Koninklijk

Gisteren was mijn laatste dag bij Engineering & Maintenance en ook al zou ik nog zo graag klimaat-neutraal door het leven gaan; van vliegtuigen krijg ik nooit genoeg. Na de lunch een rondje door de hangar blijft leuk en is toch anders dan de gemiddelde kantoorbaan.

Amy

I told you I was trouble

Zelf dacht ik al die tijd te maken te hebben met een kunstmatig gelanceerd tienersterretje dat lijdt aan een ziekelijke behoefte aan aandacht. Met een kapsel als een suikerspin en meer tatoes dan een gepensioneerde zeeman op de grote vaart, komt mevrouw voornamelijk in het nieuws als er weer eens een concert niet doorgaat omdat ze uitgeteld is door drank en/of drugs. Zo weinig mogelijk aandacht aan schenken was mijn gevoel.

Tot ik gisteravond bij iemand op visite was en daar op TV het concert zag dat Amy Winehouse in maart 2007 in het Shepherds Bush Empire in Londen gaf. Al bij het eerste nummer was ik om. Wat een stem, wat een goede nummers en wat een talent. Ineens begrijp ik alle ophef en aandacht als deze Engel van de Goot weer eens halverwege een concert niet verder kan of wil. Nu snap ik dat je hiervoor in de rij gaat staan; ook al krijg je maar drie nummers voorgeschoteld, dan nog is het de moeite waard. Vanmorgen dan ook meteen alle nummers van haar albums "Frank" en "Back to Black" van Limewire gedownload en op mijn i-Pod gezet. Het sterke aan deze 24-jarige zangeres is dat je steeds het gevoel hebt dat ze over haar eigen leven zingt. De over het algemeen zelfgeschreven nummers moeten wel heel dicht bij haar staan en ondanks haar jonge leeftijd past haar doorleefde stem perfect bij het wilde leven dat ze ongetwijfeld leidt.

Het heeft iets intrigerends als iemand zo onverschillig met zo'n groot talent omgaat. Keer op keer kunnen zulke mensen je zwaar teleurstellen of razend maken, tot het moment dat ze gaan zingen en je alle ellende op slag weer vergeten bent. Amy moet helemaal niet in "Rehab" maar vooral doorgaan zoals ze nu doet. Nog één of twee geweldige CD's, dan een overdosis (of iets anders fataals) en Amy is waarschijnlijk even legendarisch als Janis Joplin en Joni Mitchel samen. Tot die tijd wens ik haar de beste tekst- en songwriters van deze wereld. Volgens mij moet het beste Winehouse-album nog komen.

Into the Wild ****

Eerst was daar (voor mij) het boek Into Thin Air van Jon Krakauer. Een adembenemend boek over de desastreuze beklimming van de Mt Everest in het seizoen 1996 (een stuk of 8 doden). Eenmaal in het boek begonnen was er geen houden meer aan en las ik het in één keer uit. Daarna was daar het boek Into the Wild, eveneens geschreven door Krakauer. Ik kreeg het van iemand als leesvoer voor een trans-Atlantische vlucht en las ook dat in één vlucht uit. Helaas was ik het daarna ook meteen weer kwijt want ik liet het boek bij de overstap in Parijs in het vliegtuig liggen. Nu is daar dan de film van regisseur Sean Penn en ook die is meer dan de moeite waard.

Into the Wild is gebaseerd op het waargebeurde verhaal van Chris McCandless (Emile Hirsch). Een rijkelui's zoontje dat besluit na zijn examen niet verder te willen studeren maar al zijn bezittingen op te geven, met zijn familie te breken en voor twee jaar de wildernis in te trekken. De film begint waar de reis van Chris eindigt; in een verlaten bus ergens in Alaska. Via flashbacks laat de film zien hoe Chris daar terecht is gekomen en welke ontmoetingen hij onderweg heeft gehad. Ontmoetingen die hem stuk voor stuk iets opleveren en bijbrengen ook al moet de super-zelfverzekerde Chris met zijn eigenzinnige kijk op het leven daar in eerste instantie niets van weten. Op zoek naar zichzelf en naar de essentie van het bestaan wil Chris de confrontatie met de wildernis aangaan en kiest daarvoor het ruige Alaska. Alles op locatie gefilmd en de beelden zijn dan ook spectaculair mooi (vooral de bus is prachtig; helemaal zoals in het boek beschreven). De opnames zijn soms zo mooi dat je je gaandeweg afvraagt waarom je in godsnaam nog hier bent terwijl er zoveel te ontdekken valt. Dat moet Chris ook gedacht hebben toen hij besloot te vertrekken maar wat begint als een avontuurlijke raodmovie ontpopt zich langzaam tot ontroerend drama. De natuur blijkt mooi in haar eenvoud maar bikkelhard om in te overleven en de romantiek van de vrijheid maakt langzaam plaats voor onvoorstelbare eenzaamheid, leegte en angst.

Emile Hirsch zet een geloofwaardige Chris neer maar op de één of andere manier zag ik steeds Leonardo di Caprio voor me in deze rol. Misschien lijken de twee gewoon wel een beetje op elkaar. De bijrollen zijn ook prima gecast met in het bijzonder Hal Halbrook die, als eenzame en enigszins uitgebluste oorlogsveteraan weer opleeft door de levenslust van Chris, terecht een Oscar nominatie ontving. Speciale vermelding voor de filmmuziek van Eddie Vedder (Pearl Jam); past helemaal bij de film en sleurt je mee het verhaal in. Het is geen korte film en ook al zitten er wat kleffe momenten in, hij boeide van begin tot eind. Klik hier voor de trailer.

Quote: The sea's only gifts are harsh blows, and occasionally the chance to feel strong. Now I don't know much about the sea, but I do know that that's the way it is here. And I also know how important it is in life not necessarily to be strong but to feel strong. To measure yourself at least once. To find yourself at least once in the most ancient of human conditions. Facing the blind death stone alone, with nothing to help you but your hands and your own head.

Cassandra's Dream ****

Every Dream has it's Price

Vanwege haar schoonheid en omdat hij haar voor zichzelf wilde winnen schonk de God Apollo, de mooie Cassandra (dochter van koning Priamus van Troje) de gave der profetie. Cassandra echter wilde haar kuisheid bewaren en weigerde in te gaan op de avances van de geile Apollo. Uit woede zorgde, de in zijn ego gekwetste, Apollo er eigenhandig voor dat niemand de voorspellingen van de mooie Cassandra ooit zou geloven. Cassandra was daardoor gedoemd tot in lengte van dagen de meest bizarre rampspoed en groot onheil te voorspellen die door iedereen werd weggelachen maar die ook steevast uitkwam. Zo voorspelde ze de val van Troje en voorzag ze zowel haar eigen als Achamemnon's dood toen ze, na de Trojaanse oorlog als Achamemnon's oorlogstrofee, zijn paleis betrad om nog dezelfde dag, door dat beest dat vol valse liefde bijt, vermoord te worden onder het uitspreken van de woorden: "Oh, menselijke staat: in voorspoed kan een schaduw een leven doen keren, als tegenspoed hem treft, dan wist een vochtige spons zijn beeltenis in één veeg uit."

Het onafwendbare noodlot dat uiteindelijk door de centrale figuren zelf wordt voltrokken, is het thema in Woody Allen's nieuwste film Cassandra's Dream. Na Match Point (2005) en Scoop (2006) is Cassandra's Dream Allen's derde film op rij die zich in Londen afspeelt en gaat over twee Middle Class broers. De één, Terry (Colin Farrell) is een opportunistische gokker, de ander, Ian (Ewan Mcgregor) een handige ritselaar met zakelijke ambities die groter zijn dan zijn mogelijkheden. Beiden willen verder in het leven, het liefst zonder geploeter en gezwoeg. Op het moment dat beiden tot over hun oren in de problemen zitten biedt de komst van hun steenrijke oom Howard uitkomst. Oom Howard blijkt bereid de broers te helpen maar vraagt in ruil voor financiële hulp een onverwachte wederdienst van de broers. De zakenpartner van oom Howard is van partner veranderd in een bedreiging en moet uit de weg geruimd worden; moord dus. Na wat wikken en wegen gaan de broers er op in en plegen de moord. Niet erg realistisch allemaal maar wie hier doorheen kijkt ziet een Grieks drama in een modern jasje. De twijfel, wroeging en verantwoording na de moord achtervolgen met name Terry (de gokker) als moderne Furieën (wraakgodinnen).

Ik ben geen fan van Colin Farrell maar deze rol zet hij heel goed neer. Als gokker heeft hij weinig zicht op de realiteit, geen sterk karakter en onder druk vlucht hij in drank en pillen. Het verval neemt sluipend bezit van hem en ook al is de moord perfect en zonder getuigen uitgevoerd, de gevolgen zijn tragisch; precies zoals Cassandra het voorspeld zou hebben. Mooie bijrollen van de beide vriendinnen. Vooral de vriendin van Ian, gespeeld door Hayley Atwell is even mooi als Cassandra zelf geweest moet zijn en met haar lange donkere haren en onweerstaanbare lach zou ook ik er waarschijnlijk een moord voor over hebben om haar te behouden, ook al is ze (te) duur in het onderhoud.

Dunya & Desie ***

Echt wel, echt niet, echt wel...

Het klinkt misschien wat kinderachtig maar al heel lang ben ik een fan van Dunya & Desie. Ik ben dan ook helemaal in mijn nopjes met de film Dunya & Desie die dus gebaseerd is op de gelijknamige tv serie en waarvan ik met veel plezier heel wat afleveringen heb gezien. In de serie spelen Mariam Hassouni (Dunya) en Eva van de Wijdeven (Desie) twee tieners die in Amsterdam-Noord wonen. De twee zijn hartsvriendinnen en tegelijk zo verschillend als maar kan; Dunya is donker en Marokkaans, Desie blond en oer-Hollands. Puberproblematiek en cultuurverschillen leveren genoeg ingredienten voor een interessant scenario. In de serie was aan boeiende onderwerpen dan ook geen gebrek en het geheel werd ook nog eens opgeleukt door goede bijrollen van Christine van Straalen en Theo Maassen. De monologen van de intelligente Dunya met haar zachte monotone stem konden me soms tot tranen toe roeren.

In de film gaat het verhaal verder dan de straat waarin ze wonen en belanden de meiden in Marokko en ontstaat er een heuse roadmovie. De zoektocht naar de vader van Desie blijkt voornamelijk een zoektocht naar zichzelf of zoals Dunya het zegt: "Desie is op zoek naar zichzelf en ik ben ervoor op de vlucht". Als je er niet teveel van verwacht is de film heel aardig met behoorlijk wat humor (vooral van Theo Maassen). Cultuurverschillen en integratie zijn belangrijke elementen maar vieren niet de boventoon. Dunya & Desie straalt vooral vrolijkheid en openheid uit zonder oppervlakkig te worden.

De film was geselecteerd voor het filmfestival van Berlijn alwaar hij werd vertoond in het onderdeel "Generation 14 plus", een programma voor jongerenfilms. De film is intussen verkocht aan Japan, Zweden, Noorwegen en Duitsland. De 22 jarige Maryam Hassouni ontving in 2006 een Emmy Award voor haar hoofdrol in de TV-film Offers en ik verwacht dat we, met haar Brains en Looks (en acteertalent), de komende jaren nog veel van haar gaan horen en zien. Laat maar komen die prachtrollen.

The Other Boleyn Girl ****

Cultuur Weekend in Antwerpen. Het klonk veelbelovend maar viel dat even tegen. Het cultuur weekend dan, Antwerpen zelf is niks mis mee. De site beloofde een rijk aanbod van het beste dat Groot Antwerpen de komende zomer aan optredens en andere artistieke uitingen te bieden heeft. Het geheel werd gepresenteerd in het Provinciehuis in een zonnige setting dat gegarandeerd een zomers gevoel zou opleveren. Het Provinciehuis was echter dermate somber en donker dat je het gebouw eerder met een winterdepressie dan met een zomers gevoel weer verliet. Maar Antwerpen zelf had meer dan genoeg te bieden; warme wafels, ontelbare soorten biertjes, mooie pleinen, lekker eten en aangenaam en ter zake kundig gezelschap.

Uiteraard moest er ook een bioscoop van binnen bezichtigd worden. Het aanbod bleek groot maar met Scarlett Johansson en Natalie Portman in één film viel de keus al snel op The Other Boleyn Girl. Als je van drama, kostuums, intriges en goed acteerwerk houdt rest je nog maar één ding: kijken! De film stipt de historische feiten aan maar gaat daar verder niet al te veel op in. Centraal staan de zusjes Boleyn: Anne en Mary, die onder aansporingen van hun vader en oom een plaats aan het hof van Hendrik de Achtste trachten te bemachtigen. Iets wat de mooie zusjes erg goed af gaat want ze belanden allebei in het Koningklijke bed. Maar waar lust, liefde en macht regeren verdwijnt al snel de vriendschap en zusterband. Zoals bekend schopt Anne het tot tweede vrouw van Hendrik en koningin van Engeland om uiteindelijk op een schavot onthoofd te worden omdat ze niet in staat is een mannelijke opvolger te produceren.

Na het zien van de film snak je naar de historische feiten. Heeft Mary echt bestaan en wat was haar rol? Heeft Hendrik de Achtste echt met de Paus en Katholieke kerk gebroken vanwege een vrouw? Dat soort vragen. Prachtige en boeiende film met een sterk acterende Natalie Portman als de doortrapte en berekenende Anne. Met elke film wordt ze beter (en mooier) en wat mij betreft is het wachten op de rol die haar een Oscar gaat opleveren. Maar misschien ben ik een beetje bevooroordeeld want ik ben bij voorbaat al onder de indruk van de looks van mevrouw Portman. Toch vond ik Eric Bana (Hendrik) en Scarlett Johansson (Mary) minder indrukwekkend.

Maffe Marathon

Na een tip van Lillian heb ik er ook aan moeten geloven: De Maffe Marathon van de Bijenkorf. In eerste instantie klonk het allemaal nogal ingewikkeld, zeker voor mijn beperkte intelligentie. Maar toen ik het systeem eenmaal door had zag ik ook onmiddellijk de voordelen. Slim in elkaar gezet en... het werkt. In ieder geval bij mij want ik was in no time bezig met zo efficiënt mogelijk te kopen om uiteindelijk die maximale bonus te kunnen scoren.

Dag één: Best ingewikkeld want als kersverse Bijenkorfkaarthouder moet je direct al afwegen of het nu verstandig is het duurste voor de laatste dag te bewaren (maximaal bonusvoordeel) of juist nu te kopen en de 10% welkoms-korting te incasseren. Uiteindelijke conclusie: koop gewoon iets duurs op zowel de eerste als de laatste dag. Resultaat; maximaal voordeel.

De Buit: een eettafel op dag één (levertijd 10 weken!). Een onnodige maar uiterst hippe kruimeldief (levertijd drie weken!) op dag twee en gisteren (als eindsprint) een espresso/cappuccino apparaat. Geen Senseo of Nespresso maar een degelijk RVS Zwitsers ontwerp. Dat blijkt nog geen sinecure om daar een behoorlijk bakje koffie uit te halen. Niks makkelijk doseerbare Pads in diverse smaakjes. Een drukregelaar met opwelfunctie en stoompijp (je moet de melk lezen?) moeten onder een druk van 15 Bar bij de juiste dosering én het juiste gebruik een hemelse cappuccino opleveren. Ik heb hem nog niet kunnen produceren, die hemelse cappuccino maar ik voel gewoon dat er iets moois aan gaat komen de komende dagen/weken/maanden. Wat er ook gebeurt, hij is in ieder geval mooi om naar te kijken; mijn Solis Design Espressomachine. Geadviseerd werd om er ook nog een bonen-maler bij te nemen. Ja het is goed; ik die zo gewend is aan automaat- en poederkoffie dat ik dat eigenlijk het lekkerst vind zal dát verschil moeten proeven?


De Bonus: Resultaat van dit alles is dat ik morgen voor € 150,-- mag aanschaffen zonder te hoeven betalen. Als ik tenminste alles goed heb begrepen en goed heb gerekend want het blijft best ingewikkeld, die Maffe Marathon. Geen idee wat ik ga kiezen maar iets zegt me dat het beter is er zo vroeg mogelijk bij te zijn.

Vantage Point **

8 Strangers, 8 Point of Views, 1 Truth

Volgens mij wordt het de nieuwe trend in film maken deze zomer; "Herhalings-film" noem ik het maar even. Dezelfde gebeurtenis of hetzelfde moment meerdere keren laten zien vanuit verschillende perspectieven of personen. Before the Devil Knows You're Dead was op deze manier opgebouwd en Vantage Point overtreft dit nog eens.

Salamanca, Spanje; op de dag dat een wereldwijd verdrag tegen terrorisme wordt ondertekend. De Amerikaanse president is ook aanwezig om een toespraak te houden en is nog niet koud begonnen of hij wordt voor de ogen van tientallen camera's en duizenden toeschouwers neergeschoten. Dat moment en het voorafgaande halfuur wordt in Vantage Point minstens nog eens vijf maal herhaald, telkens door de ogen van één van de betrokkenen en gaandeweg kom je steeds dichter bij het complot en de slachtoffers. De uitwerking is redelijk origineel maar na drie keer heb je het wel gezien. Het verhaal begint vrij strak maar gaandeweg stapelen de onwaarschijnlijkheden zich op en wordt het zelfs lachwekkend met uiteindelijk een typisch Amerikaans goed einde. Alle slechte mensen worden gedood en de goede of onschuldige overleven op miraculeuze wijze. Kortom een film zoals de gemiddelde Amerikaan het leven waarschijnlijk graag ziet; goed wordt beloond en het kwade gestraft.

De massascènes zijn knap gefilmd maar de vele toevalligheden, een simpele achtervolgingsscène en mislukte emo-momenten maken van Vantage Point een doorsnee Amerikaanse achtiefilm en bij lange na geen Babel of Crash.

Before the Devil knows you're Dead ***

No one was supposed to get hurt

Eindelijk was er vanmiddag weer eens tijd voor een film.
Gekozen werd voor Before the Devil Knows you're Dead van regisseur Sidney Lumet. Lumet is met zijn 83 jaar en films als Dog Day Afternoon, 12 Angry Men en The Verdict niet de minste.

Ik ben al lang een fan van Phillip Seymour Hoffman (die terecht een Oscar ontving voor zijn rol als Capote in de gelijknamige film) en ook in deze film speelt hij de sterren van de hemel. Een feest om naar te kijken. Before the Devil... gaat over twee broers Andy (Hoffman) en Hank (Ethan Hawke) die uit geldnood de perfecte, geweld- en slachtofferloze misdaad plannen en plegen door de juwelierszaak van hun bejaarde ouders te overvallen. De overval gaat niet verkeerd; hij gaat spectaculair verkeerd en alles loopt anders dan ze zo zorgvuldig hadden voorbereid. Kleine fouten blijken grote gevolgen te hebben, de problemen stapelen zich op en uiteindelijk vallen er doden.

Ook al is de film soms wat langdradig, vervelen doet hij niet. Constant voel je de spanning van de beklemmende situatie waarin de broers zich bevinden. Het mooie lichaam van Marisa Tomei verveelt ook niet snel ook al heeft ze in de openingsscène het pafferige lijf van Semour Hoffman op haar rug. Op het eerste gezicht een eenvoudig verhaal maar door de niet chronologische vertelwijze waar dezelfde situatie steeds uit verschillende perspectieven wordt gefilmd blijft het spannend.

Before the Devil Knows you're Dead komt van een Iers spreekwoord dat ongeveer luidt: "Make sure you're in heaven before the Devil Knows you're Dead".
Hij had wat korter gemogen maar door het sterke acteren, spannende scenario en mooie camerawerk zeker de moeite waard.

Verhuizen

Oké, op verzoek dan een update.
Wat is er de afgelopen twee weken zoal gebeurd? De verhuizing is achter de rug. De emoties bij het verlaten van het Waterlooplein liepen hoog op; powerd by mijn hysterische huisbazin die, schuivend als pakijs, ineens het ene na het andere konijn (lees tegenvaller) uit haar hoed wist te toveren. De verhuizing zelf viel reuze mee. Die vijftien dozen met meest overbodige spullen waren in een wip overgebracht. Toch was op de één of andere manier de chaos na de verhuizing zo mogelijk nog groter dan ervoor. Inmiddels hebben de meeste spullen een plaatsje gevonden. De bank arriveerde vorige week maar van het bed is weinig meer vernomen sinds de melding van twee weken geleden dat het zich ergens in een magazijn in Duitsland(?) zou bevinden. De bank blijkt ondertussen zo goed te slapen dat ik eigenlijk helemaal geen bed meer wil.


In de week dat Wilders zijn film Fitna uitbrengt (één *), de zomertijd ingaat ("Sinds de zomertijd heb ik veel meer gras"; aldus een boer uit de Achterhoek), op Heathrow een bagage-berg van 28.000 koffers ontstaat (laatste nieuws is dat het complete vliegtuig dat de bende naar Milaan zou vliegen nu ook vermist is), Rita TON opricht (vanwaar die krukken?) betreed ik het tijdperk van digitale televisie, een afwasmachine en het stoomstrijkijzer. Tussendoor kwam er ook nog een nieuwe interim-opdracht aanwaaien; de laatste tijd lijkt het wel of alles vanzelf gaat. Wat er bij is ingeschoten is bioscoopbezoek. Film kijken zat er nauwelijks in. Als ik al ergens tijd voor had was ik te moe om me naar een bioscoop te slepen en zonder in slaap te vallen een film uit te zitten.

Pasen

Volgens de weersites wordt dit de koudste Pasen in veertig jaar. Dat geloof ik graag want terwijl ik dit typ vliegen de sneeuwvlokken langs mijn raam en ziet het IJ er ijzig en grauw uit. Pasen is traditioneel ook de jaarlijkse opening van het toeristen seizoen in Amsterdam. Busladingen toeristen heb ik verdwaast en gehuld in witgesneeuwde regenponcho´s van het fietspad moeten bellen. De Pasen valt vroeg dit jaar heb ik al vele malen horen verzuchten. Tja dat kan gebeuren bij een religieus feest dat gebaseerd is op de maankalender. Tijdens het eerste Concilie van Nicea in 325 is nu eenmaal vastgesteld dat Pasen valt op de eerste zondag na de eerste volle maan in de lente, dat wil dus zeggen de eerste volle maan op of na 21 maart: de lente equinox. Aangezien het gisteren (21 maart én Goede Vrijdag) volle maan was is dit dus één van de vroegst mogelijke Pasen. De Liturgische of Christelijke rituelen die aan Pasen verbonden zijn zeggen me weinig. Pasen is voor mij een puur lentefeest dat zijn oorsprong vindt ver voor het ontstaan van het Christendom. Pasen luidt de komst van het voorjaar in, het ontwaken van de natuur na een lange winter, nieuw leven en vruchtbaarheid gesymboliseerd door paaseieren en paasvuren (het verjagen van de demonen van de winter). In het Engels heet het niet voor niets Easter; in het oosten komt immers de zon op en verkondigt een nieuwe dag.

Traditiegetrouw worden we deze dagen ook overspoeld met Jezus films. Jezus geldt als een echte karakterrol in Hollywood. Toch doet deze rol over het algemeen weinig voor een acteurscarriere. Neem nu de bekendste Jezus aller tijden; Ted Neeley uit Jesus Christ Superstar. Na zijn rol als Jezus werd hij door het publiek zo vereenzelvigd met de Messias dat hij geen andere rollen meer kreeg. Ted restte niets anders dan tot in de eeuwigheid Jezus te spelen op Broadway. Van James Caviezel (JC) hebben we ook weinig meer vernomen na zijn rol als de bloedende Jesus in The Passion of the Christ.

Ook al heb ik niks met Pasen toch klinkt bij mij ieder jaar in de Paastijd Jesus Christ Superstar uit mijn boxen. Weliswaar niet de laffe film soundtrack met een kweelende Yvonne Elliman als Maria Magdalena maar een fantastische versie van een Londense opera. En het wonderschone Stabat Mater van Pergolesie mag ook niet ontbreken.

Zomerhitte **

De eerste film van Monique van der Ven naar een boek van Jan Wolkers; dat moet wel op sex uitdraaien en dat doet het dan ook. Niet zozeer sex als wel bloot. Nu is het echt niet onplezierig om Sophie Hilbrand naakt over het scherm te zien huppelen en het gaat haar ook vrij makkelijk af moet ik zeggen. Het verhaal speelt zich af op Texel en aangezien ik daar als Helders jongetje de meeste van mijn vakanties heb doorgebracht was dat erg leuk om te zien. Een fotograaf (Waldemar Torenstra en in real life het vriendje van Sophie) vertrekt naar Texel om daar de dood van zijn vriendin te verwerken. Daar ontmoet hij een knappe geschiedenisstudente (Sophie) en uiteraard worden de twee verliefd. Maar de mooie geschiedenisstudente blijkt er nogal foute vriendjes op na te houden. Daaromheen ontwikkelt zich een volkomen ongeloofwaardig en Over-The-Top verhaal dat maar niet spannend wil worden. Daarnaast is er weinig chemie tussen de hoofdrolspelers. In het echt mogen ze dan hevig verliefd zijn op het scherm komt het allemaal nogal gekunsteld over. De acteerprestaties vond ik ook nogal mager. Is er dan helemaal niets goeds over de film te melden? Jawel, mooie muziek, mooie (natuur) shots van het eiland en goede montage, Jeroen willems speelt erg goed en natuurlijk zijn daar de (helaas te weinig) typische Wolkeriaanse volzinnen; "Ze zijn zo schichtig als een maagd met puistjes" is echt genieten ook al komt het uit de mond van een suffe nep- boswachter. De masturbatiescène mag voor Sophie dan een hoogtepunt zijn, de zaal werd er niet echt opgewonden van.

Als je van Nederlandse film en/of van Sophie Hilbrand houdt zou ik zeker gaan kijken.

P.S. dit bericht is semi-automatisch gegenereerd; want half voortijdig en half op het werk geschreven.

Even geduld a.u.b....

UPC is op dit moment bezig de juiste verbindingen te leggen en de storingen op te lossen. Waarschijnlijk zijn ze nu heel hard aan het graven om ergens ter hoogte van de Silodam weer boven de grond te komen want ze zeggen er een paar dagen voor nodig te hebben. Tot die tijd ga ik weer eens ervaren hoe heerlijk het leven zonder internet is/was. Een goed boek, een gezellige televisiekwis en een kopje thee; wat een rust zal dat geven.

Hopelijk tot over een paar dagen.

Kicks voor Niks

Dat het stil is hier op het Blog wil niet zeggen dat er niets gebeurt. Integendeel, het is op vele fronten zo druk dat er geen tijd is om te Bloggen. Nu zou ik kunnen schrijven over de films die ik de afgelopen twee weken heb gezien maar die draaien nog geen van allen in de bioscoop dus dat voelt een beetje als een auto-puzzelrit organiseren op een autoloze zondag. Ik zou ook onzin kunnen schrijven over dingen die ik lekker vind zoals; het geluid van autobanden op een grindpad, het klokken bij het uitschenken van een volle fles rode wijn, het open knippen van een pak koffie, met je autoradio aan een tunnel uitkomen, bubbeltjes-plastic één voor één stukknijpen, de geur van vers gemaaid gras na een zomerse regenbui, je hand in een zak met noten of knikkers laten glijden; allemaal Kicks voor Niks. Een stukje in Smurfentaal over de in alle heftigheid woedende Smurfen-rage ben ik op elk Blog dat ik wel en niet volg al tegengekomen dus dat is ook niet bijster origineel en dat er vandaag een vals weeralarm was zal ook niemand ontgaan zijn.

Waar ik natuurlijk wel over zou moeten schrijven is de uitreiking van de Rembrandt Awards. Niet bijster actueel aangezien dat ook al weer twee dagen geleden is, maar het hoort hier eigenlijk wel. Het bestaan van die prijs was mij geheel onbekend en ik heb hem dan ook niet aan zien komen. Achteraf komt het op mij allemaal over als de meest overbodige filmprijs van dit land. Bovendien is het een publieksprijs en daar hou ik al helemaal niet van. Dat levert namelijk altijd een grootste gemene-deler als winnaar op; zo'n winnaar waar iederéén blij mee is. En dan zeggen de acteurs en filmmakers heel braaf dat een publieksprijs het mooist is om te winnen omdat je de film toch vooral voor het publiek maakt. Dat geloof je toch zeker zelf niet. Iedere acteur, kunstenaar of schrijver wil erkenning van een vakjury, niet van het publiek. Een groep hoogstaande en ter zake kundige mensen uit het vak die beoordelen dat jij of jouw werk beter is dan van je collega's en daarom een prijs verdient; daar doe je het voor. Maar goed, het geheel was een initiatief van René Mioch en die neem ik over het algemeen wel serieus. Nu is het de laatste tijd nogal stil rondom René en ik verdenk hem er dan ook ernstig van dat hij dit klusje aangenomen heeft om zichzelf weer eens in de spotlight te kunnen zetten. Dat je zulke belangrijke zaken niet aan het volk kunt overlaten bleek overduidelijk uit de uitslag. Alles is Liefde werd gekozen als Beste Film en Thomas Acda(!) als Beste Acteur. Goldie Hawn(?) was ook aanwezig/opgegraven en ontving zowaar een Ere Rembrandt voor haar hele filmische oevre...?! Nu is deze 62 jarige Private Benjamin volgens mij al jaren uitgerangeerd dus dit zal voor de Lionel Richie van de filmwereld een geweldige opsteker betekenen.

Zit Nederland en de filmwereld te wachten op een publieksprijs als de Rembrandt? Ik dacht het niet. Onze Gouden Kalveren zijn een prachtig instituut en hebben zowel Nationaal als Internationaal betekenis. Laten we dit vooral zo houden en niet gaan smijten met nietszeggende prutsbeeldjes.

Sweeney Todd ***

Never Forget Never Forgive

In een restaurant is het voorafje vaak zo smaakvol dat het een veelbelovende avond lijkt aan te kondigen. Verwachtingsvol stort je je op de rest van het menu en je gezelschap.

De openingsscène uit Sweeney Todd is net zo veelbelovend. Meesterlijk in beeld gebracht worden de namen van spelers en makers huiveringwekkend gepresenteerd. Vanaf de eerste scène is duidelijk dat je naar een Tim Burton film zit te kijken. Weinig kleur, bijna zwart wit gefilmd komt alleen het bloed felrood in beeld. Zoals altijd bij Burton is de film visueel schitterend. Er wordt goed geacteerd, niet alleen door Johnny Depp maar zeker ook door Allan Rickman en Sascha Baron Cohen. De laatste 45 minuten is het verhaal wat ver te zoeken maar er valt nog genoeg te lachen. Doe je regenpak maar aan want het bloed spuit werkelijk van het scherm maar omdat het allemaal zo "over the top" is, is het niet storend.

Toch was dit niet echt "mijn" film. Ik hou niet zo van musical-achtige films en na vier keer (of meer) "Johanna" weet ik het wel. Voor mijn gevoel denk ik dat Tim Burton er alles in heeft gestopt wat in hem zat maar dat hij beperkt werd door het bestaande script en de "lyricks". Sweeney Todd oogt mooi maar het geheel haalt niet het niveau van Sleepy Hollow of Corpse Bride. Bij Sweeney Todd bleek het voorafje het lekkerste van de hele avond. Iets wat je na afloop pas beseft.

Oscars

Ik had me nog zo voorgenomen om vier uur vannacht op te staan om de bekendmakingen van de belangrijkste prijzen Live mee te maken en daar dan on-line verslag van te doen. Het is ongetwijfeld weer een spektakel geweest met oogverblindende of juist spuuglelijke jurken, een doorweekte rode loper en strak geregisseerde vooraf bedachte grappen. Maar helaas; ik ben niet eens wakker geweest en het is allemaal langs me heengegaan. Excuses; als nieuwsdienst stelt dit blog bitter weinig voor ben ik bang.

Al met al moet het een verrassende avond zijn geweest en ik vermoed dat veel voorspellers er naast hebben gezeten. In totaal waren er 24 Oscars te vergeven. De verdeling onder de belangrijkste films ziet er als volgt uit:

AANTAL OSCARS PER FILM
No Country For Old Men: 4
The Bourne Ultimatum: 3
There Will Be Blood: 2
La vie en rose: 2
Ratatouille: 1
Atonement: 1
Juno: 1
Michael Clayton: 1
Elizabeth: The Golden Age: 1
Die Fälscher: 1
Once: 1
The Golden Compass: 1
Sweeney Todd: 1

"And the Winner is..."; No Country for Old Men is de grote winnaar geworden met vier Oscars (acht nominaties). Beste film, Beste regie, Beste mannelijke bijrol (Javier Bardem) en het Beste bewerkte script. Victorie voor de broertjes Coen. De Oscar voor de Beste mannelijke hoofdrol ging naar Daniel Day-Lewis voor zijn rol in There Will be Blood (gaat donderdag pas in roulatie, dus ik kan er nog niets over zeggen).

Beste vrouwelijke hoofdrol was voor Marion Cotillard voor haar rol als Edith Piaff in de film La Vie en Rose. Voor mij is dit een onbegrijpelijke keuze. Ten eerste vind ik het een draak van een film en ten tweede acteert Marion niet maar doet ze heel goed Edith Piaff na. Gemiste kans; Julie Christie (in het loodzware drama Away from Her) en Kate Blanchet (Elizabeth) zullen raar hebben opgekeken toen de enveloppe werd opengemaakt en voorgelezen. Ellen Page (Juno) was een veel betere keus geweest omdat zij in al haar jeugdigheid een karakter neerzet met veel meer lagen en diepgang.

De verliezers: zonder twijfel; Michael Clayton van George Clooney. Zeven nominaties en slechts één Oscar voor Beste vrouwelijke bijrol. Arme George; hij wil zo graag, de teleurstelling was van zijn gezicht af te lezen. Andere opmerkelijke "verliezers"; Atonement (7 nominaties, ook slechts één Oscar voor de Beste muziek) en Juno (vier nominaties, één Oscar voor Beste originele script). A Mighty Hart was op voorhand verliezer want om onbegrijpelijke redenen nergens voor genomineerd!

De verrassingen: Drie maal genomineerd en drie maal een (filmtechnische) Oscar voor The Bourne Ultimatum.
Geen oscar voor Johnny Depp in Sweeney Todd.

De missers: Into the Wild (twee nominaties, zero Oscars); hier nog niet in roulatie maar houd deze film in de gaten. Naar het boek van John Krakauer (Ook de schrijver van "Into Thin Air") en een prachtige rol van Hal Holbrook.
The Assassination of Jesse James had de Oscar voor Art Direction moeten krijgen.

De Razzies: Paul Verhoeven's Showgirls is onttroont. I Know Who Killed Me is de grote "winnaar" geworden van de Golden Raspberry Awards. De film met in de hoofdrol Lindsay Lohan "verzilverde" acht van de negen nominaties. Dat is een verbetering van het "record" van Showgirls dat er ooit zeven ontving.

Deep Throat

Dit overzicht is niet beschikbaar. Klik hier om de post te bekijken.

Rambo (-)

Heroes never Die... They just Reload

Je hebt het niet altijd voor het kiezen. Had ik dat wel gehad dan was ik nooit naar de nieuwe film van Sylvester Stallone gegaan. 61 jaar en dan 20 jaar na de laatste toch nog een nieuwe Rambo film maken; dat is vragen om problemen. Het is duidelijk dat mijn verzoek van 23 januari Sylvester niet heeft bereikt. In de vierde Rambo film blijkt Rambo ineens een voornaam te hebben (John), in Thailand te wonen en daar als smit te werken. Verder is het verhaal net zo simpel en oppervlakkig als Rambo zelf. Voor Rambo bestaat het leven uit goed of slecht, ruimte voor nuance is er niet en zijn woordenschat komt nauwelijks verder dan: "Yes", "No" en "Go home". We hadden weinig zin in de avonturen van deze gespierde lobbes. De eindeloze slachtpartijen waarbij ledematen als pepernoten over het scherm vliegen en zelfs kleine kinderen niet worden gespaard, deden ons besluiten het na de pauze voor gezien te houden en dat was eigenlijk al een hele prestatie. Gefeliciteerd Sly; Rambo is de eerste film dit jaar waarvan het einde niet gehaald werd.

Mr. Woodcock *

Verhuizing of niet, toch vind ik altijd nog wel een gaatje voor een film; al was het maar om even nergens aan te hoeven denken. Afgelopen maandag sloeg ik wat dat betreft de plank flink mis (om in verbouwingstermen te blijven). Mr Woodcock (Titel zegt eigenlijk al genoeg) is een uiterst slappe en voorspelbare komedie die het predikaat komedie eigenlijk niet eens mag dragen. Billy Bob Thornton heb ik in een aantal goede films zien spelen maar ditmaal heeft hij blijkbaar alleen aan het geld gedacht toen hij het scenario onder ogen kreeg. Een succesvolle schrijver (Sean William Scott) van zelfhulp boeken (laat het verleden los) gaat terug naar zijn geboorte-stadje op het platteland en wordt daar geconfronteerd met zijn eigen verleden in de vorm van zijn vroegere gymleraar en aartsvijand Mr Woodcock (Billy Bob Thornton), die de jongetjes nogal spartaans opvoedde (lees traumatiseerde) en die nu de nieuwe vriend van zijn moeder (Susan Saradon) blijkt te zijn. Alle lessen en tips uit zijn eigen boek blijken ineens niet van toepassing om te kunnen helpen over zijn eigen verleden heen te komen. Hiervoor zijn hardere maatregelen nodig en uiteindelijk komt de schrijver tot de conclusie dat loslaten gewoon synoniem voor wegrennen is; nee, om verder te komen in het leven moet je juist je verleden omarmen. De mechanische kop van Thornton is nog wel aardig, maar daar houdt het ook mee op. Susan Saradon is gewoon te intelligent voor de rol als moeder en Sean William Scott te soft. Advies: alleen kijken als je zojuist én ontslagen bent én gedumpt door je vriendje of vriendinnetje.

Kennis maken

Ineens is het hoogseizoen wat betreft kwaliteitsfilms. In de aanloop naar de Oscaruitreiking komt nu de ene na de andere goede film uit. Voor mij een nogal onhandige samenloop van omstandigheden nu ik eigenlijk al mijn tijd nodig heb voor het opknappen en inrichten van mijn nieuwe appartement. Nu is opknappen een groot woord, want lui als ik ben heb ik net zolang gezocht tot ik iets gevonden had waaraan nauwelijks geklust of verbouwd hoeft te worden. Klussen in huis is nu eenmaal niet mijn grootste hobby. Nee, wat ik nu heb is prima; beetje scheuren aan die lelijke linoleum vloer die eruit moet en voldoende hulp bij het schilderen van de wanden, daar blijft het wel bij. De nieuwe vloer komt over twee weken en die wordt voor me gelegd, dus dat vergt niet meer inspanning dan koffie zetten en gevulde koeken uitdelen. Afgelopen week werd ik persoonlijk welkom geheten door de voorzitter van de VVE. In plaats van de gewenste champagne kreeg ik een uitleg over de regels en de beperkingen met betrekking tot het gebruik van de gemeenschappelijke ruimtes. Iets waarop je echt zit te wachten met de stukken linoleum in je haar en tot je enkels in het stof en waardoor je je ook meteen thuis gaat voelen. Nu heb ik nogal wat vragen en opmerkingen gekregen over de op handen zijnde verhuizing. Mensen die dachten dat het een virtuele verhuizing van dit Blog betreft en of het Blog nu een nieuwe naam krijgt? Sommigen vroegen zich zelfs af of dit het einde van het Blog betekent. De aankondiging en antwoord op al uw vragen heeft toch echt eerder op het Blog gestaan.

No Country for Old Men ****

There Are No Clean Getaways

De films van de broers Joel en Ethan Coen kenmerken zich over het algemeen door droge en zwarte humor, excentrieke personages, onstuimig geweld, indrukwekkende locaties, scherpe dialogen en een goed doordacht verhaal. Films als Barton Flink, Fargo, The Big Lebowski en O Brother, Where Art Thou? zijn de moeite van het kijken meer dan waard met Fargo als mijn favoriet. Fargo gaat over de ultieme loser Jerry Lundegaard (William Macy) die een stel boeven inhuurt om zijn vrouw te kidnappen maar wat uiteindelijk helemaal uit de hand loopt.

No Country for Old Men bevat alle elementen die een Coen film zo anders en bijzonder maakt. De film begint met stilte. Hierdoor word je meteen meegezogen in de situatie: een uitgestrekt Amerikaans landschap waarin trailerpark cowboy Lleweln Moss (Josh Brolin) jaagt op herten. Op zijn zoektocht stuit hij per toeval op de de resten van wat een mislukte drugsdeal blijkt te zijn geweest. Tussen de lijken vindt hij een koffer met daarin twee miljoen dollar aan drugsgeld. Met alleen lijken als getuigen besluit onze jager het geld mee te nemen maar heeft geen idee wat hij zich hiermee op de hals haalt. Hij krijgt niet alleen de politie in de vorm van de rechtschapen sheriff Ed Tom Bell (Tommy Lee Jones) achter zich aan maar ook de ijskoude en nietsontziende moordenaar Anton Chigurh (Javier Bardem).

De film heeft een traag tempo waardoor de spanning steeds verder wordt opgevoerd. De dialogen en ontmoetingen met de plaatselijke bevolking zitten vol zwarte humor en zijn eigenlijk opzichzelfstaande toneelstukjes. Wat dat betreft doet de film aan Fargo denken, waar ook een plaatselijke (hoogzwangere) politieagent(e) een aantal brute moorden moet zien op te lossen. No Country for Old Men is geen alledaagse film en uitstekend gecast. Met name Javier Bardem jaagt je de stuipen op het lijf als doodenge psychopaat die zijn slachtoffers zonder enige emotie op originele wijze om zeep helpt. De enig man met rechtgevoel komt Hollywood onwaardig aan zijn einde en het slot van de film zal door velen onbegrepen en misschien zelfs als ronduit teleurstellend worden ervaren.

No Country for Old Men is een verfilming van het boek van Cormac McCarthy, bijgenaamd "The Shakespeare of the West". Zijn boeken hebben als terugkerend thema "een afstervende levensstijl die in het hedendaagse tijdperk op haar laatste benen loopt". Amerika is geen land meer waar rechtschapen mannen zoals sheriff Bell thuishoren. De broers Coen hebben dit heel goed aangevoeld en ook al hebben ze een klassieker in wording afgeleverd die voor de komende Oscaruitreiking niet minder dan 8 maal genomineerd is, Fargo blijft voor mij de beste Coen film. (Trailer)

Juno ****

Gelukkig: Juno blijkt de aangename verrassing te zijn waarop ik hoopte (zie 22 januari). Hield je van Ghost world, The Garden State en Little Miss Sunshine, dan moet je zeker naar Juno. Mijn angst dat een Amerikaanse film over een ongewenst zwanger 16 jarig meisje, één groot Pro-Life (lees Anti-Abortus) statement zou zijn bleek ongegrond. Ik had natuurlijk kunnen weten dat de regisseur van Thank You For Smoking niet in sentimentele valkuilen zou trappen. Juno is een frisse, snelle en scherpe komedie met een knap verhaal en waarin heel goed geacteerd wordt.

Juno (ijzersterk gespeeld door talent Ellen Page) is een "te slim voor haar leeftijd" Amerikaanse tiener met een heel eigen taalgebruik. Ze smijt met stoere, gevatte coole one-liners en heeft overal een mening over. Met name het taalgebruik geeft de film een geheel eigen sfeer. Als blijkt dat Juno zwanger is (nadat ze uit verveling één keer sex heeft gehad met de grootste Nerd van de school) komt ze voor keuzes te staan en moeten er beslissingen genomen worden. Juno heeft daar in eerste instantie weinig moeite mee en op geheel eigen wijze vindt ze een modelkoppel aan wie ze de baby na de geboorte af zal staan. Dat alles gaandeweg toch anders loopt is natuurlijk geen verrassing maar een aantal malen word je behoorlijk op het verkeerde been gezet en dat maakt het onmogelijk te voorspellen hoe het af zal lopen.

Juno is geen film over kinderen krijgen of een waarschuwing tegen problematische tienerzwangerschappen. Door haar extreme situatie wordt Juno gedwongen na te denken over zaken waar tieners (en zelfs de meeste volwassenen) helemaal niet mee bezig willen zijn. Ondanks het hippe taalgebruik, de snelle dialogen en komische situaties is Juno een ingetogen film over volwassen worden en keuzes maken. Dat Juno genomineerd is voor vier(!) Oscars (waaronder die voor beste actrice en beste film) is misschien een beetje veel van het goede maar het is tegelijkertijd apart en eigenzinnig; net zo eigenzinnig als de film zelf.


Voor de trailer klik je hier maar ik zou er voorzichtig mee zijn aangezien deze al bijna het hele verhaal vertelt.

The Mist **

Fear Changes Everything

Nadat het kleine plaatsje Bridgton getroffen wordt door een hevige storm, verschijnt een mysterieuze mist. David Drayton ( Thomas Jane) en diens zoontje worden, net als vele andere dorpelingen, verrast door de mist terwijl ze inkopen doen. Al snel blijkt de mist een dekmantel, waarin de meest vreemde en gevaarlijke wezens zich verstopt hebben. Drayton vreest voor zijn leven en voor dat van zijn kind en probeert met alle macht te overleven...
Tot zover het persbericht.

Een verhaal van Stephen King en de regie in handen van Frank Darabont (o.a. The Green Mile en Shawshank Redemption; tevens drievoudig Oscar genomineerde) zou garant moeten staan voor een boeiende film. Echter de bloeddorstige gemuteerde reuze-insecten die het op mensen hebben voorzien gaven ons al snel het gevoel dat we naar een B-film met slechte animaties zaten te kijken. Ik snap de bedoeling wel; de mist sluit een groep vreemden in een supermarkt af van de buitenwereld. Al na één dag vervagen normen, waarden en sociale regels. Uit pure angst verdwijnt de realiteit en keren mensen zich tot een ieder die een oplossing heeft; zelfs als dit religieuze waanzin en mensenoffers(!) betekent. Met die doodenge en levensgevaarlijke mist buiten wordt het binnen in no time een snelkookpan van emoties. Uiteindelijk blijken de grootste monsters zich in de supermarkt te bevinden; de echte horror vindt dan ook binnen plaats en niet buiten in de mist. Regisseur Frank Darabont laat zien dat er weinig voor nodig is om het dunne laagje beschaving te doen verdwijnen en het beest in de mens naar boven te halen.

Ik vind het niet helemaal geslaagd; behalve het einde dan, dat was ijzersterk. Trailer

Mio Fratello è Figlio Unico ****

Na Britse films val ik het meest op Italiaanse films. Vaak rommelig en hectisch geschoten komt de sfeer van Italiaanse plattelandsdorpjes en de verfijnde Italiaanse leefstijl meestal prima tot zijn recht. Mio Fratello è Figlio Unico (Mijn broer is enig kind) van regisseur Daniele Luchetti is winnaar van maar liefst vijf David Di Donatello Awards (zoiets als de Italiaanse Gouden Kalveren) en past helemaal in de beste Italiaanse filmtraditie. De film is een mix van familieperikelen, geschiedenis en politiek en gaat over twee broers die opgroeien in de jaren 60 en 70 in het stadje Latina (net buiten Rome en opgericht door Mussolini). De één is een impulsieve ruziezoeker, de ander knap en charismatisch. In hun politieke opvattingen staan de broers lijnrecht tegenover elkaar maar in de liefde vallen beiden voor dezelfde mooie vrouw. Als je nu denkt; "Ken ik dat niet ergens van?", dan kan dat heel goed kloppen. Mio Fratello is namelijk van dezelfde scenarioschrijvers als La Meglio Gioventu; het grote Arthouse succes van een paar jaar geleden. Ook ik was toen compleet verslaafd aan deze zes uur durende krachttoer over de broertjes Carati en hun liefde voor de onweerstaanbaar mooie maar nauwelijks benaderbare Giorgia.

Mio Fratello is prachtig gefilmd met mooie karakters en ondersteund door passionele muziek maar had van mij wel wat "kleiner" gemogen. De moeizame verhouding tussen de twee broers en hun relatie tot de mooie Francesca is op zich al boeiend genoeg. Het (daarnaast) behandelen van grote politieke thema's en Italiaanse naoorlogse geschiedenis maakt de film wat topzwaar en leidt af. In sommige kritieken was te lezen dat het een (te) chaotische film zou zijn: tja wat wil je nou, het blijft Italië. De Trailer is prachtig en ook nog eens goed voor je Italiaans.

Hallam Foe ***

Hotel American aan het Leidseplein staat daar al sinds 1902. Meestal fiets of loop ik er gewoon langs maar afgelopen zondag was het hotel het decor voor een brunch. De Sunday Jazz Brunch is een prima manier om de zondagmiddag door te komen. Café American is, volgens eigen zeggen, het enige Art Deco restaurant in Amsterdam. Nu is het publiek meest op leeftijd, de sfeer wat gelaten en de muziek beschaafd maar het interieur, de prachtige Tiffany lampen en de immens grote ramen maken veel goed. Uitkijkend over de vijver en het Leidseplein met een champagnekoeler op tafel maakten het eten bijna tot bijzaak. Tot twee keer toe moesten we worden aangespoord om ons toch vooral naar het buffet te begeven. Het eten was oké al stak het dessert-buffet met kop en schouders boven de rest uit.

Vooraf waren we naar Hallam Foe geweest en dat was maar goed ook want na zo'n Brunch lijkt het me onmogelijk wakker blijven in een donkere bioscoopzaal. Hallam Foe is een aparte film die speelt op een Schots buitenverblijf en in Edinburgh. Hallam (Jamie Bell; de balletjongen uit Billy Elliot) is een gevoelige puber met voyeuristische neigingen die worstelt met de zelfmoord van zijn moeder. Klinkt allemaal loodzwaar maar valt reuze mee. De film is een mengeling van ernst en humor gecombineerd met absurde romantiek. Een coming-of-age film over een jongen die verliefd is op zijn stiefmoeder en haar tegelijkertijd verdenkt van de moord op zijn echte moeder. Om daaraan te ontsnappen verruilt Hallam Foe de veiligheid van zijn boomhut op het platte land voor de anonimiteit van de stad Edinburgh. Daar gaat hij eigenlijk gewoon door met waar hij goed in is want hij stalkt en begluurt een meisje dat als twee druppels water op zijn echte moeder lijkt. De verhaallijn is flinterdun maar toch is Hallam Foe een boeiende en vermakelijke film. Goed acteerwerk, mooie (natuur)opnamen en een lekkere soundtrack biedt voldoende voor een lekkere bioscoopavond of in ons geval -morgen. (Trailer)