genot van een aantal stevige borrels en uitwisseling van elkaar's pillen. Deze routine wordt ruw verstoord door de komst van het 16 jarig nichtje van één van hen. Voor de één blijkt het een MTV kijkende, breezer drinkende en chips etende nachtmerrie; voor de ander een tweede jeugd. Terwijl oom Ian zich geen raad weet met zijn nichtje ontfermt Maurice (Peter O' Toole) zich over de onzekere en intrigerende Jessie (Jodie Whittaker). In eerst instantie als vriendendienst maar eigenlijk is al vanaf het begin duidelijk dat Maurice veel méér gevoelens voor haar heeft. De tand des tijds heeft zijn lichaam dan misschien ouder gemaakt maar niet zijn hersenen en gevoelens.

Peter O" Toole mag dan zijn schoonheid verloren hebben, zijn talent voor acteren is er niet minder om geworden. De rol van een op leeftijd zijnde (klassiek) acteur is hem op het lijf geschreven. O' Toole is 8 maal genomineerd voor een Oscar (o.a. Lauwrence of Arabia) maar heeft er nooit één voor een filmrol ontvangen. In 2003 ontving hij wel de Honorary Oscar met de mededeling; "Whose remarkable talents have provided cineme history with some memorable characters". Wat in Hollywood zoiets betekent als dat men verwacht dat je het niet lang meer zult maken.

De humor, het subtiele, de understatements, de prachtige manier om dingen uit te drukken, de accenten; het maakt dat ik verzot ben op Britse films.
Venus heeft geen spectaculair verhaal nodig om diepgang te hebben. De scènes springen van de ene naar de andere gebeurtenis zonder duidelijk chronologisch verband. Zo geeft Maurice een prachtige voordracht van Sonnet nr. 18: "Shall I compare thee to a summer's day?" van Shakespeare en bezoekt hij zijn ex vrouw (mooie rol van Vanessa Redgrave).
Ondanks een leeftijdsverschil van meer dan 50 jaar voel je het broeien tussen hem en Jessie zonder dat het ranzig of ongemakkelijk wordt. Het slingert van lust naar vriendschap, van ordinair naar kunst, van grof naar teder. Vergankelijkheid maakt weemoedig en is confronterend maar ook mooi. Liefde voor schoonheid, vrouwen, literatuur en theater heeft niets met leeftijd te maken.



Ondanks een iets te geforceerd einde een prima film om de zondagmiddag mee door te komen. De Oosterse borrelhap met alcoholische versnapering in "De Herengracht" maakte het compleet.

2007

Daratt ***

Tsjaad; ik moest eerlijk gezegd eerst op Google Earth kijken om te zien waar het nu precies ligt. Tsjaad ligt dus bijna midden in Afrika, het is tot 1960 een kolonie van Frankrijk geweest en sindsdien onafhankelijk. Onafhankelijk maar wel geteisterd door vele (burger)oorlogen; moslims in het noorden, christenen in het zuiden. Tegenwoordig is het er nog steeds onveilig en er geldt dan ook een negatief reisadvies voor Tsjaad.

Burundi, Rwanda, Liberia, Siërra Leone, Soedan... ongetwijfeld mis ik er nog een aantal. Waarom weet ik er eigenlijk zo weinig van? Veel van deze conflicten gaan langs ons heen omdat ze ver weg zijn en er blijkbaar niet genoeg (economische) belangen op het spel staan. Het maakt er echter het drama en de onmenselijke situaties waarmee de inwoners te maken krijgen niet minder erg om. Zo nu en dan komt er een film langs die een recent, intern Afrikaans conflict als uitgangspunt heeft en dan heb ik het niet over "Zoop in Afrika" maar over uitstekende films als Hotel Rwanda of Tsotsi. Daratt (droog seizoen), van de Tsjaadse regisseur Mahamat-Saleh Haroun, past probleemloos in dit rijtje.

De film begint met de mededeling van de staatsomroep dat, nu de burgeroorlog voorbij is, alle oorlogsmisdadigers amnestie wordt verleend. Voor de blinde opa van de 16 jarige Atim is dit onverdraaglijk en hij geeft Atim een pistool met de opdracht de moordenaar van Atim's vader op te sporen en te vermoorden. Gehoorzaam gaat Atim op zoek en de moordenaar (Nassare) is al snel gevonden maar de trekker is minder snel overgehaald.
Hoe ziet een oorlogsmisdadiger eruit? Wat verwacht je van een moordenaar? Hoe gedraagt een beul zich? Wat als blijkt dat hij een gewoon bakkerswinkeltje heeft en brood weggeeft aan zwervers en daklozen, naar de moskee gaat, een leuke, jonge vrouw heeft en bezorgd is om haar zwangerschap en hun toekomstige kindje? Om zijn plannen uit te kunnen voeren gaat Atim voor hem werken. Gaandeweg ontstaat er naast de haat- en wraakgevoelens van Atim, over en weer, ook vriendschap en respect. Atim ziet in hem de vaderfiguur die hij nooit heeft gehad; wraak en vergeving strijden om voorrang. Moraal: een mens is nooit alléén maar slecht of alléén maar goed; zelfs een moordenaar niet. Atim's moordmissie wil dan ook niet echt vlotten. Uiteindelijk volgt de confrontatie tussen zijn opa én Nassare en Atim weet dit op creatieve en hoopvolle wijze op te lossen.

Knap om zo'n groot thema in een getraumatiseerd land zo zachtmoedig en persoonlijk te kunnen weergeven. In de film wordt weinig gezegd maar dat maakt de diepgang van het verhaal er niet minder om. Zonder voice-over, naschriften of onnodige dialogen vol kijker-informatie wordt zowel het verhaal van Atim als de recente geschiedenis van Tsjaad duidelijk gemaakt. Dat is niet alleen knap maar ook heel erg nodig.

2007

Offside **

Nu bioscoop Brinkman onverwacht een zomerstop voor wat betreft de sneak-films heeft ingesteld moeten we zelf op zoek naar een maandagavond film. Als aftrap werd unaniem gekozen voor de film Offside in de filmschuur. Na wat verwarring omtrent de afgesproken ontmoetingsplaats waren we toch nog op tijd compleet en konden we plaatsnemen in de schaars gevulde bioscoop.

Offside is een film over voetbal waarin gedurende de hele film geen voetbal te zien is. Het speelt zich af in het voetbalstadion van Teheran tijdens de WK kwalificatiewedstrijd tussen Iran en Bahrein in 2005 en gaat over het steeds terugkerende incident dat vrouwen/meisjes verkleed als mannen het stadion in proberen te komen. In Iran is het namelijk verboden voor vrouwen sportwedstrijden te bezoeken en bij iedere wedstrijd is daarom een aantal soldaten behept met de taak vrouwen op te sporen en te bewaken.

Het is een originele film, lekker rommelig geschoten. De opgepakte, als jongens vermomde, meisjes die in soort kooi bestaande uit drie dranghekken worden vastgehouden maken het hun bewakers knap lastig. Ze ontmaskeren de botte redeneringen van de soldaten en maken het ze moeilijk met alle brutale middelen. En ondertussen willen die arme bewakers ook niets liever dan de wedstrijd volgen. De strenge regels brokkelen zienderogen af en de goedgebekte meiden prikken door alle kulargumenten heen en zetten de soldaten te kijk als bange jongetjes, die handelen uit angst voor hun superieuren.

Wat de film bijzonder maakt is niet alleen het thema maar ook het feit dat hij daadwerkelijk geschoten is in het stadion tijdens de wedstrijd Iran-Bahrein, waarbij Iran bij winst verzekerd was van een plek in de eindronde van het WK. De film neemt iets teveel tijd om de boodschap over te brengen maar toch is het laatste deel, wanneer de meiden in een politiebusje worden afgevoerd naar de zedenpolitie, het ontroerendst. Een film vol humor over een middeleeuws systeem van onderdrukking dat stand tracht te houden tegen een groeiende meerderheid van mondige, goed opgeleide en politiek bewuste jongeren.

Omdat het WK vorige zomer al gespeeld is kan ik met een gerust hart vermelden dat Iran van Bahrein gewonnen heeft en het feestje in het busje met 6 mondige meiden en twee bewakers uitbundig is geweest.

Een grappige film die helaas in Iran niet vertoond mag worden en daardoor des te meer lading krijgt.

2007

Cashback **

Time flies, but the good news is that you're the pilot

Wanneer Ben Willis (Sean Biggerstaff) gedumpt wordt door zijn vriendin, is hij daardoor zo aangeslagen dat hij ineens spontaan lijdt aan chronische slapeloosheid. Om de nachten door te komen en om de extra acht uren die hij nu over heeft wat nuttiger te besteden gaat hij nachtwerk doen in een supermarkt (die blijkbaar 24 uur per dag open is).

De mensen die daar werken zijn op z'n zachts gezegd nogal kleurrijk en ieder heeft zijn eigen manier om met de verveling, die de lange nachtdiensten met zich meebrengen, om te gaan. Ben's manier is om zo nu en dan de tijd stil te zetten en alles en iedereen, tussen twee seconden in, te "bevriezen". Nu heeft Ben, sinds hij als jongetje zijn Zweedse oppas naakt heeft gezien, een fascinatie voor vrouwelijk naakt en wat doe je dan in een bevroren supermarkt met voornamelijk winkelende vrouwen; je kleedt ze uit en je geniet.

Cashback is het regiedebuut van Engelsman Sean Ellis die ook het verhaal geschreven heeft. Met een klein budget heeft Ellis een onderhoudende film gemaakt. Bij vlagen geweldige droge Engelse humor en hilarische scènes waarbij ook echt te lachen valt. De supermarktkarakters zijn goed gecast en hoeven eigenlijk niet veel te zeggen om al vermakelijk te zijn.



Als ik het zo opsom klinkt het allemaal positief maar toch wringt er iets aan deze film. Het gebruik van een Voice-over is een gevaarlijk instrument om een verhaal te vertellen. Het komt al snel over als gemakzucht en creatieve armoede. Bij verkeerd gebruik leidt het af en haalt het de kracht uit het verhaal terwijl het er juist diepgang aan toe zou moeten voegen.
De Cashback Voice-Over hoort zichzelf wel erg graag praten. De uitleg, vergelijkingen en aanwijzingen zijn eindeloos en uiteindelijk slaat daardoor de film net zo dood als een Engelse "Pint of Lager".

Gelukkig wordt er een hoop goed gemaakt door die ene mooie zin:
Time flies, but the good news is that you're the pilot.

Volgens Ben zit;
"Liefde verpakt in schoonheid en verstopt tussen de seconden van je leven".
Een mooie boodschap om de wereld in te sturen maar jammer dat hij niet uit de film blijkt en daarom hardop gezegd moet worden.

Cashback is bij vlagen origineel maar over het algemeen te traag om te kunnen blijven boeien.

2007

Roken

Goed nieuws!

Vanmorgen gelezen in de Volkskrant: "Vanaf juli 2008 algeheel rookverbod in de horeca".

Minister Klink is vandaag mijn held; geen eindeloos gelobby, gefaseerd invoeren of vertrouwen op zelfregulerende maatregelen vanuit de horeca maar gewoon een datum noemen en daarna is het afgelopen. Dat klinkt nog eens als daadkracht. Ik heb al vaker geroepen dat ik niet kan wachten tot de dag dat de horeca rookvrij is want niets is storender dan ergens lekker je krant te willen lezen met een verse cappuccino onder handbereik en dan geteisterd worden door sigarettenrook die ook altijd en steevast mijn kant opkomt.
Heerlijk lijkt het me om nooit meer te hoeven inschatten waar je het beste rookvrij kunt zitten als je een kroeg of restaurant binnenstapt. Nooit meer jezelf ergeren wanneer in gezelschap een aantal van je tafelgenoten er (uitgezakt) één opsteekt terwijl ik nog aan mijn kaasplankje bezig ben. Ga dan de goede stemming maar eens verpesten door op de overlast van rokers te wijzen; daar maak je jezelf niet populair mee. Nee de voordelen zie ik wel, daar geeft ik graag mijn sporadische handgerolde sigaar met cognac voor op.

Ook in de film verdwijnt de sigaret en dat vind ik wél jammer want hiermee verdwijnt ook een stijlfiguur en een manier van films maken. Sigaretten hebben jarenlang grote acteurs niet alleen van nicotine maar meer nog van een houding, stijl en image voorzien. In films was roken geen verslaving maar een teken van mannelijkheid en onafhankelijkheid. De rokende ster is echter onder druk van de (anti)-tabakslobby van het doek verdwenen, de rol van de sigaret is uitgespeeld. Een jaren 50 acteur móest kunnen roken en niemand beheerste de kunst van het roken meer dan Humphery Bogart. Vanaf de het moment dat hij, zonder te kijken een lucifer aansteekt tot de manier waarop in een rokerige nachtclub de sigaret tussen zijn lippen hangt; zijn hele manier van acteren is om de sigaret heen gebouwd. Actrices die om een vuurtje vragen en Bogart die dit in één gebaar paraat heeft, de manier waarop zij vervolgens haar eerste trekje neemt, inhaleert en al wegkijkend uitblaast; het is flirten met sigaretten als communicatiemiddel.



Hedendaagse filmhelden roken niet meer. Roken is vervallen tot verderf en alleen de doortrapte slechterik rookt nog. In de laatste film die ik gezien heb waarin sigaretten een grote rol spelen, wordt in de hele film geen sigaret gerookt. In "Thank You for Smoking" zijn de enige rokers de acteurs die in oude zwart wit beelden op televisie te zien zijn. Nick Naylor heeft het dan ook moeilijk in zijn functie als woordvoerder voor de Amerikaanse tabaksindustrie; zo ongeveer de meest impopulaire baan die je kunt voorstellen. Nick heeft er weinig moeite mee want met zijn charme en gladde tong praat hij zich overal uit en weet nagenoeg alles om te draaien. Kijkend naar oude films komt Nick op het geniale idee dat acteurs weer moeten roken op het witte doek. Thank you for Smoking is een geniale film die bol staat van de zwarte humor, hypocriet gedrag en cynisme. Als je hem in de videotheek tegenkomt zou ik hem zeker niet laten liggen.

Als voorbeeld voor de jeugd en voor onze volksgezondheid is het verdwijnen van de sigaret in films onvermijdelijk en waarschijnlijk een goede zaak maar als stijlfiguur mis ik hem.

Premonition *

Reality is only a nightmare away

Op de middelbare school hebben we ooit het gedicht "De tuinman en de dood" van P.N. van Eyck behandeld. Hierin vertelt een Perzisch Edelman over zijn tuinman die 's morgens al snoeiend ineens De Dood voor zich ziet staan. In blinde paniek vlucht de tuinman op een paard naar Ispahaan om de dood zo ver mogelijk te ontlopen. De Edelman gaat verhaal halen bij De Dood:

Glimlachend antwoordt De Dood: "Geen dreiging was 't,
Waarvoor uw tuinman vlood. Ik was verrast,
Toen 'k 's morgens hier nog stil aan 't werk zag staan,
Die 'k 's avonds halen moest in Ispahaan."

Noodlot of toeval?
Al zolang de mens zich bewust is van zijn sterfelijkheid worstelen we met de vraag of de toekomst en dus ons (nood)lot te beïnvloeden is. De Griekse mythologie staat er bol van, Shakespeare wist er ook wel raad mee en voor Hollywood is het ook nog altijd een dankbaar onderwerp, getuige recente films als Déjà Vu en Next.

Premonition betekent zoiets als "voorgevoel" en ditmaal is het, het emotieloze gezicht van next-door-girl, Sandra Bullock dat een kijkje in de nabije toekomst gegund wordt. Geen plezierig kijkje uiteraard want anders hebben we geen verhaal.
Linda (Sandra Bullock) beleeft het fatale ongeluk dat haar man Jim (Julian McMahon) zal overkomen, compleet met begrafenis en andere details. Als ze eenmaal door heeft dat het geen nachtmerrie is maar dat de dagen wat door elkaar gehusseld zijn en ze daardoor een blik in de toekomst heeft gehad besluit ze er wat aan te moeten doen. Of juist niet?
Hier vliegt het verhaal net zo hard uit de bocht als haar man die het ongeluk nog moet krijgen. Semi filosofisch piekert Linda zich suf of het nu moord is als ze het ongeluk niet voorkomt? Zo moeten er nóg een aantal dilemma's in de relationele sfeer genomen worden máár dan is het haar ook duidelijk wat haar te doen staat.

In Hollywood zijn ze er rotsvast van overtuigd dat alles voorbestemd is want ook dit keer valt het noodlot niet te ontlopen.
Jammer voor Jim maar uiteindelijk veroorzaakt Linda precies dat, wat ze nu juist had willen voorkomen. Heb je nu je zin?

De film heeft teveel hiaten en de passieve houding van Linda maakt dat je je gaat irriteren en op de verkeerde dingen gaat letten.
Al met al heb ík een slecht voorgevoel over het succes van Premonition.

Pan's Labyrinth *****

Innocence Has A Power Evil Cannot Imagine

Tijdens de afgelopen Oscaruitreikingen was het voor mij dé grote onbekende. Zes nominaties waarvan er uiteindelijk drie worden verzilverd en dan in Nederland pas twee maanden later worden uitgebracht. De distributiemaatschappij had er blijkbaar meer belang bij te wachten op het Amsterdam Fantastic Filmfestival (waar Pan's Labyrinth de openingsfilm was) dan gebruik te maken van alle media aandacht die drie Oscars opleveren. Wat de beweegredenen ook zijn geweest, het was het wachten waard want Pan's Labyrinth is een weergaloos goede en knap gemaakte film.

Zoals de meeste fantasy films gaat ook Pan's Labyrinth over de strijd tussen goed en kwaad. De mens op zijn slechtst; moordend, onderdrukkend en oorlogvoerend tegenover de volmaakte onschuld van een meisje dat zich staande houdt temidden van al dit geweld en de juiste keuzes moet maken om (zoals het hoort in fantasy films) te overwinnen.
De 12 jarige Ofelia (Ivana Baquero) verhuist met haar moeder naar de bossen en heuvels in het noorden van Spanje om daar bij haar nieuwe stiefvader te gaan wonen. Haar stiefvader is Kapitein in het naoorlogse fascistische leger van Franco en zijn taak is de rebellen, die zich in de bossen schuil houden, uit te schakelen. Kapitein Vidal (Sergi Lopéz) doet dit op een meedogenloze, sadistische en vastberaden wijze.
Doodongelukkig in haar nieuwe omgeving, bezorgd om haar zwangere en zieke moeder en bang voor haar "nieuwe" vader ontdekt Ofelia de toegang tot een magisch labyrint. Elke nacht ontvlucht ze de gruwelijkheden die haar dagelijks omringen door af te dalen in het labyrint waar ze een gevaarlijk uitziende faun, een monster waarvan de ogen in zijn handen zitten, een slijmerige reuzenpad en nog meer eng-ogende figuren ontmoet die niet veel goeds in de zin hebben. Om prinses van het ondergrondse rijk te kunnen worden moet Ofelia drie gevaarlijke opdrachten uitvoeren. Opdrachten die haar grootste angsten te boven gaan.

Hoe eng de monsters en gevaarlijk de taken in Ofelia's fantasiewereld ook zijn, ze zijn niks vergeleken met de harde, onmenselijke wereld die Ofelia bovengronds aantreft. Het echte monster is Kapitein Vidal. Wat hij mensen aandoet is zo gruwelijk en zo plastisch in beeld gebracht dat het bijna niet is aan te zien. Het maakt dat je als kijker liever samen met Ofelia wegvlucht in het duistere labyrint met zijn bizarre bewoners.
Het kamp van kapitein Vidal bestaat uitsluitend uit soldaten en volgelingen die uit angst blindelings bevelen en opdrachten uitvoeren, hoe gruwelijk of onmenselijk die ook zijn. Alleen het hoofd huishouding Mercedes (mooie rol van Maribel Verdú) en de dokter (Álex Angulo) blijven trouw aan hun eigen geweten. De dokter vat het kernachtig samen wanneer hij zich tegen Kapitein Vidal keert en zegt:

"Maar Kapitein, bevelen opvolgen, alleen maar om te gehoorzamen - zonder verdere vragen te stellen- dat is iets wat alleen mensen zoals U doen."

Deze waarheid is te confronterend voor Vidal en de dokter betaalt uiteindelijk een hoge prijs voor zijn mooie uitspraak.

Historie, drama, politiek en een wonderschoon sprookje maken dat Pan's Labyrinth veel meer is dan zomaar een fantasy film. De twee werelden zijn op een schitterende manier met elkaar verweven en lopen naadloos in elkaar over en uiteindelijk komen de verhaallijnen samen. De animatie en het camerawerk is subliem, de details overvloedig en de sfeer magisch. De drie Oscars (Art Direction, Camerawerk, en Make Up) zijn volkomen terecht al had die voor het beste originele scenario er ook wel aan toegevoegd mogen worden maar die was al gereserveerd voor Little Miss Sunshine (en terecht).

Vergis je niet; Pan's Labyrinth is gewelddadig en schokkend.
Verwacht geen zoet sprookje of een fantasy-story waarbij je lekker weg kunt dromen want het verhaal is groter dan de film zelf en net zo inktzwart en bloedrood als de letters uit het zelf-schrijvende boek van Ofelia.

Pan's Labyrinth is van een schokkende schoonheid.

2007

Zodiac ****

There's more than one way to lose your life to a killer

Se7en, Fight Club en The Game; allemaal films die boven de gemiddelde film uitsteken én gemaakt zijn door David Fincher.
Se7en (1995) gaat over 7 moorden die in 7 dagen gepleegd worden en als gemeenschappelijk "thema" de 7 hoofd-zonden hebben. Zenuwslopend spannend met Morgan Freeman, Brad Pitt en Kevin Spacey.
Fight Club (1999) is een film met meerdere lagen over een naamloze verzekeringsagent (Edward Norton) die uit zijn oersaaie, materialistische bestaan wil stappen en dan Tyler Durden (Brad Pitt) tegen het gespierde lijf loopt. Tyler houdt er een nogal bizarre levensfilosofie op na want hij gelooft namelijk dat "zelfverbetering" enkel voor de zwakken is; het is "zelfvernietiging" dat het leven uiteindelijk waarde geeft. De voice-over is geniaal, het verhaal adembenemend. Fight Club is één lange, agressieve, confronterende, briljante "wake up call". Als je deze film (nog) niet kent; ga hem dan vooral huren en verwonder je en kijk hem op z'n minst twee keer want anders mis je teveel.

Waren Fincher's eerdere films gebaseerd op fictie, Zodiac is dat niet. Geen scriptwriter had zo'n gruwelijk en bizar verhaal uit zijn pen kunnen krijgen.
Eind jaren 60 wordt California en specifiek San Fransisco opgeschrikt door een aantal gruwelijke maar op het eerste gezicht willekeurige moorden. Willekeurig, totdat in 1969 de redactie van de San Fransisco Chronicle een brief ontvangt waarin de moorden geclaimd worden door één man die zichzelf de Zodiac Killer noemt. De brief gaat vergezeld van een geheimzinnige code die, als hij gekraakt wordt, zijn identiteit en motief zal onthullen.
Dit is het begin van een moordonderzoek dat meer dan 30 jaar in beslag zal nemen. In totaal pleegt de Zodiac Killer 5 moorden die aan hem toegeschreven kunnen worden maar waarschijnlijk zijn het er veel meer. De Zodiac Killer stuurt over de jaren tientallen brieven met cryptische aanwijzingen en geheime codes naar de politie en krant. Brieven die steevast beginnen met:



Ondanks het feit dat de code gekraakt wordt, zijn boodschappen "gelezen" en de vele aanwijzingen die hij achterlaat is de Zodiac Killer nooit opgepakt en dat maakt de zaak zo fascinerend.



Het verhaal concentreert zich op politie rechercheur David Toschi (Mark Ruffalo) die zich jarenlang met de zaak bezighoudt en Robert Graysmit (Jake Gyllenhaal o.a Brokeback Mountain) die als cartoonist werkt voor de San Fransisco Chronicle en zich als een amateur detective helemaal in de jacht op de moordenaar vastbijt. Graysmit schrijft in 1991 een boek (waarop deze film gebaseerd is) over de zaak. Uiteindelijk raken beiden zo door de zaak geobsedeerd dat zowel hun carrière als hun privé leven eronder bezwijkt.
De film doet bijna aan als een documentaire, zo gedetailleerd en uitgebreid worden de feiten en gebeurtenissen behandeld. Gevolg hiervan is dat de film ruim 2 en half uur duurt. De rolbezetting is erg sterk met een paar heel goede bijrollen.
Het bijzondere aan de film is dat hij geen plot heeft. Steeds weer verwacht je een ontknoping, doorbraak of ontmaskering maar die komt er gewoonweg niet. Een aantal keren zitten ze er heel dicht bij en heb je het gevoel dat de Killer voor je staat maar keer op keer is er niet voldoende bewijs of zijn er toch teveel tegenstrijdigheden.

Op de één of andere manier fascineren "Serial Killers". Geïntrigeerd vraag ik me af wat zich afspeelt in het hoofd van zo'n monster en volgens welke patronen er gehandeld wordt. De Zodiac Killer was een meester in het bespelen van de media en heeft zichzelf onsterfelijk gemaakt door zich niet te laten pakken.
Na het zien van de film en de schat aan informatie die op internet te vinden is ben ik ervan overtuigd te weten wie de Zodiac Killer is en weet ik ook dat hij in 1992 zijn geheim mee heeft genomen in zijn graf.

Zodiac is geen Se7en, Zodiac is geen Fight Club maar het verhaal is de lange zit meer dan waard.



PS. de handgeschreven afbeeldingen is het originele handschrift van de Zodiac Killer.

2007